Το νομοσχέδιο δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία: Η κυβέρνηση, στα χνάρια όλων των προηγούμενων και με διακηρύξεις περί «εκσυγχρονισμού», «εξοικονόμησης των υδάτινων πόρων», της αντιπλημμυρικής προστασίας, της «ανασυγκρότησης», αξιοποιώντας συγχρόνως τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε η διαχρονική εγκληματική πολιτική στη Θεσσαλία, προχωρά σε νέα, μεγαλύτερα εγκλήματα, τόνισε στην ομιλία του ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης.
Σημείωσε ότι αφού προ διετίας περίπου η κυβέρνηση έκανε ένα βήμα παραπέρα στην εμπορευματοποίηση και προοπτικά ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης της ύδρευσης, με τη δημιουργία της ΑΕ ΟΔΥ Θεσσαλίας, τώρα έρχεται να προσθέσει πέραν των ΓΟΕΒ και ΤΟΕΒ και την άρδευση των ΟΤΑ και των ΔΕΥΑ στις αρμοδιότητες της ΑΕ.
Κατήγγειλε ότι στόχος είναι η επιτάχυνση της διαχείρισης του αγροτικού νερού με τα κριτήρια της αγοράς και στη βάση των Οδηγιών της ΕΕ, η τιμολόγηση του νερού ως εμπορεύματος, η μείωση της ζήτησης κλπ. Ολα αυτά, είπε, συνδέονται με την προοπτική αναδιάρθρωσης της παραγωγής στον Θεσσαλικό Κάμπο με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, μέσα από το χτύπημα και τη συρρίκνωση των λεγόμενων υδροβόρων καλλιεργειών (βαμβάκι, καλαμπόκι κ.λπ.).
Τόνισε ότι οι αρνητικές συνέπειες για τον λαό από την εμπορευματοποίηση του νερού έχουν αναδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια, με επιβάρυνση μέσα από τις αυξήσεις των τιμών για τις υπηρεσίες ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης, υπέρογκα χρέη των ΔΕΥΑ και απαγόρευση πρόσληψης του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού από τις κυβερνήσεις.
Ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, συνέχισε, η αντιλαϊκή πολιτική κεφαλαίου, ΕΕ και κυβερνήσεων αναδείχθηκε με τη μη υλοποίηση αναγκαίων έργων που θα άλλαζαν ριζικά την κατάσταση στην περιοχή. Εργα όπως η μερική εκτροπή του Αχελώου, που σέρνεται δεκαετίες τώρα και η οποία θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα της λειψυδρίας, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση της αξιοποίησης της λεκάνης του Πηνειού, ή μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα, με βάση τη θετική πείρα του υδροηλεκτρικού έργου πολλαπλής χρήσης της λίμνης Πλαστήρα, κ.ά.
Συγχρόνως, ο σχεδιασμός αποκατάστασης του Θεσσαλικού Κάμπου μετά την τραγωδία του «Daniel», και πιο πριν του «Ιανού», αξιοποιώντας το master plan εταιρείας στοχεύει να ντύσει με επιστημονικό μανδύα την πολιτική της πλήρους εμπορευματοποίησης του νερού και της παράδοσης του Θεσσαλικού Κάμπου στα μεγάλα συμφέροντα, σε βάρος των λαϊκών και ιδιαίτερα των αγροτικών οικογενειών, αφού ο βαθμός και ο τρόπος αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών θα καθορίζονται από τη ζυγαριά του κόστους – οφέλους για το κράτος και τους ομίλους. Τέλος, επεσήμανε ότι με το ίδιο αυτό κριτήριο ζυγίζεται και το κόστος κατασκευής αντιπλημμυρικών έργων σε σχέση με το κόστος των αποζημιώσεων.
