Το πρωινό του Σαββάτου στο κέντρο της Λάρισας κυλά σε χαλαρούς ρυθμούς. Λίγα καταστήματα έχουν ανοίξει τις πόρτες τους, η κίνηση στους δρόμους είναι αισθητά περιορισμένη και η ζέστη κρατά αρκετούς κατοίκους μακριά από την αγορά.
Κι όμως, στη συμβολή των οδών Κούμα και Ρούζβελτ, ένας γνώριμος, νοσταλγικός ήχος αλλάζει την ατμόσφαιρα. Ο λατερνατζής, με τη χαρακτηριστική του λατέρνα, δίνει ζωή στο κέντρο της πόλης, σκορπίζοντας μελωδίες που ξυπνούν μνήμες μιας άλλης εποχής.
Περαστικοί σταματούν για λίγα λεπτά, κάποιοι χαμογελούν, άλλοι απαθανατίζουν τη στιγμή, ενώ δεν λείπουν εκείνοι που σιγοτραγουδούν γνωστές μελωδίες. Μέσα στην καλοκαιρινή ηρεμία, ο ήχος της λατέρνας γίνεται το πιο ζωντανό στοιχείο της πόλης, δημιουργώντας μια εικόνα που δύσκολα συναντά κανείς στη σύγχρονη καθημερινότητα.
Η λατέρνα, ένα μουσικό όργανο που έχει συνδεθεί με την ιστορία των ελληνικών πόλεων και των παλιών γειτονιών, εξακολουθεί να συγκινεί μικρούς και μεγάλους. Για λίγα λεπτά, η πολύβουη Λάρισα μοιάζει να επιστρέφει σε δεκαετίες όπου οι δρόμοι είχαν διαφορετικούς ρυθμούς και οι μουσικές τους έβγαιναν από ξύλινα, χειροκίνητα όργανα.
Μπορεί η αγορά να κινείται σήμερα σε υποτονικούς ρυθμούς, όμως η παρουσία του λατερνατζή απέδειξε πως δεν χρειάζεται πολύς κόσμος για να αποκτήσει χρώμα μια πόλη. Αρκεί μια μελωδία, λίγες νότες και η διάθεση να σταθεί κανείς για λίγο, αφήνοντας τη μουσική να τον ταξιδέψει.
Έτσι, στη γωνία Κούμα και Ρούζβελτ, η λατέρνα έγινε για ακόμη μία φορά η πιο όμορφη υπενθύμιση ότι η παράδοση μπορεί να βρει τη θέση της ακόμη και μέσα στους σύγχρονους ρυθμούς της Λάρισας.
Φωτογραφίες και βίντεο: Λεωνίδας Τζέκας// LarissaPress
