Σε δήλωση του επικεφαλής της Συμμαχίας υπέρ των Πολιτών Κώστα Αγοραστού, αναφέρονται τα ακόλουθα:
“Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η αξία μιας πρότασης δεν αποδεικνύεται την ημέρα που κατατίθεται, αλλά χρόνια αργότερα, όταν οι συνέπειες της μη υιοθέτησής της γίνονται ορατές στην κοινωνία.
Πριν από χρόνια, ως Περιφερειάρχης Θεσσαλίας και πρόεδρος της Ενωσης Περιφερειών Ελλάδος κατέθεσα στο Περιφερειακό Συμβούλιο 20/09/2016 μια πρόταση με έναν απλό αλλά ουσιαστικό στόχο: να έχουν οι ίδιοι οι δανειολήπτες δικαίωμα προτεραιότητας να αγοράζουν τα «κόκκινα» δάνειά τους στην ίδια τιμή που οι τράπεζες τα μεταβιβάζουν στα επενδυτικά funds.
Δεν επρόκειτο για μια εύκολη πολιτική εξαγγελία. Ήταν μια ρεαλιστική πρόταση, βασισμένη στη λογική και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αν μια τράπεζα μπορεί να πουλήσει ένα δάνειο σε ένα fund με μεγάλη έκπτωση, γιατί να μην έχει πρώτος το ίδιο δικαίωμα ο ίδιος ο πολίτης που αγωνίστηκε να κρατήσει το σπίτι ή την επιχείρησή του;
Η πρόταση αυτή δεν ζημίωνε τις τράπεζες. Τους εξασφάλιζε το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα, ενώ ταυτόχρονα έδινε μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία σε χιλιάδες οικογένειες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η πρόταση προωθήθηκε σε όλες τις Περιφέρειες της χώρας, στον Πρωθυπουργό, στην Κυβέρνηση, στους αρμόδιους υπουργούς και στους βουλευτές, με στόχο να ανοίξει ένας ουσιαστικός εθνικός διάλογος.
Δυστυχώς, η πρόταση δεν υιοθετήθηκε.
Σήμερα, με χιλιάδες δάνεια να βρίσκονται στα χέρια των funds και πολλούς συμπολίτες μας να έχουν χάσει ή να κινδυνεύουν να χάσουν την περιουσία τους, γίνεται φανερό ότι υπήρχε μια διαφορετική επιλογή.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν: αν τότε είχε υπάρξει η απαραίτητη πολιτική βούληση, πόσες οικογένειες θα είχαν κρατήσει το σπίτι τους; Πόσες επιχειρήσεις θα είχαν παραμείνει όρθιες; Πόσοι άνθρωποι θα είχαν αποφύγει την αγωνία που βιώνουν σήμερα;
Η ιστορία δεν αλλάζει. Μπορεί όμως να μας διδάσκει.
Η πολιτική οφείλει να προλαμβάνει τα προβλήματα και όχι να τα διαχειρίζεται αφού έχουν γιγαντωθεί. Η συγκεκριμένη πρόταση υπηρετούσε ακριβώς αυτή τη λογική: να προστατεύσει την κοινωνική συνοχή, χωρίς να θίγει τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, πιστεύω ότι η μεγαλύτερη επένδυση μιας χώρας δεν είναι τα funds. Είναι οι άνθρωποί της”.
