Σε συμμετοχή στη στάση εργασίας που έχουν προκηρύξει η ΑΔΕΔΥ και η ΟΕΝΓΕ την Τρίτη 14 Ιουλίου, από τις 11:00 έως τις 15:00, καθώς και στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που θα πραγματοποιηθεί στις 12:00 στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, καλούν η Ένωση Ιατρών Νοσηλευτηρίων και Κέντρων Υγείας Λάρισας (ΕΙΝΚΥΛ) και ο Σύλλογος Ιατρών ΕΣΥ – Ειδικευόμενων του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στις κυβερνητικές προτάσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση:
«Οι κυβερνητικές θέσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι αιτία ξεσηκωμού!
Άμεση απάντηση με πανδημοσιοϋπαλληλική κινητοποίηση στις 14 Ιουλίου!
Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση μέσα στον Αύγουστο στη Βουλή, τις αλλαγές στο Σύνταγμα που σημαδεύουν ευθέως τη ζωή των δημοσίων υπαλλήλων και συνολικά του λαού. Επιχειρεί κατακαλόκαιρο, όπως έκαναν όλες οι κυβερνήσεις όταν περνούσαν τα πιο αντιλαϊκά νομοθετήματα, να κάνει στα μουλωχτά το πρώτο βήμα για την αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος. Ο στόχος τους είναι καθαρός:
να ανοίξει ο δρόμος για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και
να αποκτήσει η εκάστοτε κυβέρνηση, πλέον και με τη συνταγματική βούλα, τη δυνατότητα να απολύει εργαζόμενους στο Δημόσιο.
Σαν τον κλέφτη, η κυβέρνηση νομίζει ότι θα περάσει χωρίς αντιδράσεις την συνταγματική κατοχύρωση της αντιλαϊκής πολιτικής!
Δεν τους φτάνει η αναθεώρηση του άρθρου 103 για να ανοίξει ο δρόμος των απολύσεων στο Δημόσιο. Βάζουν στο στόχαστρο και το άρθρο 16, για να γίνει συνολικά η Ανώτατη Εκπαίδευση ακόμα πιο ακριβή και απρόσιτη για τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας. Βάζουν χέρι και στο άρθρο 79, για να μπει συνταγματικός «κόφτης» στις κοινωνικές δαπάνες. Επιδιώκει οι δίκαιες διεκδικήσεις μας για αύξηση της χρηματοδότησης στην Υγεία, την Πρόνοια και την Παιδεία, για ουσιαστικά μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, να βαφτίζονται «μη δημοσιονομικά βιώσιμες» και να πετιούνται έξω από το συνταγματικό πλαίσιο.
Θέλουν, με λίγα λόγια, οι ανάγκες του λαού να θεωρούνται «κόστος» και «δημοσιονομικός κίνδυνος», την ώρα που θα ματώνουμε για να βγαίνουν τα δυσθεώρητα πλεονάσματα, οι φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου, οι Νατοϊκές δαπάνες και η συμμετοχή της χώρας στους βάρβαρους πολέμους.
Αυτό είναι το “κράτος δικαίου” που υπερασπίζεται η ΝΔ και τα κόμματα που παρουσιάζονται ως σωτήρες. Ένα κράτος ικανό να προωθεί την αδικία, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο αλλά ανίκανο να προστατεύει τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Δεν θα τους περάσει! Η απάντηση πρέπει να δοθεί τώρα, μαζικά και οργανωμένα!
Υπάρχει ήδη πλούσια πείρα από την «κατάργηση στην πράξη της μονιμότητας στο Δημόσιο» που υλοποίησαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις. Χιλιάδες συνάδελφοί μας δουλεύουν για χρόνια σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας, με ελαστικές σχέσεις εργασίας, χωρίς σταθερά και κατοχυρωμένα δικαιώματα, με όλες τις συνέπειες που αυτό έχει και στην ποιότητα των υπηρεσιών προς τον λαό.
Η χρόνια υποστελέχωση, η διαρκώς μειούμενη κρατική χρηματοδότηση, η εμπορευματοποίηση και η παράδοση κρίσιμων υπηρεσιών σε ιδιώτες έχουν οδηγήσει τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών σε οριακή κατάσταση. Τώρα επιδιώκουν να βάλουν και συνταγματική βούλα σε αυτή την κατάσταση. Να κάνουν κανόνα την ανασφάλεια, την ομηρία και τον φόβο της απόλυσης.
Η λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών δεν υπονομεύεται από τη μονιμότητα των εργαζομένων. Το ακριβώς αντίθετο: με την άρση της μονιμότητας θα γενικευτούν και θα ενταθούν όλα όσα ήδη ζει ο λαός από την πολιτική που ασκείται. Θα ενταθούν φαινόμενα όπως:
• Παιδιά που έχουν ανάγκη από σχολικό νοσηλευτή να μην τον έχουν από την αρχή της σχολικής χρονιάς ή να τον έχουν για τις μισές μέρες, με αποτέλεσμα οι γονείς να αναγκάζονται να παρατάνε τις δουλειές τους για να βρίσκονται τα πρωινά μαζί τους, ώστε να μην κινδυνεύσουν.
• Τα σχολεία να ξεκινάνε με χιλιάδες κενά και να προσλαμβάνονται αναπληρωτές ακόμα και το Φλεβάρη αφού έχουν χαθεί αμέτρητες ώρες διδασκαλίας
• Στα νοσοκομεία, το αναγκαίο εξειδικευμένο προσωπικό να μειώνεται συνεχώς και να αντικαθίσταται από συμβασιούχους που μετακινούνται από τμήμα σε τμήμα και από δομή σε δομή, στη λογική «λευκές μπλούζες να υπάρχουν», όπως έλεγαν και στην πανδημία.
Θέλουν δημόσιους υπαλλήλους με ακόμα λιγότερα δικαιώματα, με τη μονιμότητα και την εξέλιξή τους να κρίνονται από την αξιολόγηση, με κριτήριο αν προωθούν τους εκάστοτε αντιλαϊκούς κυβερνητικούς στόχους όπως π.χ. την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων και των πανεπιστημίων, την παράδοση υπηρεσιών και ελεγκτικών μηχανισμών σε ιδιώτες, τη λειτουργία του κράτους με βάση το κόστος και το κέρδος και όχι τις λαϊκές ανάγκες.
Όσοι αντιδρούν σε τέτοιους αντιλαϊκούς στόχους και στην αξιολόγηση που τους υπηρετεί, θα βρίσκονται αντιμέτωποι με την απειλή της απόλυσης. Αυτό επιβεβαιώνει ήδη η πείρα μας. Για την κυβέρνηση «ανεπαρκείς» είναι όσοι σηκώνουν κεφάλι, όσοι αντιστέκονται, όσοι διεκδικούν. Είναι οι εκπαιδευτικοί που διώκονται γιατί στάθηκαν στο πλευρό των μαθητών τους. Είναι οι υπάλληλοι που αποκαλύπτουν σκάνδαλα και διώκονται, την ώρα που όσοι τα συγκαλύπτουν μένουν στο απυρόβλητο ή και επιβραβεύονται.
Για το κράτος τους, «καλός υπάλληλος» δεν είναι αυτός που παλεύει για ποιοτικές, σύγχρονες, αποκλειστικά δημόσιες υπηρεσίες. Δεν είναι αυτός που αγωνίζεται για να μη βάζει το χέρι στην τσέπη ο ασθενής, ο γονιός, ο φοιτητής. Δεν είναι καν αυτός που πηγαίνει πρώτος στη δουλειά και φεύγει τελευταίος, που διακρίνεται για τη δουλειά και την προσφορά του. «Καλός» θα είναι αυτός που σκύβει το κεφάλι και υλοποιεί αδιαμαρτύρητα την αντιλαϊκή πολιτική.
Τελικά, οι μόνοι που θα έχουν πραγματική μονιμότητα στο Δημόσιο θα είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι εργολάβοι και τα κάθε λογής ιδιωτικά συμφέροντα που λυμαίνονται κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες.
Ακόμα και το ποιος αξιολογεί αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις που κρύβονται πίσω από την αναθεώρηση του άρθρου 103. Σε μεγάλες υποθέσεις διαφθοράς στο Δημόσιο που ήρθαν στο φως τα τελευταία χρόνια, πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν διευθυντικά στελέχη, κάτοχοι θέσεων ευθύνης, δηλαδή άνθρωποι που με βάση το σύστημα αξιολόγησης εμφανίζονται ως «αξιολογητές». Αυτοί λοιπόν θα κρίνουν ποιος είναι «άξιος» και ποιος «ανεπαρκής»;
Απορρίπτουμε αυτούς τους σχεδιασμούς. Υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά μας δικαιώματα και οργανώνουμε τον αγώνα, μέσα από τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες μας, για αποκλειστικά δημόσιες, σύγχρονες, ποιοτικές υπηρεσίες για τον λαό.
Η πείρα των αγωνιστικών κινητοποιήσεων του 2019, με αίτημα την άρση της συνταγματικής απαγόρευσης για τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, είναι πολύτιμη. Τότε εκφράστηκε μια μεγάλη συσπείρωση σωματείων, Ομοσπονδιών και Νομαρχιακών Τμημάτων του Δημοσίου, που συνάντησε την άρνηση όλων των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει.
Δίνουμε μαζική, μαχητική απάντηση με πανδημοσιοϋπαλληλική κινητοποίηση στις 14 Ιουλίου.
Απαιτούμε:
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Να καταργηθεί ο συνταγματικός «κόφτης» του άρθρου 103, που κρατά σε διαρκή ομηρία χιλιάδες συμβασιούχους.
• Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ιδιαίτερα στην Υγεία, την Πρόνοια, την Κοινωνική Ασφάλιση και την Παιδεία.
• Όχι στη συνταγματική κατοχύρωση των ματωμένων πλεονασμάτων και του «δημοσιονομικού κόφτη».
• Αυξήσεις 20% στους μισθούς, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, της 13ης και 14ης σύνταξης.
• Συνταγματική διασφάλιση, χωρίς αστερίσκους και «παραθυράκια», του αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, της προστασίας του περιβάλλοντος. Απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας σε αυτούς τους τομείς. Υπεράσπιση των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην απεργία. Όχι στην αναθεώρηση ή κατάργηση του άρθρου 16.
• Κατάργηση του άρθρου 86 και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε τα στελέχη της κυβέρνησης να δικάζονται όπως όλοι οι πολίτες».
