Να ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τον χώρο που προορίζεται για την κατασκευή πλατείας στη συνοικία Ιπποκράτη (Πέρα Μαχαλάς) επιχειρεί η 1η Δημοτική Κοινότητα Λάρισας, με αφορμή δημοσιεύματα και αναρτήσεις των τελευταίων ημερών.
Σε ανακοίνωσή της επισημαίνει ότι το οικόπεδο απέναντι από τα σχολικά συγκροτήματα έχει ήδη περιέλθει στην ιδιοκτησία του Δήμου Λαρισαίων μέσω ανταλλαγής ακινήτων, ενώ διευκρινίζει πως η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για άρση ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης αφορά διαφορετικό ακίνητο της περιοχής και όχι τον χώρο όπου προβλέπεται να δημιουργηθεί η πλατεία.
Παράλληλα, παραθέτει το ιστορικό των δεσμευμένων οικοπέδων στην πόλη, υπογραμμίζοντας τόσο τη νομική όσο και την κοινωνική διάσταση του ζητήματος:
«Με αφορμή δημοσιεύματα και αναρτήσεις που κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τον χώρο που προορίζεται για πλατεία στη συνοικία Ιπποκράτη (Πέρα Μαχαλάς), κρίνεται απαραίτητη η ενημέρωση των κατοίκων με βάση τα πραγματικά δεδομένα.
Τι ισχύει για τον χώρο απέναντι από τα σχολεία
Ο χώρος που βρίσκεται απέναντι από τα σχολεία (10ο Γυμνάσιο – Λύκειο και 27ο Δημοτικό) και προορίζεται για την κατασκευή της πλατείας έχει ήδη περιέλθει στην ιδιοκτησία του Δήμου Λαρισαίων μέσω ανταλλαγής οικοπέδων. Ο Δήμος είναι πλέον κύριος του συγκεκριμένου ακινήτου και το αίτημα των κατοίκων για πλατεία στη συνοικία προχωρά.
Τι αφορά η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 16ης Ιουνίου 2026
Η απόφαση για άρση ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης (ΑΔΕ 230/2026) αφορά διαφορετικό ακίνητο και όχι τον χώρο που έχει ήδη αποκτηθεί από τον Δήμο. Η σύγχυση που παρατηρείται στο δημόσιο διάλογο οφείλεται εν μέρει στο ότι πρόκειται για διαφορετικά οικόπεδα στην ίδια ευρύτερη περιοχή.
Το ιστορικό των δεσμεύσεων — το ευρύτερο πλαίσιο
Πριν από περίπου 40 χρόνια, η τότε Δημοτική Αρχή δέσμευσε με ρυμοτομικές απαλλοτριώσεις εκατοντάδες ιδιωτικά οικόπεδα σε όλη την πόλη, με σκοπό την κατασκευή σχολείων, γυμναστηρίων, κολυμβητηρίων και κοινόχρηστων χώρων. Οι ιδιοκτήτες προσέφυγαν στα Διοικητικά Δικαστήρια και δικαιώθηκαν εδώ και 15 περίπου χρόνια. Παρά τις δικαστικές αποφάσεις, ο Δήμος δεν συμμορφώθηκε, με αποτέλεσμα την επιβολή προστίμων εις βάρος του.
Με πρόσφατο νόμο, οι ιδιοκτήτες δικαιούνται να αιτηθούν άρση των δεσμεύσεων. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ακόμη και αν ο Δήμος διαθέτει τα απαιτούμενα κεφάλαια, η εξαγορά εξαρτάται πλέον και από τη βούληση του ιδιοκτήτη: εάν ο ιδιοκτήτης δεν αποδέχεται την ανταλλαγή ή την αγορά, ο Δήμος δεν μπορεί να τον εξαναγκάσει. Το σύνολο των ακινήτων αυτής της κατηγορίας, που υπολογίζεται σε εκατοντάδες οικόπεδα, θα απαιτούσε κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για αγορά — ποσό που ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες οποιουδήποτε Δήμου.
Η ανθρώπινη διάσταση του προβλήματος
Πέραν της νομικής και διοικητικής διάστασης, υπάρχει και μια βαθιά ανθρώπινη πραγματικότητα που συχνά παραβλέπεται στον δημόσιο διάλογο: εκατοντάδες συμπολίτες μας έχουν τις ιδιοκτησίες τους δεσμευμένες εδώ και δεκαετίες, χωρίς να μπορούν να τις αξιοποιήσουν με κανέναν τρόπο. Δεν μπορούν να τις πουλήσουν, να τις νοικιάσουν, να οικοδομήσουν πάνω τους, ούτε να τις μεταβιβάσουν ελεύθερα. Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για το μοναδικό περιουσιακό τους στοιχείο — την περιουσία που άφησαν σε αυτούς οι γονείς ή οι παππούδες τους.
Αυτοί οι πολίτες δεν ευθύνονται για αποφάσεις που ελήφθησαν πριν από 40 χρόνια. Δικαιώθηκαν από τα δικαστήρια πριν από 15 χρόνια και εξακολουθούν να περιμένουν. Η αναγνώριση αυτής της αδικίας δεν έρχεται σε αντίθεση με την επιθυμία για πλατείες και κοινόχρηστους χώρους — και τα δύο μπορούν και πρέπει να αντιμετωπιστούν με δικαιοσύνη και σεβασμό στον πολίτη.
Η πράξη που έγινε — και η σιωπή που προκαλεί απορία
Αξίζει να επισημανθεί ρητά ότι η απόκτηση του οικοπέδου απέναντι από τα σχολεία — αυτού που θα γίνει η πλατεία της συνοικίας — πραγματοποιήθηκε επί της παρούσας Δημοτικής Αρχής. Αυτή η Διοίκηση προχώρησε στην ανταλλαγή ακινήτων και εξασφάλισε τον χώρο για λογαριασμό των κατοίκων — κάτι που οι προηγούμενες διοικήσεις, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις τους, δεν είχαν καταφέρει.
Απορούμε, ως εκ τούτου, γιατί αυτό το συγκεκριμένο και μετρήσιμο επίτευγμα δεν αναδεικνύεται από όσους συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Η σκόπιμη σιωπή για ένα θετικό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την κατάχρηση ανακριβών πληροφοριών, παραπέμπει σε μικροκομματικές σκοπιμότητες που δεν εξυπηρετούν τους κατοίκους της συνοικίας — τους εξυπηρετεί μόνο ως αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης».
