Τη στέρηση του δικαιώματος των επικουρικών γιατρών να λαμβάνουν εκπαιδευτική/μετεκπαιδευτική άδεια για την επιστημονική τους εξέλιξη, με βάση τις προβλέψεις του νόμου Ν.2071/1992, έφερε στη Βουλή ο Γιώργος Λαμπρούλης στη διάρκεια συζήτησης σήμερα Επίκαιρης Ερώτησης του Κόμματος.
Όπως τόνισε αναπτύσσοντας το πρόβλημα ο βουλευτής του ΚΚΕ, συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ένας επικουρικός ιατρός να έρχεται αντιμέτωπος με το δίλημμα είτε να παραιτηθεί για να μπορέσει να εμβαθύνει στο επιστημονικό του αντικείμενο και να μείνει άνεργος, είτε να συνεχίσει να εργάζεται πληρώνοντας το τίμημα της επιστημονικής του καθήλωσης. Το ίδιο ισχύει και για την εξάμηνη εκπαίδευση στους υπερήχους.
Χαρακτήρισε αβάσιμο τον ισχυρισμό ότι δεν προβλέπεται η χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας γιατί οι επικουρικοί γιατροί προσλαμβάνονται για την κάλυψη έκτακτων υπηρεσιακών αναγκών και άρα δεν μπορεί να απουσιάζουν για μεγάλο χρονικό διάστημα από την εργασία τους όταν είναι γνωστό ότι οι προσλήψεις επικουρικών καλύπτουν μέρος των μόνιμων αναγκών και μάλιστα για χρονικό διάστημα πάνω από 10 χρόνια.
Παρ’ όλα αυτά, ο υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης επικαλέστηκε στην απάντησή του τη διάταξη του νόμου που προβλέπει ότι οι προσλήψεις επικουρικών γιατρών γίνονται με βάση έκτακτες ανάγκες… Μάλιστα, για να δικαιολογήσει την προβληματική πολιτική της κυβέρνησης, μετέφερε την ευθύνη στους ίδιους τους επικουρικούς, λέγοντας πως «αν θέλουν εκπαιδευτική άδεια, να κάνουν αίτηση για να γίνουν μόνιμοι και έτσι να τη δικαιούνται»!
Τη λογική των μπαλωμάτων με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τα κενά, την απογείωσε ακόμα περισσότερο, απαντώντας με προκλητικό τρόπο στο κρίσιμο θέμα που είναι η κάλυψη των μόνιμων αναγκών σε γιατρούς, λέγοντας: «Τον πήρες για τις έκτακτες ανάγκες και θα του δίνεις και άδειες να φεύγει; Αν φεύγει, την έκτακτη ανάγκη που καλύπτει, ποιος θα την κάνει;».
«Ο νόμος δεν μπορεί ν’ αλλάξει», ξεκαθάρισε κυνικά, αποδεικνύοντας ότι το ενδιαφέρον της κυβέρνησης περιορίζεται στην κάλυψη των αναγκών με μπαλώματα και όχι με την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού στον τομέα της Υγείας.
Στη δευτερολογία του ο Γ. Λαμπρούλης κατήγγειλε την επίκληση εκ μέρους της κυβέρνησης του νόμου που λέει ότι οι επικουρικοί γιατροί καλύπτουν μόνο έκτακτες ανάγκες, καθώς η πλειοψηφία τους καλύπτει μόνιμες ανάγκες και αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι απασχολούνται στα νοσοκομεία για πάνω από δέκα χρόνια. «Ο θεσμός των επικουρικών θίγει όχι μόνο τα εργασιακά και επιστημονικά δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά δημιουργεί γιατρούς πολλών ταχυτήτων και συμβάλλει στον διαχωρισμό σε επιτελικό και εκτελεστικό ρόλο των γιατρών στα νοσοκομεία-επιχειρήσεις, μία επίσημη διαχρονική πολιτική από όλες τις κυβερνήσεις», επισήμανε.
Πρόσθεσε ότι όταν οι ασθενείς πηγαίνουν στις δημόσιες μονάδες Υγείας θέλουν να βλέπουν γιατρούς που να τους εξασφαλίζει το κράτος την παρακολούθηση της εξέλιξης της επιστήμης τους και την επιμόρφωσή τους, ώστε να μπορούν να εμβαθύνουν στο αντικείμενό τους, αναγκαίος όρος στον 21ο αιώνα ώστε ο λαός να απολαμβάνει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας.
Το όλο θέμα, κατέληξε ο Γ. Λαμπρούλης, «αναδεικνύει την ορθότητα της πάγιας θέσης του ΚΚΕ για κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων ομηρίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, μονιμοποίηση όλων των επικουρικών και συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στελέχωση των δημόσιων μονάδων Υγείας με μαζικές μόνιμες προσλήψεις προσωπικού όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων, την αποκλειστική κρατική ευθύνη και χρηματοδότηση για συνεχιζόμενη επιμόρφωση όλων ανεξαιρέτως των γιατρών και των υγειονομικών».
