Εκδήλωση με θέμα «Όταν τα γήπεδα αντιστάθηκαν στον πόλεμο» οργανώνει η Τομεακή Επιτροπή Λάρισας του ΚΚΕ, την Παρασκευή 19 Ιουνίου, στο «Καφενείο η Γη» (Ταράτσα), στις 9 μ.μ.
Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Θοδωρής Λιάπης, υπεύθυνος του Τμήματος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμούς της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Νίκος Αγγελίδης, δημοσιογράφος της ΕΡΤ και Συγγραφέας και ο Θανάσης Βογιατζής, ιστορικός – ερευνητής, στέλεχος του ΚΚΕ.
‘’όταν τα γήπεδα αντιστάθηκαν στους πολέμους’’
Σ’ έναν κόσμο που φλέγεται από τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς, με πολλά πολεμικά μέτωπα ανοιχτά και άλλα που αναμένουν, η πυξίδα δείχνει σταθερά ανεπίστρεπτη κλιμάκωση.
Τα τελευταία χρόνια ως ΚΚΕ έχουμε συγκεντρώσει πλούσιο υλικό από τη δράση του κόμματος στο μέτωπο του αθλητισμού την εποχή του Μεσοπολέμου και της τριπλής φασιστικής κατοχής. Επίσης έχουν δημοσιευθεί αξιόλογες εργασίες και υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία με αξιόλογες προσπάθειες ανθρώπων του αθλητισμού, ιστορικών και δημοσιογράφων για να αποτυπώσουν την κατάσταση και μέχρι την περίοδο της 7χρονης στρατιωτικής δικτατορίας 67-74.
Η ιστορική πείρα αποδεικνύει ότι και στον Αθλητισμό δυο γραμμές συγκρούονται, από τη μια αυτή που καλλιεργεί το σύστημα για τις ανάγκες της κυρίαρχης τάξης των καπιταλιστών και των μονοπωλίων, και από την άλλη η γραμμή σύγκρουσης με την κυρίαρχη πολιτική της εμπορευματοποίησης και του Εθνικισμού.
Στην Ευρώπη το κίνημα του εργατικού αθλητισμού αναπτύσσετε μετά το 1920 την περίοδο δηλαδή ίδρυσης και δράσης της Κόκκινης Αθλητικής Διεθνούς. Σε οργανωτικό επίπεδο εκείνη την εποχή υπάρχουν οι επίσημες κρατικές ομοσπονδίες που συσπειρώνονται στην Ολυμπιακή επιτροπή (ΟΕ), οι αθλητικές οργανώσεις των σοσιαλδημοκρατών που συσπειρώνονται στην SASI και οι ομοσπονδίες που συσπειρώνονται στην Κόκκινη αθλητική διεθνή (RSI). Όπως γίνεται κατανοητό η διαπάλη στο αθλητικό κίνημα είναι εξαιρετικά έντονη.
Η Κόκκινη Αθλητική Διεθνής (Κ.Α.Δ.) ιδρύθηκε το 1921 στη Μόσχα και συνέβαλε στη διαμόρφωση εργατικής ταυτότητας και συνάφειας, μέσω της δημιουργίας αμιγώς εργατικών αθλητικών σωματείων. Προώθησε την έννοια του προλεταριακού διεθνισμού στον τομέα των σπορ, με ένα νέο, πιο συλλογικό πνεύμα με άξονες την από-ειδωλοποίηση, την ελεύθερη συμμετοχή όλων στα εργατικά αθλήματα, την αμοιβαία εργατική αλληλοβοήθεια και την ανάπτυξη της άμιλλας έναντι του ανταγωνισμού.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στην Ελλάδα, η ίδρυση, εργατικών συλλόγων αποκτά σύντομα μια ιδιαίτερη δυναμική πχ. Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και σε Ξάνθη, Δράμα, Καβάλα, Λάρισα και Βόλο είναι τα πιο δυνατά και μαζικά αθλητικά σωματεία. Μολονότι την πρωτοκαθεδρία, στην διαδικασία αυτή, έχουν τα ποδοσφαιρικά αθλητικά σωματεία, και άλλα αθλήματα ελκύουν το ενδιαφέρον των εργατικών σωματείων, όπως το βόλεϊ , η πυγμαχία, η ποδηλασία και το στίβο.
Οι πρωταγωνιστές των γηπέδων σηκώνουν ανάστημα την περίοδο του Μεσοπολέμου στο Φασισμό
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα σπουδαίων αθλητών της εποχής, κυρίως ποδοσφαιριστών που με τη στάση τους εμπνέουν και στο σήμερα, την εποχή του εξετάζουμε. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρουμε ορισμένα:
Ο Γουίλιαμ Λέσλι ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Σίτι, αρνείται να υπηρετήσει την περίοδο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Χαρακτηρίζεται λιποτάκτης, διώκεται και αναγκάζεται να εργαστεί παράνομα ως λιμενεργάτης.
Ο Ρίνο Ντελά Νέγκρα παίζει μπάλα στην ομάδα Red Star, στον Ερυθρό Αστέρα δηλαδή του Παρισιού. Στην κατοχή ο Νέγκρα έχει σημαντική Αντιστασιακή δράση.
Ο Μπρούνο Νέρι είναι το μεγάλο αστέρι της Φιορεντίνα. Διεθνής με την Σκουάντρα Ατζούρι, μέσος από τους λίγους. Ο Μπρούνο Νέρι, με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, βγαίνει στην πορεία στο βουνό ως παρτιζάνος και δίνει σκληρές μάχες σώμα με σώμα με τους Γερμανούς. Χάνει τη ζωή του τον Ιούλιο του 1944, σε ενέδρα Γερμανών στρατιωτών, στην περιοχή Μαράντι.
Ο Ματίας Ζίντελαρ ήταν άσος της Αούστρια Βιέννης και μεγάλο αστέρι της εθνικής ομάδας της χώρας του. Μέλος της περίφημης «Βούντερ Τιμ» της κορυφαίας τότε ποδοσφαιρικής μηχανής του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο Ζίντελαρ αρνείται καθαρά για ιδεολογικούς λόγους, προφασιζόμενος τραυματισμό, να αγωνιστεί με την Εθνική Γερμανίας. Στις 29 Ιανουαρίου 1939, τον βρίσκουν νεκρό στο σπίτι του μαζί με τη σύντροφο του Καμίλα Καστανιόλα.
Σήμερα ως ΚΚΕ συζητάμε μαζί σας φέρνοντας τον αθλητισμό στο προσκήνιο ως δικαίωμα και ανάγκη που πρέπει να απασχολήσει συνολικά το εργατικό λαϊκό κίνημα βάζοντας στις διεκδικήσεις αιτήματα που απαντούν στο σήμερα άλλα και στο τι αθλητισμό θέλουμε για το λαό μας.
Είναι ζητούμενο σήμερα ν’ αντέξει το σωματείο στη γειτονιά , ν’ αντέξουν οι άνθρωποι που το τρέχουν, να στηριχτεί η προσπάθεια που κάνουν. Γιατί είναι οι κυβερνήσεις και η πολιτική τους που οδήγησαν τα σωματεία σε μαρασμό.
Γι’ αυτό και οι στόχοι πάλης που προτάσσουμε ως ΚΚΕ ενισχύουν το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που πρέπει να αποκτήσει και στον τομέα του αθλητισμού μεγάλο διασκελισμό. Ένα ρεύμα που θα προτάσσει ότι η ανάπτυξη συνολικά του αθλητισμού στη χώρα μας δεν μπορεί να στηριχτεί αποκλειστικά στις τσέπες των αθλητών και των οικογενειών τους ή να εξαρτάται από τις οικονομικές διαθέσεις των χορηγών. Ένα ρεύμα που θα διεκδικεί γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και θα βάλει στο επίκεντρο το σχολείο και το αθλητικό σωματείο.
Επιλέγουμε τον δρόμο της διεκδίκησης, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της αλληλεγγύης μαζί με ανθρώπους του αθλητισμού που “το πονάνε” και καταθέτουν και την ψυχή τους καθημερινά στο γήπεδο τους προπονητές , τους αθλητές, τους γονείς και τους ανθρώπους των σωματείων, γιατί γνωρίζουμε καλά ότι ο αθλητισμός συμβάλλει ώστε ο άνθρωπος να γίνεται ενεργητικός και δραστήριος. Να δει, από πρώτο χέρι, τα αποτελέσματα της συλλογικής και οργανωμένης δουλειάς, την ανάπτυξη των ατομικών του ικανοτήτων και την προσφορά του στο σύνολο.
