Του Δημήτρη Δεληγιάννη
Η επιστολή του προέδρου του ΕΟΠΑΕ, Θανάση Θεοχάρη, με την οποία αμφισβητείται η δυνατότητα χρηματοδότησης του Κέντρου Πρόληψης από την Περιφέρεια Θεσσαλίας και τίθεται σε αβεβαιότητα η συνέχιση του «Εργαστηρίου Ζωής», προκαλεί δικαιολογημένη ανησυχία. Και έρχεται να προστεθεί στην ευρύτερη συζήτηση για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν τα Κέντρα Πρόληψης, καθώς είναι αβέβαιη η λειτουργία τους μετά το 2027.
Ως γονιός, ως εκπαιδευτικός, ως άνθρωπος που εδώ και τριάντα χρόνια υπηρετεί τον χώρο της πρόληψης, της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης, αλλά και ως αντιπρόεδρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Πρόληψης, έχω ζήσει από κοντά τη διαδρομή του Κέντρου και την ανάπτυξη του Εργαστηρίου Ζωής από τα πρώτα του βήματα.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ να παρακολουθώ σιωπηλά τις τελευταίες εξελίξεις.
Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να χτίζεις μια κοινωνική δομή από την αρχή.
Να κερδίζεις την εμπιστοσύνη των γονιών και της τοπικής κοινωνίας.
Να βλέπεις παιδιά να αναπτύσσουν δεξιότητες ζωής, να εκφράζονται, να δημιουργούν, να συνεργάζονται.
Να βλέπεις τους εκπαιδευτικούς να βρίσκουν πολύτιμους συμμάχους στο έργο τους.
Το Κέντρο Πρόληψης και το Εργαστήρι Ζωής δεν είναι μια γραμμή σε έναν προϋπολογισμό.
Δεν είναι ένας αριθμός σε έναν οικονομικό πίνακα.
Είναι μια κατάκτηση της τοπικής κοινωνίας.
Ένας θεσμός που χτίστηκε με συνέπεια, επιστημονική γνώση και συνεργασία.
Για αυτό και προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι σήμερα συζητάμε όχι πώς θα τον ενισχύσουμε, αλλά αν θα συνεχίσει να υπάρχει.
Η επιστολή του προέδρου του ΕΟΠΑΕ δεν έρχεται σε πολιτικό κενό.
Αποτελεί συνέχεια μιας αντίληψης που τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε με δυσπιστία την αυτονομία των θεραπευτικών κοινοτήτων, των δομών πρόληψης και των φορέων που αναπτύχθηκαν μέσα από τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες.
Έζησα από κοντά το ΚΕΘΕΑ της συμμετοχής και της κοινοτικής δράσης.
Και έχω εκφράσει δημόσια τη διαφωνία μου με επιλογές που οδήγησαν στην κατάργησή του και στη συγκέντρωση κρίσιμων αποφάσεων σε όλο και πιο συγκεντρωτικά διοικητικά σχήματα.
Η πρόληψη, η θεραπεία και η κοινωνική επανένταξη δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά μακριά από τις κοινότητες και τους ανθρώπους τους.
Αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν μόνο τους εργαζόμενους ή τις διοικήσεις.
Αφορούν ολόκληρη την κοινωνία.
Αφορούν το μέλλον μιας πόλης.
Η σημερινή στιγμή είναι κρίσιμη.
Είναι η ώρα να σταθεί η ίδια η κοινωνία απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο υποβάθμισης του Κέντρου Πρόληψης και του Εργαστηρίου Ζωής.
Καλώ τους γονείς της Λάρισας να τα υπερασπιστούμε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.
Με τη συμμετοχή μας.
Με την παρουσία μας.
Με την εγγραφή των παιδιών μας στις δράσεις τους.
Ας κάνουμε τη νέα χρονιά ρεκόρ εγγραφών στο Εργαστήρι Ζωής.
Ας στείλουμε το πιο καθαρό μήνυμα σε όσους αμφισβητούν την αναγκαιότητά του.
Γιατί το Κέντρο Πρόληψης και το Εργαστήρι Ζωής δεν ανήκουν σε καμία διορισμένη διοίκηση και σε κανέναν οργανισμό.
Ανήκουν στην κοινωνία που τα στήριξε όλα αυτά τα χρόνια.
Και αν κάτι χρειαζόμαστε σήμερα, μέσα σε μια εποχή αβεβαιότητας και κοινωνικών πιέσεων, δεν είναι λιγότερη πρόληψη.
Είναι περισσότερη.
Δεν είναι λιγότερα Εργαστήρια Ζωής.
Είναι περισσότερα.
