Δριμεία δημόσια παρέμβαση και παράλληλα κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές πρωτο-βουλίες για τις δυσμενείς εξελίξεις που προμηνύει κίνηση του ΕΟΠΑΕ απέναντι στο Κέντρο Πρό-ληψης και το Εργαστήρι Ζωής Λάρισας, πραγματοποιεί η Βουλευτής Λάρισας και Τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης, Ευαγγελία Λιακούλη, η οποία επισημαίνει τα εξής:
«Η δημιουργία του ΕΟΠΑΕ – που κατήργησε τον ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΘΕΑ κλπ- παρουσιάστηκε από την Κυβέρνηση ως μια μεγάλη μεταρρύθμιση που δήθεν θα ενοποιούσε δυνάμεις, θα αναβάθμιζε τις πολιτικές απέναντι στις εξαρτήσεις και θα ενίσχυε το πολύτιμο έργο της πρόληψης, της θερα-πείας και της κοινωνικής επανένταξης. Παρουσιάστηκε ως ένα νέο ξεκίνημα, ως ένα βήμα προόδου που θα αξιοποιούσε την εμπειρία, τη γνώση και τις καλές πρακτικές δεκαετιών.
Ποτέ αυτό εγώ δεν το πίστεψα. Γι αυτό και το καταψήφισα . Διότι είδα ότι η ιδιωτικοποίηση και της Πρόληψης ήταν ο κεντρικός στόχος τους.
Δυστυχώς, όσο περνά ο χρόνος, ολοένα και περισσότερο επιβεβαιώνεται ότι πίσω από τις με-γαλόστομες διακηρύξεις περί εκσυγχρονισμού, αναπτύσσεται μια διαφορετική πραγματικότη-τα, ισοπεδωτική και μηδενιστική, η οποία γεννά αγωνία σε εργαζόμενους, επιστημονικούς φορείς, τοπικές κοινωνίες και σε όσους υπηρέτησαν με συνέπεια τον χώρο της πρόληψης.
Αντί να ενισχύονται οι δομές που απέδειξαν διαχρονικά την αξία τους, αντί να αξιοποιείται η εμπειρία ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην πρόληψη και στην κοινωνική φροντίδα, αντί να στηρίζονται οι καινοτόμες δράσεις που αναγνωρίστηκαν από την κοινωνία και τη διεθνή ε-πιστημονική κοινότητα, παρατηρείται μια σταδιακή αποδυνάμωση κατακτήσεων που χρειάστηκαν δεκαετίες για να οικοδομηθούν. Η σύνδεση των Κέντρων Πρόληψης με τις τοπικές κοινωνίες, η δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλιών προσαρμοσμένων στις ανάγκες κάθε περιοχής, η ευελιξία, η δημιουργικότητα και η αποκέντρωση που αποτέλεσαν τη δύναμή τους, μοιάζουν σήμερα να αντι-μετωπίζονται ως ενοχλητικά χαρακτηριστικά και όχι ως πολύτιμα πλεονεκτήματα.
Και αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες, σύνθετες και διαρκώς μεταβαλλόμενες μορφές εξάρτησης. Σε μια εποχή που η πρόληψη θα έπρεπε να αποτελεί εθνική προτεραιότητα, που οι δομές θα έπρεπε να ενισχύονται και να πολ-λαπλασιάζονται, διαπιστώνουμε με έκπληξη ότι εκείνες ακριβώς οι δράσεις που παράγουν κοινωνικό αποτέλεσμα τίθενται υπό αμφισβήτηση και ασφυκτική πίεση.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και η πρόσφατη απόπειρα περιορισμού της χρηματο-δότησης του «Εργαστηρίου Ζωής» του Κέντρου Πρόληψης Λάρισας, μιας δράσης που δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη πρόγραμμα, αλλά ένα σημείο αναφοράς για την πρόληψη σε ολό-κληρη τη χώρα.
Το «Εργαστήρι Ζωής» , το οποίο υπηρέτησα με αγάπη και αφοσίωση, είχα δε την τιμή να αποτελεί πνευματικό μου γέννημα, να υιοθετηθεί αμέσως από όλους τους φορείς και όλα τα κόμματα, να χρηματοδοτείται μέχρι και σήμερα από την Περιφέρεια Θεσσαλίας, να αγκαλια-στεί από την επιστημονική και σχολική κοινότητα, με κοινή την πεποίθηση όλων μας ότι η πρόληψη δεν είναι μια στεγνή διοικητική διαδικασία , ούτε μια αποσπασματική ενημερωτική καμπάνια. Είναι μια βαθιά πολιτιστική, κοινωνική και παιδαγωγική παρέμβαση που συναντά τον άνθρωπο εκεί όπου διαμορφώνεται η προσωπικότητά του: στην τέχνη, στη μουσική, στο θέατρο, στην ιστορία, στη δημιουργική έκφραση, στη συλλογικότητα και στη συμμετοχή.
Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία ήταν που οδήγησε το «Εργαστήρι Ζωής» να ξεπεράσει τα όρια της Λάρισας και να αναγνωριστεί διεθνώς. Η βράβευσή του το 2018 από το Pompidou Group του Συμβουλίου της Ευρώπης με το πρώτο βραβείο για την καινοτομία και τις καλές πρακτι-κές στην πρόληψη των εξαρτήσεων, δεν ήταν μια τυπική διάκριση. Ήταν η διεθνής επιβεβαί-ωση ότι στη Λάρισα δημιουργήθηκε ένα πρότυπο που μπορούσε να εμπνεύσει ολόκληρη την Ευρώπη- κάτι που αναγνώρισε η παγκόσμια κοινότητα και η Ελληνική Πολιτεία , ο τότε Υ-πουργός Υγείας, αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος κάλεσε την αντιπροσωπεία μας να την τιμήσει για τη μεγάλη διάκριση, ενώ σήμερα άνοιξαν πια όλοι οι δρόμοι με διε-θνείς δημοσιεύσεις, συνέργειες και συμμετοχές της Λάρισας σε παγκόσμιες διοργανώσεις.
Τίποτε όμως από αυτά, δεν εκτιμήθηκε από την Κυβέρνηση και τον ΕΟΠΑΕ !
Γι’ αυτό και η σημερινή εξέλιξη, δεν αφορά μόνο ένα πρόγραμμα ή έναν προϋπολογισμό.
Αφορά τη συνολική αντίληψη που έχει η Πολιτεία για την πρόληψη.
Αφορά το αν θα επιβραβεύουμε την καινοτομία ή αν θα την τιμωρούμε.
Αφορά το αν θα στηρίζουμε τις δομές που παράγουν αποτέλεσμα ή αν θα τις οδηγούμε στα-διακά σε μαρασμό.
Το «Εργαστήρι Ζωής» δεν ανήκει σε πρόσωπα, ούτε σε διοικήσεις. Ανήκει στους χιλιάδες νέους ανθρώπους που συμμετείχαν στις δράσεις του, στους χιλιάδες ενήλικες ωφελούμενους από τη δη-μιουργική γραφή μέχρι τη διαχείριση του πένθους, στους γονείς που το εμπιστεύθηκαν, στους εκ-παιδευτικούς που συνεργάστηκαν μαζί του, στους εργαζόμενους που το υπηρέτησαν με αυταπάρ-νηση και στην κοινωνία της Λάρισας που το αγκάλιασε και το κατέστησε σημείο ανα-φοράς.
Γι’ αυτό και το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση είναι απολύτως καθαρό:
Κάτω τα χέρια από το «Εργαστήρι Ζωής».
Κάτω τα χέρια από το Κέντρο Πρόληψης Λάρισας.
Οι δομές που παράγουν κοινωνικό κεφάλαιο, που χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης, που καλλιεργούν ελπίδα και που έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους στην πράξη δεν χρειάζονται περικοπές, προ-σκόμματα και διοικητικές ασφυξίες.
Χρειάζονται στήριξη, ενίσχυση και προοπτική.
Γιατί οι κοινωνίες δεν γίνονται ισχυρότερες όταν αποδομούν ό,τι πέτυχε. Γίνονται ισχυρότε-ρες όταν προστατεύουν τις καλύτερες δημιουργίες τους και τις μετατρέπουν σε οδηγό για το μέλ-λον.
Απευθύνομαι άμεσα στον αρμόδιο Οργανισμό ΕΟΠΑΕ και στο Υπουργείο Υγείας, με ερωτή-ματα για το μέλλον του ΚΠ και του Εργαστηρίου.
Θα ζητήσω άμεσα συνάντηση με τον κ Υπουργό.
Καλώ παράλληλα όλους τους βουλευτές, την Περιφέρεια Θεσσαλίας, τους φορείς, τους συμ-μέτοχους-εταίρους του Κέντρου , την Ιερά Μητρόπολη, τους Δήμους του νομού μας, το Επι-μελητήριο, το Δικηγορικό Σύλλογο, τον Ιατρικό Σύλλογο, τον Οδοντιατρικό Σύλλογο, τους
Συλλόγους Εκπαιδευτικών και όλες τις συλλογικότητες του τόπου μας, να αναλάβου-με πρωτοβουλία άμεσης σύσκεψης και ρητής απόφασης για τη διατήρηση του Κέντρου Πρό-ληψης Λάρισας και του Εργαστηρίου Ζωής, με όλες τις αναγκαίες κινήσεις που οφείλουμε να κάνουμε .
Το Εργαστήρι Ζωής έχει έναν λαμπερό τίτλο, διεθνείς αναγνωρίσεις, την ανυπόκριτη αγάπη του κόσμου , αλλά κυρίως έχει ένα υπέρτιτλο : ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ!»
