Με ομιλία της στην εκδήλωση με θέμα: «Το έγκλημα της γενοκτονίας: Ιστορική αλήθεια και σύγχρονες προκλήσεις», που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα με πρωτοβουλία της Ιστορικής-Λαογραφικής Ένωσης Λάρισας «Αλησμόνητες Πατρίδες» και των Ποντιακών Οργανώσεων, η Βουλευτής Λάρισας και Τομεάρχης Δικαιοσύνης, Θεσμών & Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Ευαγγελία Λιακούλη, ανέπτυξε το θέμα «Γιατί αποτελεί χρέος μας η διεθνής αναγνώρισης της Γενοκτονίας;».
Η Ευαγγελία Λιακούλη, αναπτύσσοντας τις θέσεις της, υπογράμμισε ότι η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης δεν περιορίζεται σε επετειακές αναφορές και εκδηλώσεις μνήμης, αλλά αποτελεί διαχρονικό χρέος απέναντι στην ιστορική αλήθεια και τη δημοκρατία, καθώς επίσης συνιστά πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, κατά την περίοδο 1914–1923, όπως ανέφερε, συνιστά ένα συστηματικό, οργανωμένο και προμελετημένο έγκλημα εξόντωσης που αποδίδεται στο νεοτουρκικό και, εν συνεχεία, στο κεμαλικό καθεστώς. Πρόκειται, όπως σημείωσε, για μια συνειδητή και προσχεδιασμένη επιχείρηση εκρίζωσης του Ποντιακού Ελληνισμού και όχι απλώς για συνέπεια των τραγικών γεγονότων του πολέμου.
Παράλληλα, τόνισε ότι η επιστημονική έρευνα έχει καταδείξει με σαφήνεια την εξόντωση περίπου 350.000 ψυχών μέσω σοκαριστικών μεθόδων, όπως οι «λευκές πορείες θανάτου» στο εσωτερικό της Ανατολίας, η εξάντληση στα διαβόητα τάγματα εργασίας, οι ομαδικές εκτελέσεις, οι βιασμοί και η μεθοδευμένη λιμοκτονία. Η απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, στις 19 Μαΐου 1919, όπως ανέφερε, σηματοδοτεί την τελική και πλέον αιματηρή φάση του ξεριζωμού, που οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή των ελληνικών κοινοτήτων.
Η Τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, επισήμανε ότι η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού δεν αποτελεί ζήτημα πολιτικής ερμηνείας, αλλά ιστορικής τεκμηρίωσης και νομικής ορθότητας, καθώς τα ιστορικά γεγονότα πληρούν τα αντικειμενικά κριτήρια που έθεσε ο Ραφαήλ Λέμκιν και αποτυπώθηκαν στη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (1948).
Η Λαρισαία Βουλευτής υπενθύμισε ότι η Ελλάδα εκπλήρωσε με καθυστέρηση το ιστορικό της χρέος, με την ομόφωνη ψήφιση του Ν. 2193/1994, κατόπιν εισήγησης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία και καθιερώθηκε η 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης. Τόνισε ότι η απόφαση αυτή αποτέλεσε σημαντικό βήμα αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η αναγνώριση μιας γενοκτονίας δεν μπορεί να παραμένει εσωτερική υπόθεση, αλλά συνιστά μείζον διεθνές πολιτικό και διπλωματικό ζήτημα.«Η διεθνής αναγνώριση είναι μια πράξη βαθύτατα δημοκρατική, είναι πράξη ειρήνης. Διότι η πραγματική συμφιλίωση των λαών μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στα στέρεα θεμέλια της αλήθειας και της γενναίας παραδοχής του παρελθόντος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Επιπλέον, υπογράμμισε ότι η στάση της διεθνούς κοινότητας σε τέτοιου είδους ζητήματα συχνά επηρεάζεται από κρατικά συμφέροντα, γεωπολιτικές ισορροπίες και στρατηγικές συμμαχίες, γεγονός που οδηγεί τις κυβερνήσεις σε επιλεκτική σιωπή ή ανοχή. Επισήμανε ότι η διεθνής αναγνώριση μιας γενοκτονίας δεν αποτελεί απλώς συμβολική πράξη, αλλά ουσιαστική πολιτική επιλογή με βαρύ διπλωματικό αποτύπωμα.
Παράλληλα, σημείωσε ότι η άρνηση ιστορικών εγκλημάτων και η υποταγή της ιστορικής αλήθειας σε γεωπολιτικές σκοπιμότητες αποδομούν την αρχή της διεθνούς νομιμότητας και ενισχύουν αναθεωρητικές λογικές που εργαλειοποιούν τη λήθη για την προώθηση σύγχρονων πολιτικών επιδιώξεων.
Συνοψίζοντας, η Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ανέφερε ότι το χρέος απέναντι στον Ποντιακό Ελληνισμό δεν εξαντλείται στις επετειακές εκδηλώσεις και σε αναφορές μνήμης, αλλά συνιστά καθημερινό πολιτικό καθήκον. «Οι Αλησμόνητες Πατρίδες είναι κομμάτι της ψυχής μας , αλλά και πεδίο ιστορικής αλήθειας, πυξίδας, επιχειρήματος που πρέπει να προταχθεί στη σύγχρονη διπλωματία και να απαντήσει στον νέο κύμα αναθεωρητισμού… η υπεράσπιση της αλήθειας για το χθες, είναι η μόνη εγγύηση για την ασφάλεια και τη δημοκρατία του αύριο» τόνισε, ολοκληρώνοντας την τοποθέτηση της.
