Ο Καθηγητής Αλέξανδρος Παπαχατζής, Τομεάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης της “Ελληνικής Λύσης – Κυριάκος Βελόπουλος” έδωσε το παρόν στην Εκδήλωση με θέμα «Το έγκλημα της γενοκτονίας: Ιστορική αλήθεια και σύγχρονες προκλήσεις», που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής 7 Ιουνίου στο Ξενοδοχείο Imperial της Λάρισας.
Ο κος Παπαχατζής, καταρχάς συνεχάρη τους διοργανωτές που ήταν από κοινού η Ιστορική-Λαογραφική Ένωση Λάρισας «Αλησμόνητες Πατρίδες», η Εξωραϊστική Μορφωτική Λέσχη Φιλιππουπόλεως και η Ένωση Ποντίων Επαρχίας Ελασσόνας. Σε συνομιλία μαζί μας, μας επεσήμανε ότι και ο Πρόεδρος της “Ελληνικής Λύσης” Κυριάκος Βελόπουλος, είναι Ποντιακής καταγωγής και ο ίδιος, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στα εγκλήματα από τις “γενοκτονίες” των Τούρκων. Κατόπιν προέβη σε μια εκτενή αναφορά, σχετικά με τις γενοκτονίες των οθωμανών τονίζοντας:
«Η περίοδος 1914-1923 χαρακτηρίζεται από μεθοδευμένες επιχειρήσεις εξόντωσης που στόχευαν τις χριστιανικές μειονότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα εγκλήματα αυτά κατά της ανθρωπότητας, γνωστά ως η Γενοκτονία των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας και η Γενοκτονία των Ασσυρίων (Sayfo), συνιστούν τη σκοτεινότερη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας της περιοχής.
Οι πολιτικές των Νεότουρκων βασίστηκαν στο δόγμα του “εκτουρκισμού” και απέβλεπαν στον ολοκληρωτικό αφανισμό των αυτόχθονων χριστιανικών πληθυσμών.
Η εξόντωση του ελληνικού στοιχείου του Πόντου και της Μικράς Ασίας πραγματοποιήθηκε σε διαδοχικές φάσεις με κορύφωση την άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 (19 Μαΐου) και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922.
Πάνω από 1.000.000 Έλληνες έπεσαν θύματα εκκαθάρισης και εξορίας. Την αναγνώριση του συνόλου του ελληνικού μαρτυρίου έχει υιοθετήσει η Αρμενία, ενώ η Ελλάδα το έχει αναγνωρίσει τμηματικά (για Πόντο και Μικρά Ασία).
Δυστυχώς σήμερα, η υποτιθέμενη σύγχρονη Τουρκία, εξακολουθεί να αρνείται συστηματικά τον χαρακτηρισμό των γεγονότων αυτών ως “γενοκτονία”.
Αποδίδει τους θανάτους στις γενικότερες κακουχίες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποστηρίζοντας ότι υπήρξαν αμοιβαίες απώλειες και από τις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια της διάλυσης της αυτοκρατορίας.
Από την άλλη πλευρά, ιστορικοί, διεθνείς οργανισμοί και κοινότητες της διασποράς συνεχίζουν τους αγώνες μνήμης και δικαίωσης, τονίζοντας ότι η αναγνώριση του ιστορικού παρελθόντος είναι απαραίτητη για την πρόληψη μελλοντικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας».
