«Κόμμα μαχητικό και σύγχρονο, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς, με γερές Οργανώσεις παντού!» ήταν ο τίτλος των δύο ξεχωριστών εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε Λάρισα και Βόλο, από τις Τομεακές Επιτροπές Λάρισας και Μαγνησίας του ΚΚΕ.
Ομιλήτρια και στις δύο εκδηλώσεις ήταν η Μαρία Γαβαλά, Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας του Κόμματος και μέλος της Γραμματείας της ΚΕ.
Αναφέρθηκε αναλυτικά στο γεγονός ότι «η μήτρα των εξελίξεων είναι η ταξική πάλη», αναδεικνύοντας τα παραδείγματα των μεγάλων αγροτικών κινητοποιήσεων στην περιοχή, των κινητοποιήσεων του λαού με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών και άλλες σημαντικές στιγμές του εργατικού – λαϊκού κινήματος στην περιοχή. «Αυτές οι “στιγμές” αποτέλεσαν αφορμή ώστε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να ξεσηκωθούν, να βγουν στον αγώνα και να δείξουν τον οργανωμένο θυμό τους ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις ανθρώπινες ζωές για τα κέρδη».
Θέτοντας ωστόσο το ερώτημα αν «όλα αυτά αρκούν για να αλλάξει η πορεία της ταξικής πάλης», ανέδειξε την ανάγκη «η δυσαρέσκεια να γίνει όπλο για την οργάνωση του αγώνα, να αποτελέσει και εκλογικό όπλο, όποτε κι αν γίνουν εκλογές, στηρίζοντας το μόνο κόμμα που είναι μέσα στον αγώνα και παλεύει συνολικά για τα δικαιώματα όλων. Με κατεύθυνση και με στόχο, χωρίς να θολώνει αυτόν τον στόχο, χωρίς να κάνει το κίνημα άλλοθι για να αλλάζουν απλώς οι κυβερνήσεις στη χώρα μας, όπως γίνεται σε πάρα πολλές χώρες.
Το ΚΚΕ είναι μέσα στην πάλη, παλεύει να οργανωθεί και να ανέβει η στάθμη της ταξικής πάλης με έναν και μόνο στόχο, να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Να μπαίνουν σήμερα οι προϋποθέσεις έτσι ώστε ο αγώνας να βρίσκει τον αληθινό του στόχο, να πλήττει τον αληθινό αντίπαλο, τμήμα του οποίου είναι όλες οι κυβερνήσεις».
Ο πόλεμος διέξοδος αλλά και ρωγμή για τον καπιταλισμό
Αποδομώντας το κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθερότητας», η Μ. Γαβαλά στάθηκε «στις βαθύτερες αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, που ψάχνουν την επόμενη πολιτική τους έκφραση και προσπαθούν να εγκλωβίσουν τις λαϊκές μάζες. Την ίδια στιγμή η άρχουσα τάξη χρηματοδοτεί και προβάλλει τόσο την αστική κυβερνητική προπαγάνδα όσο και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, ενώ παράλληλα στηρίζει “μεσσιανικά” κόμματα, όπως αυτό της Μ. Καρυστανιού, και εθνικιστικά μορφώματα, ως αναχώματα για τον αποπροσανατολισμό του λαού».
Αναλύοντας τις διεθνείς εξελίξεις αναφέρθηκε «στις πρόσφατες διαπιστώσεις του Eurogroup για τον στασιμοπληθωρισμό που πλήττει ισχυρές οικονομίες στην ΕΕ. Η λεγόμενη “πράσινη Ενέργεια” και οι τεράστιες επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία δεν φέρνουν τη γρήγορη κερδοφορία που επιζητά το κεφάλαιο.
Μπροστά σε αυτά τα οικονομικά αδιέξοδα, η αστική τάξη βλέπει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ως αναγκαιότητα για να τα ξεπεράσει, να καταστρέψει παραγωγικές δυνάμεις και να πετάξει έξω τους λιγότερο ανταγωνιστικούς “παίκτες”. Δεν το κρύβουν ούτε οι ίδιοι, το μόνο που τους ανησυχεί είναι αν θα πάμε όλοι μαζί στον πόλεμο ή αν οι λαοί θα χωριστούν. Γι’ αυτό και καλούν σε “εθνική ενότητα”, με “τα κεφάλια μέσα”, γιατί ο πόλεμος είναι η λύση που έχουν επιλέξει, που ταυτόχρονα είναι και πρόβλημά τους».
«Το ΚΚΕ λέει ότι μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε για να μεγαλώσουμε το ρήγμα, την αντίθεση μέσα στους κόλπους τους», τόνισε, προσθέτοντας πως «εμείς λέμε ότι θα έρθει μια στιγμή που η ταξική πάλη θα οξυνθεί, ίσως και σε μια επόμενη στροφή. Και τότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Γι’ αυτό προετοιμαζόμαστε σήμερα, τώρα να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στο σύστημα, να βαθαίνουν οι αιχμές των αγώνων. Πιο καλά, πιο μαζικά, ακόμα πιο σταθερά, στους τόπους δουλειάς, στο χωράφι, στις γειτονιές».
Ετσι, ξεκαθάρισε ότι για τον λαό «δεν υπάρχουν σωτήρες, και η γενικευμένη δυσαρέσκεια δεν πρέπει να εκτονωθεί σε μια απλή κυβερνητική εναλλαγή ή σε “επαναστατική γυμναστική” εντός των τειχών του συστήματος».
Εξηγώντας πως «το ΚΚΕ κάθε πεδίο μάχης το εντάσσει κάτω από το πρίσμα της συνολικής ανατροπής», υπογράμμισε τη σημασία της κατεύθυνσης και του προσανατολισμού του εργατικού – λαϊκού κινήματος. «Το ΚΚΕ δίνει όλες τους τις δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα για να χτυπηθεί ο αληθινός αντίπαλος, και έτσι χτυπάς και τα πόδια του, τους πυλώνες του: Το κράτος του, τα κόμματά του, τις επιχειρήσεις του. Αυτό είναι το πρόβλημα μέσα στο κίνημα, η κατεύθυνση, ο προσανατολισμός του», τόνισε.
Κλείνοντας η Μ. Γαβαλά επεσήμανε ότι «το Κόμμα μας μελέτησε την ιστορική πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ενωση, αλλά και τις δικές του ιστορικές παρακαταθήκες, την Εθνική Αντίσταση, τον ΔΣΕ, και έχει διαμορφώσει θέση αρχής πως το βασικό ζήτημα κάθε ταξικής πάλης είναι το ζήτημα της εξουσίας». Σε αυτό το πλαίσιο, τόνισε ότι «ο εργαζόμενος λαός, ο μόνος παραγωγός του πλούτου, έχει τη δύναμη στα χέρια του, να επιβάλει το δίκιο του και να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων»
