Από την τοποθέτηση του Δημήτρη Δεληγιάννη, Επικεφαλής της Δημοτικής Ομάδας «Συμπαράταξη Λαρισαίων» στο χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο για το μνημείο για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών:
Η 28η Φεβρουαρίου 2023 είναι μια ημέρα με βαρύ αποτύπωμα για την πόλη μας και για ολόκληρη τη χώρα. Μια μέρα χαραγμένη βαθιά στη συλλογική συνείδηση. Από εκείνες τις στιγμές που ο καθένας θυμάται πού βρισκόταν, τι έκανε, πότε έμαθε την είδηση. Γιατί από εκείνο το βράδυ τίποτα δεν ήταν ακριβώς ίδιο.
Το μνημείο για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών που προτείνεται να δημιουργηθεί στη Λάρισα δεν είναι απλώς ένα έργο τέχνης. Και πιστεύω βαθιά πως σήμερα δεν συζητάμε, όπως αναφέρει η εισήγηση, μόνο «για έναν χώρο στοχασμού, ενδοσκόπησης και απόδοσης της τιμής που αρμόζει στους νεκρούς και στις οικογένειές τους».
Συζητάμε για έναν τόπο μνήμης και διεκδίκησης.
Η ίδια η αναφορά των συγγενών στον «αγώνα για τη Δικαιοσύνη» το υπενθυμίζει. Η πρόταση της εικαστικού Μαρίας Μανδάκη, ως συνέχεια των έργων που ήδη υπάρχουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ολοκληρώνει συμβολικά μια διαδρομή που ενώνει τη χώρα γύρω από ένα κοινό τραύμα. Ένα συλλογικό τραύμα που δεν έχει κλείσει.
Και αποτυπώνει το αίτημα μιας κοινωνίας που βγήκε στους δρόμους, στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης, ζητώντας τα αυτονόητα: ασφάλεια, ευθύνη, λογοδοσία, προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Τα μνημεία δεν αλλάζουν το παρελθόν. Μπορούν όμως να κρατούν ζωντανή τη μνήμη και να θυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι πίσω από τον αριθμό 57 υπήρχαν άνθρωποι, ζωές, όνειρα και οικογένειες.
Και ότι τίποτα δεν κατακτιέται χωρίς αγώνα. Ότι υπάρχει συλλογική ευθύνη για όσα έρχονται. Ότι, για να γυρίσει ο ήλιος της Δικαιοσύνης, όπως λέει ο ποιητής, «θέλει δουλειά πολλή».
Γιατί δυστυχώς, σε αυτόν τον τόπο, η Δικαιοσύνη εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο.
