Σε ανακοίνωση της Αγωνιστικής Παρέμβασης Εκπαιδευτικών Λάρισας, αναφέρονται τα εξής:
“Οι εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων στο συνέδριο της ΟΛΜΕ δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι η δυνατότητα να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στην Ομοσπονδία ώστε να πάρει αγωνιστικά χαρακτηριστικά, μια ευκαιρία να πούμε δυνατά αυτό που βιώνουμε καθημερινά: ότι η εκπαίδευση καταρρέει, ότι οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζονται ως εργαλεία διαχείρισης και όχι ως δάσκαλοι και ότι η κυβερνητική πολιτική είναι ολοφάνερο πλέον ότι στοχεύει στην περαιτέρω υποβάθμιση κάθε δημόσιου αγαθού.
Συναδέλφισσες –οι:
Υπάρχουν παρατάξεις που εμφανίζονται στις εκλογές με μεγαλόστομες διακηρύξεις και εξαφανίζονται μέχρι την επόμενη κάλπη. Η Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών έχει διαλέξει διαφορετικό δρόμο — και τον περπατά χρόνια τώρα. Αγωνιζόμαστε εκεί που γίνεται η πραγματική δουλειά: στο κάθε σχολείο, στον κάθε σύλλογο διδασκόντων, στην καθημερινή τριβή με αυθαιρεσίες, εγκυκλίους και διοικητικές πιέσεις. Ο γνώμονάς μας δεν είναι απλά τα συνθήματα ούτε και οι εναγκαλισμοί με βουλευτές ή με παράγοντες της διοίκησης — είναι οι χειροπιαστές νίκες: η υπεράσπιση του συναδέλφου που στοχοποιήθηκε, η διεκδίκηση του δικαιώματος που παρακάμφθηκε, η άρνηση να περάσει αναπάντητο κάθε νέο βήμα υποβάθμισης. Αυτές οι μικρές νίκες δεν είναι μικρές. Είναι ό,τι κρατά όρθια την αξιοπρέπεια του κλάδου όταν όλα γύρω σπρώχνουν προς την παραίτηση. Είναι η απόδειξη ότι ο αγώνας από τη βάση — επίμονος, συλλογικός, χωρίς κομματικές εντολές — αποδίδει. Και είναι αυτό που μας ξεχωρίζει από τον συνδικαλισμό των ανακοινώσεων, των φωτογραφιών και της διαχείρισης της ήττας.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει κατεύθυνση: αξιολόγηση ως εργαλείο πειθαρχίας και εκφοβισμού, ιδιωτικοποίηση, προώθηση της «ψηφιακής εκπαίδευσης» και αντιεπιστημονική αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού έργου, υποχρηματοδότηση των δημόσιων δομών και φτωχοποίηση των εργαζομένων. Η υπαγωγή του σχολείου στη λογική του management, η κατακερματισμένη ωρομίσθια εργασία, η πολυνομία που αποπροσανατολίζει και εξαντλεί — δεν είναι λάθη. Είναι επιλογές.
Παράλληλα, η γενικότερη κυβερνητική πολιτική — σκάνδαλα διαφθοράς, νεποτισμός, αδιαφάνεια, παρακολουθήσεις, η τραγωδία των Τεμπών και η ατιμωρησία που την ακολούθησε — αποκαλύπτει ένα κράτος που λειτουργεί για λίγους. Σε αυτό το κράτος, τα δημόσια σχολεία και οι εκπαιδευτικοί είναι από τα πρώτα θύματα.
Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ: ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Δεν αρκεί η κριτική στην κυβέρνηση αν δεν έχουμε την τιμιότητα να κοιτάξουμε και τον συνδικαλισμό που υπηρετεί κόμματα αντί για εκπαιδευτικούς. Ο κυβερνητικός και κομματικός συνδικαλισμός λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου του κλάδου, όχι ως φορέας αγώνα. Οι πλειοψηφίες που υπακούουν σε κομματικές γραμμές, οι διαπραγματεύσεις πίσω από κλειστές πόρτες, τα συνέδρια που παράγουν αποφάσεις χωρίς ουσιαστική βάση — αποτελούν ανασχετικό παράγοντα για κάθε πραγματική διεκδίκηση.
Και το χειρότερο: συνηθίζουν τους εκπαιδευτικούς στην ήττα, παρουσιάζοντάς την ως αναπόφευκτη.
Εμείς αρνούμαστε αυτή την κανονικοποίηση. Ως συνδικαλιστική παράταξη που δεν κλείνει τα μάτια στην σκληρή πραγματικότητα αναζητούμε νικηφόρες μορφές πάλης που παίρνουν υπόψιν τους το συσχετισμό δύναμης και τις δυνατότητες του κλάδου.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, είναι η ώρα για αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση και τον ζόφο. Είναι η ώρα για ενότητα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια των μοναχικών δρόμων. Στις 27 Μάη ψηφίζουμε:
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ”
