Ανακοίνωση του Συλλόγου Μελών ΔΕΠ Ιατρικής ΠΘ για το τραγικό περιστατικό με τις μαθήτριες, στην Ηλιούπολη:
Στο άκουσμα του τραγικού περιστατικού με τις δύο δεκαεπτάχρονες μαθήτριες λίγο πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις, νιώσαμε, όπως ολόκληρη κοινωνία, βαθιά οδύνη. Ταυτόχρονα, ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, γιατροί και γονείς, αισθανθήκαμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ως ένα ακόμη μεμονωμένο συμβάν ή ως μια ατομική τραγωδία αποκομμένη από την πραγματικότητα την οποία βιώνουν σήμερα τα παιδιά μας.
Ως μέλη ΔΕΠ της Ιατρικής -μιας σχολής που αποτελεί τον υψηλό στόχο πολλών χιλιάδων εξαιρετικών μαθητών και μαθητριών- βλέπουμε όλο και συχνότερα νέους ανθρώπους με σημάδια ψυχικής εξάντλησης μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς πίεσης, αβεβαιότητας και φόβου για το μέλλον. Μαθητές που βίωσαν τη σχολική διαδικασία όχι ως χώρο γνώσης, δημιουργίας και προσωπικής ανάπτυξης, αλλά ως έναν μηχανισμό ανταγωνισμού.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις, αντί να αποτελούν μία μόνο εκπαιδευτική δοκιμασία στη ζωή ενός ανθρώπου, μετατρέπονται συχνά σε μια εμπειρία υπαρξιακού άγχους. Πολλά παιδιά πιστεύουν ότι μέσα σε λίγες ημέρες εξετάσεων, σε λίγες συνολικά ώρες, κρίνεται η αξία, η προοπτική και η θέση τους στον κόσμο. Αυτή η ψυχική πίεση δεν είναι φυσιολογική και δεν μπορεί να θεωρείται αναπόφευκτο τίμημα για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Γνωρίζουμε ότι η ψυχική υγεία δεν είναι ατομική υπόθεση και δεν αποδεικνύει αδυναμία ή προσωπική αποτυχία. Η ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων πρέπει να αποτελέσει άμεση προτεραιότητα της πολιτείας. Απαιτούνται:
• ουσιαστική ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών παιδοψυχιατρικής υποστήριξης,
• παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών σε όλα τα σχολεία και συγκεκριμένη ανάλογη δομή σε κάθε πανεπιστήμιο
Και κυρίως,
• εκπαιδευτικές πολιτικές που μειώνουν τον ψυχικό φόρτο των μαθητών,
• καλλιέργεια ενός σχολείου που να προάγει τη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και την ανθρώπινη ανάπτυξη και όχι μόνο την ανταγωνιστική επίδοση.
Η παιδεία δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός εξουθένωσης των νέων ανθρώπων. Εκπαιδευτικοί, γονείς, γιατροί πρέπει να αναγνωρίσουμε τη βαθιά ψυχική κόπωση που βιώνει μια ολόκληρη γενιά. Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση οφείλει να υπηρετεί τη γνώση, την ελευθερία σκέψης και των ιδεών, την κοινωνική συνοχή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια- όχι την αγωνία και τον φόβο.
