Σε ανάρτηση του Δημήτρη Δεληγιάννη για το ερασιτεχνικό θέατρο στην πόλη μας, αναφέρονται τα ακόλουθα:
“Τρεις μέρες. Τρεις πρεμιέρες.
Την Πέμπτη η «Κουίντα» παρουσίασε στο 4ο Δημοτικό το «Μάρτυρας Κατηγορίας» της Αγκάθα Κρίστι, σε σκηνοθεσία Χρυσούλας Χρήστου.
Την Παρασκευή η «Αυλαία» ανέβασε τη «Σιωπηλή Λίμνη» του Νταβίντ Ντεσόλα στον χώρο «Συνεργείο – Χώρος Πολιτισμού».
Και χθες βράδυ, στο Θέατρο Τέχνης Λάρισας, η ομάδα «Ονείρων Θαύματα» παρουσίασε το «Όχι ρε Πατέρα» της Βαλασίας Στ. Πετρίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Βούζα.
Το έχω ξαναγράψει. Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν στην πόλη φίλοι, αγαπημένα πρόσωπα, συμπολίτες μας που αφιερώνουν αμέτρητες ώρες στη μεγάλη τους αγάπη: το θέατρο. Ερασιτέχνες δημιουργοί, που με μεράκι, κόπο και ενθουσιασμό κρατούν ζωντανή μια σπουδαία πολιτιστική διαδρομή για τη Λάρισα.
Αξίζουν τη στήριξή μας. Τα βήματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια ήταν σημαντικά. Από το «Η πόλη στο προσκήνιο» της Δημοτικής Αρχής του Απόστολου Καλογιάννη μέχρι το «Όλη η πόλη μια σκηνή» της σημερινής Δημοτικής Αρχής του Θανάσης Μαμάκου.
Μπορούν όμως να γίνουν περισσότερα.
Μήπως θα έπρεπε, για παράδειγμα, να εξεταστεί γιατί θεατρικές ομάδες με μεγάλη ιστορία δεν συμμετέχουν στο φεστιβάλ της πόλης;
Μήπως χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική για την παραχώρηση δημοτικών χώρων στις ερασιτεχνικές ομάδες, χωρίς οικονομικά εμπόδια;
Μικρά βήματα. Κάποτε αυτονόητα. Χωρίς μεγάλο κόστος.
Από μια πόλη που θέλει να επενδύει στον πολίτη και στην επαφή του με την τέχνη.
Γιατί το θέατρο δεν δημιουργεί μόνο παραστάσεις. Δημιουργεί παιδεία, ευαισθησία, συμμετοχή. Και αυτό το χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ”.
