Στο κατάμεστο Public Café Συντάγματος πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ η κεντρική παρουσίαση του νέου βιβλίου του πολύπειρου δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου “Πατριδογνωσία: Ιστορίες ενός εμμονικού” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Καρπός σαράντα ετών ερευνητικής δημοσιογραφίας, το βιβλίο περιλαμβάνει παράλληλα με τη «γενεαλογία» του δημοσιογράφου μερικές από τις πλέον εμβληματικές και ηχηρές υποθέσεις της Μεταπολίτευσης, τις οποίες ο Τάσος Τέλλογλου μεταφέρει στον αναγνώστη με τόσο έντονα αφηγηματικό τρόπο που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον αφηγηματικό ιστό ενός λογοτεχνικού best seller.
Στην εκδήλωση, που συντόνισε η δημοσιογράφος Μαριάννα Κακαουνάκη, παρευρέθηκε πλήθος κόσμου από τον πολιτικό, δημοσιογραφικό, νομικό και επιχειρηματικό χώρο, ενώ για το βιβλίο μίλησαν ο επίτιμος αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου Βασίλης Μαρκής και ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ηλίας Μαγκλίνης.
Τα πρώτα βήματά της στη δημοσιογραφία θυμήθηκε η Μαριάννα Κακαουνάκη, ως νεαρό μέλος της ομάδας των «Φακέλων» –δίπλα στον Τάσο Τέλλογλου και τον Αλέξη Παπαχελά, τους μέντορές της στη δημοσιογραφία–, ανακαλώντας τη φράση του Τάσου Τέλλογλου από την πρώτη συνάντησή τους, ότι οι δημοσιογράφοι συνιστούν ένα είδος κλειδαρά, καθώς μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας τους εξαρτάται από το κατά πόσο θα καταφέρουν να ξεκλειδώσουν τους ανθρώπους. «Ο Τάσος Τέλλογλου κατάφερνε πάντα με μοναδικό τρόπο να ξεκλειδώνει τους ανθρώπους και τις πηγές του επιδεικνύοντας γνήσιο ενδιαφέρον για τις ιστορίες που είχαν να του αφηγηθούν» επισήμανε, ενώ δεν παρέλειψε να εστιάσει στην εργατικότητα, την εντιμότητα και τη δοτικότητά του ακόμα και σε συναδέλφους που εργάζονταν σε ανταγωνιστικά μέσα ενημέρωσης.
«Απόλυτο εραστή της αλήθειας» και «επίμονο ερευνητή» χαρακτήρισε ο Βασίλης Μαρκής τον Τάσο Τέλλογλου αναφερόμενος μεταξύ άλλων στις απαράβατες αρχές της ερευνητικής δημοσιογραφίας την οποία ταύτισε με το εισαγγελικό λειτούργημα, καθώς και στα δύο πρέπει να υπεισέρχεται διαρκώς το στοιχείο της αμφιβολίας σε όσους τα διακονούν. «Εισαγγελείς και δημοσιογράφοι εκκινούν από την ίδια αφετηρία κι ότι ποτέ δεν κατέχουν την απόλυτη αλήθεια μιας υπόθεσης» τόνισε.
Ο Ηλίας Μαγκλίνης με τη σειρά του ανέφερε μεταξύ άλλων για την Πατριδογνωσία ότι ο Τάσος Τέλλογλου παραδίδει και ένα είδος παρακαταθήκης στους νεότερους δημοσιογράφους, ειδικά σε εκείνους που τους ενδιαφέρει το απαιτητικό πεδίο του ερευνητικού ρεπορτάζ. «Θα πρότεινα να προσεγγίσουν αυτές τις 34 συναρπαστικές αληθινές ιστορίες σαν ένα είδος σεμιναρίου δημοσιογραφικής –ή και δημιουργικής, αν θέλετε– γραφής. Το “δημιουργικής” ας μην παρεξηγηθεί: δεν υπονοώ κάποια τάση σε τυχόν μυθοπλασίες ή αφηγηματικές αυθαιρεσίες αλλά στην έμφαση που δίνει ο ίδιος ο Τέλλογλου όχι μόνο στην καταγραφή μιας είδησης αλλά και στην τέχνη της αφήγησης» υπογράμμισε.
Παίρνοντας τον λόγο ο Τάσος Τέλλογλου εστίασε στην ίδια τη φύση της ερευνητικής δημοσιογραφίας που ξεπερνά επίσημα και «συμφωνηθέντα» έγγραφα, αλλά πρωτίστως επικεντρώνεται στα παραλειπόμενα και στους πρωταγωνιστές.
«Στην αρχή των πρώτων ερευνών μου –αυτό έκανα από την αρχή– αντιλήφθηκα ότι θα έπρεπε να έχω κάποια χαρτιά, κάποια έγγραφα, προκειμένου να μπορώ να σχηματίσω μία υπόθεση και στη συνέχεια να την ερευνήσω. Αλλά το χαρτί δεν ήταν η έρευνα. Για να μπορέσω να μπω στην καρδιά της έρευνας, θα έπρεπε να βρω εκείνους που είχαν λάβει μέρος στη σύνταξη του χαρτιού. Οι 34 ιστορίες της Πατριδογνωσίας έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Όταν βάλουμε την τελική τελεία στο κείμενό μας, η ιστορία τελειώνει για εμάς και το κοινό. Στην πραγματικότητα όμως συνεχίζει να εξελίσσεται με νέα στοιχεία, να έχει τη ζωή της και να επιβεβαιώνει, να αναιρεί εν μέρει ή εν όλω την αρχική μας υπόθεση…
Ο ευφυέστερος τρόπος να διορθώσεις τα λάθη σου όταν τα βρεις είναι να τα ομολογήσεις. Η διόρθωση είναι πράξη διανοητικής ακεραιότητας και χωρίς αυτήν ουδεμία δημοσιογραφία υπάρχει, ούτε η ερευνητική…
Η δουλειά αυτή και η κοινότητα την οποία υπηρετούμε ζητούν από εμάς ορισμένα στοιχειώδη: να είμαστε αυθεντικά περίεργοι, να έχουμε καλά παπούτσια για να διανύουμε μακρείς δρόμους οι οποίοι συνήθως δεν οδηγούν πουθενά αλλά αποκλείουν ενδεχόμενα, να έχουμε τα αυτιά και τα μάτια μας ανοιχτά και να είμαστε δίκαιοι χωρίς να στρεφόμαστε ad hominem» κατέληξε καταχειροκροτούμενος.
