Στη Βουλή φέρνει το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων στις δημόσιες δομές υγείας ο βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία κ. Βασίλης Κόκκαλης, καταθέτοντας ερώτηση προς τους υπουργούς Υγείας και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.
Ο κ. Κόκκαλης κάνει λόγο για παγιωμένη πρακτική απασχόλησης εργαζομένων μέσω συμβάσεων μίσθωσης έργου, ακόμη και σε κρίσιμες ειδικότητες, όπως οδηγοί και συνοδοί ασθενοφόρων του Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, καθώς και προσωπικό καθαριότητας, σίτισης και τραπεζοκόμοι. Όπως επισημαίνει, οι συγκεκριμένες συμβάσεις, αν και τυπικά αφορούν παροχή έργου, στην πράξη φαίνεται να υποκρύπτουν σχέσεις εξαρτημένης εργασίας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, οι συμβάσεις αυτές είναι συνήθως δωδεκάμηνης διάρκειας και ανανεώνονται διαδοχικά, υπερβαίνοντας τον προσωρινό χαρακτήρα τους. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δομών υγείας, ενσωματώνονται πλήρως στη λειτουργία τους και εργάζονται υπό συνθήκες που προσιδιάζουν σε μόνιμο προσωπικό, χωρίς ωστόσο να απολαμβάνουν τα αντίστοιχα δικαιώματα.
Ο Λαρισαίος βουλευτής υπογραμμίζει ότι η πρακτική αυτή δημιουργεί ένα καθεστώς διαρκούς εργασιακής επισφάλειας, καθώς η επαγγελματική συνέχεια των εργαζομένων εξαρτάται από αλλεπάλληλες συμβάσεις, χωρίς προοπτική σταθερής απασχόλησης. Παράλληλα, επισημαίνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά για επαναλαμβανόμενη διοικητική πρακτική στο σύνολο του δημόσιου συστήματος υγείας.
Κάνει λόγο για υπονόμευση της αρχής της νομιμότητας και της χρηστής διοίκησης, ενώ σημειώνει ότι η επιλογή αυτή λειτουργεί ως μηχανισμός αποφυγής της μονιμοποίησης προσωπικού, παρά το γεγονός ότι οι ανάγκες είναι διαρκείς και σταθερές. Όπως τονίζει, η εύρυθμη λειτουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας προϋποθέτει επαρκές, εξειδικευμένο και εργασιακά κατοχυρωμένο προσωπικό.
Με την ερώτησή του, ο κ. Κόκκαλης ζητά απαντήσεις για τους λόγους επιλογής του συγκεκριμένου καθεστώτος αντί προσλήψεων μέσω Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού, ενώ καλεί την κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει αν προτίθεται να τερματίσει την πρακτική των διαδοχικών συμβάσεων έργου.
Τέλος, θέτει το ερώτημα εάν υπάρχει σχεδιασμός για τη μετατροπή των υφιστάμενων σχέσεων απασχόλησης σε συμβάσεις αορίστου χρόνου, με στόχο – όπως επισημαίνει – τη διασφάλιση της θεσμικής συνέχειας και της εύρυθμης λειτουργίας των υπηρεσιών υγείας.
