Του Άγγελου Προβιά
ΦΩΤΟ: Λεωνίδας Τζέκας//LarissaPress
Δεκαεννέα χρόνια συμπληρώνονται από το μαγικό βράδυ στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, όταν η ΑΕΛ επικράτησε του Παναθηναϊκού με 2-1 και στέφθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της Κυπελλούχος Ελλάδας.
Ήταν 5 Μαΐου 2007. Η ΑΕΛ ήταν διψασμένη για διάκριση. Οι Κοτσόλης, Γκαλίτσιος, Βενετίδης, Φέρστερ, Νταμπίζας, Φωτάκης, Αλωνεύτης, Καλατζής και όλοι όσοι συνέθεταν την ομάδα ήξεραν ότι είχαν φτάσει πολύ κοντά στην κατάκτηση του Κυπέλλου. Ήταν ορκισμένοι για νίκη. Οι παλμοί στο «κόκκινο», ενωμένοι με χιλιάδες άλλους «βυσσινί» φιλάθλους που βρίσκονταν στο Πανθεσσαλικό.
Η ΑΕΛ χρειάστηκε μόλις δύο λεπτά για να ανοίξει το σκορ με τον Κόζλεϊ. Οι «πράσινοι» ωστόσο έφεραν την αναμέτρηση στα ίσα, με γκολ του Δημήτρη Παπαδόπουλου από τα έντεκα βήματα.
Μπαίνοντας στο τελευταίο δεκάλεπτο, όλα έδειχναν παράταση, με το σκορ στο 1-1. Στο 82’, όμως, ο Φωτάκης έδωσε όμορφη ασίστ στον Αντσούε, ο οποίος πέρασε τους Γκούμα και Μόρις της «πράσινης» άμυνας και διαμόρφωσε το τελικό 2-1, στέλνοντας το τρόπαιο σε «βυσσινί» χέρια.
Με αφορμή τα παραπάνω, τρεις πρωταγωνιστές —θεατοί και αθέατοι— εκείνης της ιστορικής ημέρας εξιστορούν στη LarissaPress ποια είναι η πρώτη εικόνα ή σκέψη που τους έρχεται στο μυαλό όταν επιστρέφουν στη 5η Μαΐου 2007.
Γιώργος Γκαλίτσιος: «Ήμασταν ένα — ήμασταν σίγουροι ότι θα το κατακτήσουμε»
Ο Γιώργος Γκαλίτσιος, γιος του παλαίμαχου διεθνούς ποδοσφαιριστή Γιάννη Γκαλίτσιου και αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή Αλέξανδρου Γκαλίτσιου, ένας εκ των πρωταγωνιστών εκείνου του τελικού, επισημαίνει στη LarissaPress τη σημασία της ενότητας που υπήρχε τότε μεταξύ ποδοσφαιριστών, προπονητικού τιμ και διοίκησης. Παράλληλα, τονίζει τον ρόλο της ισχυρής πίστης για την κατάκτηση του τροπαίου, αλλά και τη σημασία της παρουσίας Λαρισαίων παικτών στην ομάδα, που ενίσχυε το τοπικό στοιχείο.
«Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το κατάμεστο Πανθεσσαλικό, καθώς και το βυσσινί χρώμα στις εξέδρες… μια γιορτινή ατμόσφαιρα.
Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι ότι ήμασταν μια οικογένεια. Είχαμε μια πολύ ποιοτική ομάδα, αλλά και εξαιρετική σχέση μεταξύ μας. Υπήρχαν και Λαρισαίοι στην ομάδα, κάτι πολύ σημαντικό, καθώς ενίσχυε το τοπικό στοιχείο. Για παράδειγμα, όσοι ξένοι κι αν έρθουν και πουν ότι αγάπησαν την ομάδα, δεν είναι το ίδιο με εμάς τους Λαρισαίους που τη νιώθουμε βαθύτερα.
Γράψαμε ιστορία με την κατάκτηση του Κυπέλλου, αλλά, κατά έναν περίεργο τρόπο, το ξέραμε ότι θα το κατακτήσουμε. Θυμάμαι ότι μέναμε στο Πήλιο, σε ένα ξενοδοχείο από όπου φαινόταν το Πανθεσσαλικό. Την ημέρα του αγώνα τα συναισθήματα ήταν πως θα είναι μια γιορτή για εμάς. Νιώθαμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιστρέψουμε στη Λάρισα χωρίς το τρόπαιο».
Η επιστημονική προσέγγιση του Βασίλη Νούσιου και τα λόγια του Δώνη
Ο Βασίλης Νούσιος, υπεύθυνος μάλαξης και αρωματοθεραπείας, εξιστορεί στη LarissaPress τα γεγονότα από την προηγούμενη ημέρα του τελικού και αναδεικνύει τη σημασία της επιστημονικής προσέγγισης μέσω της αθλητικής μάλαξης, σε συνδυασμό με την ψυχική αποφόρτιση των αθλητών. Όπως σημειώνει, η αισιοδοξία και η εμψύχωση έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία της ομάδας, ενώ χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του προπονητή, Γιώργου Δώνη.
«Από την προηγούμενη κιόλας μέρα θυμάμαι τους παίκτες να είναι αρκετά αισιόδοξοι. Γινόταν τρομερή δουλειά από το προπονητικό τιμ. Είχαμε τις ικανότητες ως σύνολο και θα πηγαίναμε να παίξουμε στα ίσα απέναντι σε ένα φαβορί. Χτίστηκε το πιστεύω ότι δεν πάμε ως φοβισμένοι επαρχιώτες, αλλά ως ίσοι προς ίσους, γιατί στην πορεία είχαμε δείξει ότι τα καταφέρνουμε καλά.
Προσπαθούσαμε να εμψυχώσουμε τους παίκτες, ακόμη και συζητώντας οτιδήποτε άλλο πέρα από τον αγώνα, ώστε να αποφορτιστούν. Πηγαίναμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό και να έρθει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Την ημέρα του αγώνα δεν ειπώθηκαν πολλά. Ο προπονητής, ο κ. Δώνης, προς τιμήν του δεν φόρτισε καθόλου τους αθλητές. Αντιθέτως, προσπάθησε να τους αποφορτίσει, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Είστε ικανοί, μπράβο σας. Μπαίνουμε μέσα και τελειώνουμε το θέμα. Δίνουμε ό,τι καλύτερο έχει ο καθένας και, ό,τι κι αν γίνει, θα γυρίσουμε με το κεφάλι ψηλά”.
Βγαίνοντας από τη φυσούνα, έβλεπες χαμογελαστά πρόσωπα, με το κεφάλι ψηλά και αισιοδοξία. Οι παίκτες είχαν αυτοπεποίθηση — αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Η διοίκηση είχε μετουσιώσει το ισχυρό κίνητρο σε πράξη, πετυχαίνοντας έναν μεγάλο στόχο. Η χαρά, κατά τη διάρκεια της απονομής, ήταν απερίγραπτη. Τα παιδιά έκλαιγαν από χαρά, αλλά ταυτόχρονα γελούσαν — ένα μοναδικό μείγμα συναισθημάτων».
Μιχάλης Μπατζιόλας: «Σαν να έσπρωξε ο κόσμος την μπάλα στα δίχτυα»
Ο Μιχάλης Μπατζιόλας, φωτορεπόρτερ που κάλυψε τον τελικό στο Πανθεσσαλικό, περιγράφει στη LarissaPress μια βραδιά που, όπως λέει, «τα λόγια περισσεύουν». Αν και έχει βρεθεί σε μεγάλους τελικούς, όπως του Champions League, η συγκεκριμένη εμπειρία ξεχωρίζει λόγω της συναισθηματικής σύνδεσης.
«Για μένα εκείνη η μέρα είναι σαν να σταματά ο χρόνος. Ως φωτογράφοι δεν το ζούσαμε όπως θα θέλαμε, γιατί από τη μία έπρεπε να αποτυπώσουμε τη στιγμή και από την άλλη θέλαμε να πανηγυρίσουμε. Ήταν δύσκολο.
Μετά το γκολ του Αντσουέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς είχε συμβεί. Όταν τελείωσε ο αγώνας και οι παίκτες πήγαν στα αποδυτήρια για να ετοιμαστούν για την απονομή, τότε, μέσα από τις εικόνες που καταγράψαμε, συνειδητοποίησα τι είχε γίνει.
Έχω βρεθεί και σε άλλους τελικούς, όπως σε Champions League, καθαρά επαγγελματικά. Είναι όμως τελείως διαφορετικό όταν υπάρχει συναισθηματικός δεσμός. Όταν έχεις μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες για τις κατακτήσεις της δεκαετίας του ’80, χωρίς να έχεις ζωντανές αναμνήσεις, το 2007 ήταν η πρώτη φορά που δημιούργησες τις δικές σου.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά καρέ: μετά το τέλος, όταν όλοι έτρεξαν προς το κέντρο, τις αγκαλιές του Δώνη με τον Μπαχράμη, τα δάκρυα του Μπασινά, φυσικά την απονομή, αλλά και την εικόνα μιας ολόκληρης πόλης που μετακινήθηκε από τη Λάρισα στον Βόλο.
Ήταν σαν να έσπρωξε όλος ο κόσμος τον Αντσουέ για να μπει η μπάλα στα δίχτυα — Ήταν απίστευτο…
Μετά την απονομή πήγα να παραδώσω τις φωτογραφίες στην εφημερίδα και για μένα η βραδιά είχε ολοκληρωθεί. Δεν πήγα στην πλατεία για τους πανηγυρισμούς».
