Σχεδόν ταυτόχρονα με το «μανιφέστο» του ιδρύματος Τσίπρα, κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Ασίνη, το νέο βιβλίο του Νίκου Ράπτη, με τίτλο «Από τον σοσιαλισμό στη Βιωσιμότητα». Τα δύο κείμενα συνδέονται, καθώς ο συγγραφέας του βιβλίου συμμετείχε ενεργά στη συντακτική ομάδα του «μανιφέστου».
Πράγματι, οι καταληκτικές παράγραφοι του «μανιφέστου Τσίπρα» αναφέρονται σε μία «Εθνική Αλλαγή Πορείας» προς έναν νέο (πολιτικό) «τόπο», αυτόν «της ΕΙΡΗΝΗΣ, της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Αυτό ακριβώς το τρίπτυχο βρίσκεται όμως και στον πυρήνα του βιβλίου του Νίκου Ράπτη, όπως φαίνεται από την προδημοσίευση που φιλοξενεί η Larissapress. Αυτό σημαίνει πως στο συγκεκριμένο βιβλίο μπορούμε να βρούμε, πλήρως αναπτυγμένες, τις πολιτικές και προγραμματικές θέσεις που απασχολούν ένα τμήμα τουλάχιστο της υπό εκκόλαψη «Κυβερνώσας Αριστεράς».
Πράγμα που προσθέτει ενδιαφέρον στην ανάγνωσή του, αλλά και στην παρακολούθηση της πρώτης παρουσίασής του στη Λάρισα, την Τρίτη 5 Μαΐου στις 7 μ.μ. στη «λογοτεχνική γωνιά», με τη συμμετοχή των Δημήτρη Κουρέτα, Γιώργου Καραμέρου, Ευαγγελίας Λιακούλη, Ζωής Ακριβούλη, Βανέσσας Κατσαρδή, Νίκου Πουτσιάκα, Θωμά Ψύρρα και φυσικά του συγγραφέα, υπό τον συντονισμό της διευθύντριας της Ναυτεμπορικής, Νικόλ Λειβαδάρη.
«Ταξίδι στο κέντρο της πολιτικής: Ειρήνη, ελευθερία, ευημερία
Ως κοινότητες, πατρίδες και ανθρωπότητα, καλούμαστε να εκτοξευθούμε πολύ πάνω από εκεί που έχει εξουσία ο λαϊκισμός της αγοράς, τα trickle-down economics και η TINA. Χρειαζόμαστε μια τομή με αυτό το ελεεινό δόγμα. Γιατί το ξέρουμε πια πως, αποδώ και πέρα, το μόνο που μπορεί να μας προσφέρει είναι τυραννία, πόλεμο και εξαθλίωση.
Είναι βέβαιο πως αυτή η ρήξη, αυτή η τομή με τον “κανιβαλικό καπιταλισμό”, θα γίνει μπορετή μόνο αν είναι υπόθεση του πολύ κόσμου, μιας μεγάλης πολιτικής κίνησης. Το επίδικο δεν μπορεί να είναι μεταϋλιστικό. Για λόγους πολιτικούς, μορφωτικούς, ίσως και βιολογικούς, αυτή η κίνηση δεν μπορεί παρά να προκληθεί ως βιωματική ανάγκη για κάποια άμεση, μεγάλη αναβάθμιση, για μια διάσωση. Η ιστορία θα κινηθεί για τους ίδιους λόγους που το έκανε ανέκαθεν: για να γεύονται οι άνθρωποι τη γλυκύτητα της ευημερίας, για να αναπαύονται στη γαλήνη της ειρήνης, για να αναπνέουν τον ζωογόνο αέρα της ελευθερίας.
Για εμάς, που αξιολογούμε ως σημαντική την κλιματική και περιβαλλοντική κρίση, αυτή η προοπτική είναι η μόνη αξιόπιστη για να πάψουμε να είμαστε μέρος του προβλήματος. Τυχαίνει αυτά τα τρία επίδικα, η ειρήνη, η ευημερία και η ελευθερία, να μην μπορούν να διεκδικηθούν στα σοβαρά χωρίς ριζικό μετριασμό της κλιματικής κρίσης, χωρίς αποφασιστική προσαρμογή στις επιπτώσεις της, χωρίς ιστορική ανάταξη της φύσης, της βιοποικιλότητας και της άγριας ζωής, χωρίς κατοχύρωση των συστημάτων που εξασφαλίζουν την επιβίωσή μας, ως είδους και ως πολιτισμού. Κάθε κλιματική πολιτική με νόημα, δεν μπορεί παρά να είναι κυρίως μια πολιτική για ειρήνη, ελευθερία και ευημερία. Αλλά και αντιστρόφως, κάθε ειλικρινής πολιτική για ειρήνη, ελευθερία και ευημερία είναι αναγκαστικά μια πολιτική για τη βιωσιμότητα.
Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε δεν είναι να παραμείνουμε στη γωνίτσα μας για να συλλογιζόμαστε την περιβαλλοντική πολιτική και να παρασκευάζουμε κλιματικές-περιβαλλοντικές γαρνιτούρες στις νεοφιλελεύθερες συνταγές. Καρτερούμε μια ιστορικής κλίμακας μετατόπιση των κοινοτήτων και των πατρίδων μας, της ανθρωπότητας, προς τη βιωσιμότητα, προς έναν κόσμο με ειρήνη, με ευημερία και με ελευθερία. Αυτός ο κόσμος ήταν πάντοτε επιθυμητός, αλλά τώρα πια είναι –κι αυτό είναι ένα καλό νέο– και η μόνη ρεαλιστική πολιτική και οικονομική προοπτική για το κλίμα και τη φύση».
