Aνακοίνωση της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ για την αυριανή ημέρα και την Απεργία της Πρωτομαγιάς:
«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω. Άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω» Επιτάφιος, Γ. Ρίτσος
Ως ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΛΑΡΙΣΑΣ χαιρετίζουμε, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην απεργία και στο συλλαλητήριο για την 1η Μάη που διοργανώνουν το Εργατικό Κέντρο, οι εργαζόμενοι, τα ταξικά συνδικάτα και φορείς της Λάρισας στις 10:30 π.μ. στην Κεντρική Πλατεία της Πόλης.
Η Πρωτομαγιά όχι ως αργία αλλά ακριβώς ως Απεργία, από την θρυλική 1η Μάη 1886 στο Σικάγο έως την αιματοβαμμένη μα ηρωική Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή και έως σήμερα αποτελεί έναν σταθμό σε μια αλυσίδα αγώνων και διεκδικήσεων που διεξάγονται και κλιμακώνονται όλο το έτος με αιχμή του δόρατος μέτρα ασφάλειας, μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα, δημόσια και δωρεάν πρόσβαση σε σύγχρονες παροχές υγείας και εκπαίδευσης, απεμπλοκή της πατρίδας μας από τον πόλεμο. Αιτήματα και διεκδικήσεις δηλαδή ταξικά, με διαρκή προσανατολισμό δηλαδή σύγκρουσης με την κυρίαρχη πολιτική της οποίας η φύση και η εφαρμογή, η λογική της του κόστους – οφέλους ως δομικό κριτήριο οδηγεί σε εκατοντάδες εργοδοτικά εγκλήματα, οδηγεί σε «Τέμπη», σε «Βιολάντες» που πλήττουν ακριβώς τον κόσμο της εργασίας και τα παιδιά του, οδηγεί σε απαξίωση και ξεπούλημα πλουτοπαραγωγικών πηγών και δυνατοτήτων της Ελλάδας (πχ ΛΑΡΚΟ) οι οποίες αντίθετα θα έπρεπε να βρίσκονται ενταγμένες σε έναν άλλον προσανατολισμό, με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας σε θέση ατμομηχανής της παραγωγής και της κάλυψης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Η 1η Μάη είναι ημέρα κλιμάκωσης της σύγκρουσης με την πολιτική που υπηρέτησαν συνειδητά και με ζήλο όλες οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις (Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τα διάφορα κεντροαριστερά και ακροδεξιά δεκανίκια τους), που συνιστά τοπική εφαρμογή της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πολιτική της οποίας τις ειδικές εκφράσεις τις διαπιστώνουμε στο μέτωπο της Τοπικής Διοίκησης. Όχι μόνο με τα διαρκώς πιο περιορισμένα και ελεγχόμενα από το κεντρικό κράτος μοντέλα του ούτως ή άλλως αστικού αυτού θεσμού που εισηγούνται και επιβάλλουν οι διάφορες ατζέντες από την εποχή του «Καλλικράτη» έως σήμερα με τον «Νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης».
Αλλά κυρίως με την έλλειψη προσωπικού, με το μη μόνιμο προσωπικό, με τις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών, με τα προγράμματα που λήγουν και οι εργαζόμενοι μένουν στον αέρα, ενώ ταυτόχρονα βασικές ανάγκες του λαού για παροχή στοιχειωδών υπηρεσιών παραμένουν. Με την διεύρυνση ακριβώς της πολιτικής της ανταποδοτικότητας και του κόστους – οφέλους που κρίνει βασικά έργα υποδομής για την ποιότητα ζωής των δημοτών όπως τα αντιπλημμυρικά ως «μη επιλέξιμα», καθώς δεν ανταποκρίνονται στην προοπτική κερδοφορίας των εμπλεκομένων ομίλων και ως εκ τούτου τα αγνοεί. Εργολάβοι αυτής της πολιτικής είναι οι Δημοτικές Αρχές που είναι αφοσιωμένες σε αυτόν τον προσανατολισμό, όπως η σημερινή Δημοτική Αρχή Μαμάκου της Νέας Δημοκρατίας την ταξική οριζόντια πολιτική της αύξησης 35% των δημοτικών τελών που πλήττει τον μικρό αυτοαπασχολούμενο και το μικρό νοικοκυριό, τις αστικές αναπλάσεις ενταγμένες στο ΣΒΑΚ με δηλωμένη προτεραιότητα την μετατροπή της πόλης σε τουριστικό προορισμό και διαπνεόμενες από την ατζέντα των ελίτ για την «πόλη του δεκαπεντάλεπτου», επιβαρύνοντας όμως στην πραγματικότητα την ποιότητα ζωής και το κυκλοφοριακό, την ελεγχόμενη στάθμευση που μετατρέπει τον Δήμο για ακόμα μία φορά σε εισπράκτορα χωρίς να δίνει ουσιαστική βοήθεια στους πολίτες, τον απαράδεκτο ρόλο συμβολής στην εμπλοκή της πόλης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο αλλά και της νομιμοποίησης του αμερικανονατοϊκού στοιχείου στην περιοχή. Μια σειρά από στρατηγικές επιλογές δηλαδή που είχαν εισηγηθεί ή εφαρμόσει ήδη οι προκάτοχοί της της Δημοτικής Αρχής Καλογιάννη της σοσιαλδημοκρατίας.
Απέναντι σε όλα αυτά και έχοντας ξεκάθαρο πως απαιτείται και σε επίπεδο Δήμου σύγκρουση πρώτα απ’ όλα με το ίδιο το κράτος και την κυρίαρχη πολιτική προκειμένου να διατηρηθούν κεκτημένα αλλά κυρίως να κερδηθούν όλα όσα αξίζουμε με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, προσανατολισμός που ακολουθούμε ως ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ στους Δήμους που διοικούμε μέσα σε αυτό το δυσμενές πλαίσιο, βλέπουμε ακριβώς στην 1η Μάη μια δυνατότητα έκφρασης και πραγματικής αγωνιστικής συσπείρωσης με το εργατικό – λαϊκό κίνημα, με τους φορείς και τον λαό της πόλης που έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια πως αυτοί είναι εκείνοι που έχουν την πραγματική δύναμη, η οποία οργανωμένη μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες και αναγκαίες ανατροπές.
