Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Είναι σπουδαίο πράγμα μέσα στο ζόφο της παγκόσμιας πλανητικής αναταραχής και της αβεβαιότητας που αυτή προκαλεί, να ανοίγει ξαφνικά μια χαραμάδα ελπίδας και μάλιστα μέσα από την κατεξοχήν δημοκρατική διαδικασία, αυτή των εκλογών.
Μια τέτοια χαραμάδα φωτός άνοιξε χθες το βράδυ, όταν έκλεισαν οι κάλπες στην Ουγγαρία.
«Ακούω» ήδη τις ενστάσεις.
«Βλέπω» και τη δυσπιστία.
Από το «ναι, η Ουγγαρία θα μας λύσει το πρόβλημα», μέχρι το «η Ευρώπη ότι κι αν έγινε στην Ουγγαρία, έχει πεθάνει», και από το «καλά αυτοί εκεί, εμείς τι κάνουμε εδώ», μέχρι το «και σιγά τι έγινε».
Όλα θεμιτά και ίσως και λογικά.
Η ήττα του Όρμπαν χθες το βράδυ δεν είναι ένα μικρό γεγονός. Ούτε και κοσμοϊστορικό.
Έχει πολλές αναγνώσεις, και ευδιάκριτες και δυσδιάκριτες. Υπάρχουν πολλοί έγκυροι και σπουδαίοι αναλυτές που ήδη ξεκίνησαν σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο να αναλύουν το αποτέλεσμα.
Αν όμως αξίζει κάτι να κρατήσει κάποιος από το χθεσινό αποτέλεσμα των Ουγγρικών εκλογών αυτό είναι πως οι πολίτες με την ψήφο τους, μπορούν!
Μπορούν να σηκωθούν και να πάνε στις κάλπες για να βάλουν τέλος σε ένα Καθεστώς.
Αυτή είναι η δύναμη της Δημοκρατίας.
Γι αυτό και όλο το ολιγαρχικό πλανητικό σύστημα που σήμερα εξουσιάζει με τον εξωφρενικό του πλούτο τον κόσμο, μισεί τη Δημοκρατία.
Γι αυτό και προσπαθεί να την καταλύσει.
Παλεύει με όλα τα μέσα, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του χρήματος για να ακυρώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και να επιβάλλει νέα Καθεστώτα που θα εξυπηρετούν τους ελάχιστους.
Το έργο αυτό παίζεται πλέον σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Ευρώπη, στα χέρια άβουλων και μοιραίων πολλές φορές ηγετών, δεν μπορεί να βρει τον ρόλο της και να συγχρονιστεί με το ρολόι της ιστορίας.
Στο Big Bang της τεχνολογικής εποχής που ζούμε χρειάζεται να έρθει και πάλι το ανθρώπινο χέρι που θα ρυθμίσει τους δείκτες του ρολογιού. Κι αυτό γιατί μπορεί να το κάνει. Το έδειξαν χθες οι ελεύθεροι άνθρωποι στην Ουγγαρία…
