Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Το φετινό Πάσχα στροβιλίζεται σε ρυθμούς αβεβαιότητας και ανησυχίας. Η ανασφάλεια και η ανησυχία αποτυπώνονται πλέον σταθερά και αυξητικά σε όλες τις μετρήσεις που καταγράφονται το τελευταίο διάστημα.
Ο πόλεμος στο Ιράν και η στάση του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ απέναντι σε ολόκληρο το πλανητικό πολιτικό σύστημα γράφει εξ αρχής όλα τα εγχειρίδια του δυτικού πολιτισμού, καθώς έχει μπει τέλος σε ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Οι δε οικονομικές συνέπειες του πολέμου, ακόμα κι αν αυτός τελείωνε σήμερα, θα είναι εξαιρετικά δύσκολες για όλους.
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση κλυδωνίζεται σε έναν στρόβιλο σκανδάλων, ενώ παράγοντες του τόπου που είναι σε θέση να γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, -αλλά και να τις διαμορφώνουν κιόλας-, στέλνουν μηνύματα πως αυτή θα είναι πλέον η «κανονικότητα» μέχρι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να προκηρύξει εκλογές, κάτι που πλέον κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μέχρι τον προσεχή Οκτώβριο.
Οι Έλληνες θα κληθούν να αποφασίσουν για την επόμενη μέρα της χώρας. Τα διλήμματα θα τεθούν με τρόπο σκληρό και εκβιαστικό, ενώ κάποιοι ήδη κάνουν λόγο τις «πιο βρώμικες εκλογές» της Μεταπολίτευσης.
Η ανάγνωση των τάσεων του εκλογικού σώματος βγάζει κάποια συμπεράσματα, ωστόσο καλό θα ήταν κανείς να μην βιάζεται να προκαταλάβει την ψήφο των πολιτών, ειδικά από τη στιγμή που θεωρείται βέβαιο πως το πολιτικό σκηνικό μέχρι τις εκλογές θα εξακολουθήσει να είναι εντελώς ρευστό.
Μια υπόθεση εργασίας θα βοηθούσε, ενδεχομένως, να αντιληφθεί κάποιος, μερικά από τα υπόγεια ρεύματα που διαπερνούν εδώ και καιρό την ελληνική κοινωνία.
Ας υποθέσουμε λοιπόν πως ένας Έλληνας ήταν το 2009, 35 χρονών. Είχε ξεκινήσει την δική του δουλειά και την δική του οικογένεια. Τον Οκτώβριο του 2009 στάθηκε στην κάλπη και ψήφισε το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου θέλοντας να τιμωρήσει τον Κώστα Καραμανλή και τη ΝΔ καθώς δεν είδε ποτέ του μια «επανίδρυση του κράτους». Αντιθέτως.
Τα επόμενα χρόνια ταξίδεψε με τον Γιώργο Παπανδρέου στο Καστελόριζο, συναντήθηκε με την τρόικα, είδε τη ζωή του να καταστρέφεται βίαια και σκέφτηκε να πάρει την οικογένειά του και να φύγει στο εξωτερικό. Αντιθέτως, έμεινε για να παλέψει εδώ.
Το 2012, δύο φορές, στήθηκε στην κάλπη και ψήφισε τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΝΔ, γιατί η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ έδειχνε ως η μόνη ασφαλής λύση για να βγούμε από την σκληρή εποπτεία των μνημονίων. Ήταν οι άνθρωποι που ενώ κουβαλούσαν στην πλάτη τους τις κακοδαιμονίες της Μεταπολίτευσης, ήξεραν τη δουλειά. Ωστόσο δεν άργησε να έρθει μια ακόμα διάψευση, ανεξαρτήτως των γεγονότων και των συνθηκών μέσα στις οποίες αυτά παρήχθησαν. Άλλωστε ο πολίτης δεν ψηφίζει ποτέ ως αναλυτής. Ψηφίζει, όταν δεν ελπίζει, με γνώμονα την τσέπη του και τη διάθεση για τιμωρία.
Έτσι στις 25 Ιανουαρίου του 2015 στήθηκε στην κάλπη και ψήφισε πρώτη φορά Αριστερά. Στο χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα χαμογέλασε κι αυτός και πίστεψε πως «εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν». Κι όταν οι εκβιασμοί γιγαντώθηκαν, στήθηκε και πάλι στην κάλπη. Μια, ψηφίζοντας στο δημοψήφισμα, λέγοντας ένα ηρωικό «Όχι» και μια στις 20 Σεπτεμβρίου, στηρίζοντας ξανά τον πρώτο αριστερό Πρωθυπουργό της χώρας. Θεώρησε πως τα μνημόνια τελειώνουν. Και του ήρθε ένα ακόμα σερβιρισμένο από τους πιο απροετοίμαστους πολιτικούς της Μεταπολίτευσης.
Συνειδητοποίησε πως η πλάκα έπρεπε να λάβει τέλος. Ήθελε πλέον μια κανονικότητα στη ζωή του. Είχε φτάσει 45 χρονών. Ήξερε πως η επόμενη δεκαετία θα ήταν η κρισιμότερη της ζωής του. Στήθηκε στην κάλπη και ψήφισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δυο φορές. Δίνοντας του εντολή να αλλάξει τη χώρα και να την κάνει κανονική.
Σήμερα, Κυριακή του Πάσχα, το σωτήριο έτος 2026, αυτός ο Έλληνας φίλος της ιστορίας μας ψήνει το αρνί του στο χωριό και είναι 51 χρονών. Ακούει για τα ολιγοπώλια στην αγορά και τους λίγους και εκλεκτούς που τα παίρνουν από παντού, συντηρώντας οι ίδιοι με τη σειρά τους ένα παρασιτικό σύστημα γύρω από οπουδήποτε διακινείται κρατικό χρήμα για να κονομάνε οι ίδιοι και να μοιράζουν το «μαύρο χρήμα» στους εκλεκτούς. Βλέπει τα στοιχεία για τις παράνομες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Είναι κάτι που τον προσβάλει και τον θυμώνει. Ωστόσο δεν το αξιολογεί προς το παρόν ως πρώτο στη λίστα της προσωπικής του διαμαρτυρίας. Τον καίει περισσότερο το σούπερ μάρκετ, οι λογαριασμοί της ενέργειας, και η δουλειά του.
Τα πράγματα στριμώχνονται ξανά και αντιλαμβάνεται πως σε λίγο καιρό θα κληθεί και πάλι να βρεθεί μπροστά στην κάλπη, σκεπτόμενος όμως ήδη πως «εγώ, τους ψήφισα όλους. Έδωσα την εντολή μου καλόπιστα σε όλους. Και όλοι τους με πρόδωσαν. Τώρα γιατί να τους ξαναψηφίσω;»
Το σκεπτικό αυτό και το συναίσθημα που γεννά σε μεγάλο ποσοστό του εκλογικού συστήματος θα καθορίσει σε μεγάλο ποσοστό το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Μαζί με κάτι ακόμα, το οποίο καλό θα ήταν οι σώφρονες (όσους διαθέτουμε δηλαδή) πολιτικοί της χώρας να το βάλουν καλά στο μυαλό τους:
Οι άνθρωποι συνήθως αυτοκτονούν ή θέλουν να αυτοκτονήσουν, όταν αντιλαμβάνονται πως δεν έχουν απολύτως καμία ελπίδα για να ζήσουν καλύτερα. Διαβάστε ή συζητείστε με αρρώστους σε τελευταίο στάδιο ανίατων ασθενειών και θα καταλάβετε.
Πολλές φορές «αυτοκτονούν» και οι κοινωνίες. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Γιατί δεν έχουν ελπίδα. Γιατί δεν πιστεύουν σε τίποτα, έχουν απογοητευτεί, έχουν εξαπατηθεί και θέλουν να τιμωρήσουν.
