Στο Αναστάσιμο μήνυμα του ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος σημειώνει:
Ἀγαπητοί μου,
Ἐπιτέλους Ἀνάσταση! Ἀξιωνόμαστε γιά ἀκόμη μιά φορά νά πανηγυρίζουμε μέσα στή νύκτα, τήν κατάργηση τῆς ἀσέληνης νύκτας πού κυριαρχοῦσε ὡς πνευματικός θάνατος στήν ἀνθρωπότητα. Καί μέ τό φῶς τῶν λαμπάδων μας συμβολίζουμε τόν φωτισμό τῶν ψυχῶν μας στην προοπτική τῆς αἰωνιότητας, τώρα πού μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας, ἀνοίγει ὁ δρόμος πρός τήν ἀφθαρ-σία, τή λύτρωση, τήν Ἁγιότητα. Κι ἔχουμε χαρά! Χαρά μεγάλη, γιατί δέν εἴμαστε πιά οἱ αἰχμάλωτοι καί καταδικασμένοι ἀπό τόν θάνατο, ἀλλά εἴμαστε οἱ «λελυτρωμένοι»! Εἴμαστε τά παιδιά τῆς Ἀναστάσεως πού ζοῦν στό φῶς τῆς Χάριτος τή χαρά τῆς Ἀπολυτρώσεως.
Σέ μιά σπουδαία ὁμιλία του πού ἐκφώνησε τό Μέγα Σάββατο, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ Παλαμᾶς, μᾶς λέει ὅτι ὁ Χριστός μας ἔγινε ἄνθρωπος σάν κι ἐμᾶς, γιά νά γίνει ὁ Ἀρχηγός μας στήν Ἀνάσταση καί τήν αἰώνια ζωή. Ἀρχηγός ὄχι μέ τήν ἔννοια τῆς ἐξουσίας, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι πρῶτος αὐτός ἀνασταίνεται καί δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις, ὥστε ὅλοι νά τόν ἀκολουθήσουμε στήν τελειότητα. Καί μάλιστα τόν χαρακτηρίζει «ἀρχη-γὸν καὶ πίστωσιν», δηλαδή πρωτοπόρο καί συνάμα βεβαιότητα καί ἐγγύηση ὅτι κι ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε. Κι ἄν ὑποχρεωτικά θά περάσουμε ἀπό τό στάδιο τοῦ θανάτου, πλέον πορευόμαστε μέ τήν πεποίθηση ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέρμα, ἀλλά μία φάση τῆς ζωῆς, ἴσως ἡ κορυφαία, ἀλλά πάντως στιγμή τῆς ζωῆς. Γι᾽ αὐτό καί πλέον ὁ θάνατος δέν εἶναι ὁ τρομερός ἐπικυρίαρχός μας, πού δημιουργεῖ ἀπόγνωση καί ἀπελπισία, ἀλλά μία πράξη καταπαύσεως καί εἰρήνης, μία κοίμηση στήν προοπτική τῆς κοινῆς μας Ἀναστάσεως.
Ὁ Χριστός λοιπόν ἦλθε γιά νά λύσει τήν ἀπόγνωση, νά καταργήσει τήν ἀπελπισία καί νά μᾶς χαρίσει προοπτική ζωῆς, ἕνα πρῖσμα μέσα ἀπό τό ὁποῖο τά παρόντα, τά ἐπίγεια, τά ὅσα βιώνουμε ἀποκτοῦν ἄλλη διάσταση καί ἀξιολογοῦνται τελείως διαφορετικά. Δυστυχῶς ἡ ἐποχή μας δίνει πολλές ἀφορμές ἀπογνώσεως, ἀπελπισίας καί ποικίλων ἀπογοητεύσεων. «Πόλεμοι καὶ ἀκοαὶ πολέμων», ἀνισότητες, διακρίσεις, χάσματα οἰκονομικά, γεωπολιτικές μεθοδεύσεις, κοινωνία καί οἰκογένεια σέ ἀναταραχή καί κρίση, καί ἔλλειψη ἐλπίδας, συνθέτουν μιά καθημερινότητα πού δικαιώνει ὅσους ἀναρωτιοῦνται ἄν μᾶς ἀξίζει αὐτή ἡ ζωή ὅπως μᾶς ἐπιβάλουν νά τήν ζοῦμε. Δικαιώνει τό γραμμένο σέ ἕναν τοῖχο τῶν Ἐξαρχείων ἐρώτημα ἄν ὑπάρχει ζωή πρίν τόν θάνατο. Ἐμεῖς ὅμως, ἀπόψε ἔχουμε χαρά! Ὄχι γιατί ζοῦμε ἐκτός τόπου καί χρόνου, ἀλλά γιατί ἔχουμε βέβαιη τήν ἐλπίδα, ἀφοῦ ὁ θάνατος ἔχει νικηθεῖ.
Ἄν ὁ θάνατος δέν ἦταν ἤδη νικημένος ἐχθρός, τότε ὅ,τι κι ἄν κάναμε, ὅσο καλό καί ὄμορφο καί νά ἦταν, ὅσο κι ἄν προσπαθούσαμε, ὅλα θά εἶχαν τό σημάδι τοῦ θανάτου, μία αἴσθηση κενοῦ καί ἀπελπισίας. Ὁ Πατέρας μας ὅμως, ὁ Πανάγαθος Θεός, ἐπεδίωξε καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν ἀπελπισία μέ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Μονογενοῦς Του Υἰοῦ, χαρίζοντάς μας τή βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως, τήν προοπτική τῆς Αἰωνίου Ζωῆς. Γι᾽ αὐτό καί χαιρόμαστε σήμερα! Ὄχι μιά χαρά συναισθηματική, ἐπιφανειακή, εὐεπίφορη σέ μεταβολές, ἀλλά μιά χαρά ἀνεκλάλητη, πνευματική, ἀναφαίρετη!
Ὅλα φωτίζονται στό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου! Ἀκόμη καί τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, στή βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως καί στό ἀπέραντο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, γίνεται κάτι τό σχεδόν ἀσήμαντο, κάτι πού διαγράφεται καί ξεπερνιέται. Αὐτή ὅμως, ἡ ἀπέραντη άγάπη τοῦ Θεοῦ πού ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς, μᾶς διδάσκει καί μᾶς ὑποχρεώνει, ἀπόψε νά στρέψουμε τή σκέψη μας καί τήν προσευχή μας σέ ὅλες τίς γωνιές τοῦ κόσμου, ὅπου ὑπάρχει πόνος! Παντοῦ ὅπου περισσεύει τό κλάμα καί οἱ κραυγές ἀπογνώσεως! Σέ κάθε σημεῖο τῆς γῆς αὐτῆς, ὅπου ὁ ἀνθρώπινος παραλογισμός καί τό ἐγωκεντρικό συμφέρον παράγουν δυστυχία, καταστροφή καί θάνατο, γιά νά σαλπίσουμε τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, νά παρακαλέσουμε τόν ἀναστημένο Νικητή τοῦ θανάτου καί Κύριο τῆς ζωῆς νά γλυκάνει τόν πόνο καί νά ἐλεήσει ὅπως ξέρει Αὐτός τήν κάθε ψυχή, ὥστε νά καρπίσει ὁ καρπός τῆς σωτηρίας, τῆς ἀπολυτρώσεως, τῆς Ἀναστάσεως, σέ ὅλα τά μήκη καί τά πλάτη τῆς γῆς.
Μέ ἀναστάσιμους ἀσπασμούς.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος
