Ένα ολιστικό πρόγραμμα άσκησης για άτομα με νόσο Πάρκινσον υλοποιείται στο Εργαστήριο Εμβιομηχανικής του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, προσφέροντας μια οργανωμένη και επιστημονικά σχεδιασμένη υπηρεσία που στοχεύει στην καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Το πρόγραμμα πραγματοποιείται από τον Μάρτιο έως και τον Ιούνιο.
«Η νόσος Πάρκινσον προκαλεί κινητικές και μη-κινητικές διαταραχές, οι οποίες επιβαρύνουν τη λειτουργικότητα και την καθημερινότητα του ατόμου, και περιεγράφηκε για πρώτη φορά το 1817 από τον Άγγλο γιατρό James Parkinson. Τα τελευταία χρόνια, στο οπλοστάσιο αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της νόσου έχει προστεθεί και η σωματική άσκηση, η οποία θεωρείται πλέον τόσο σημαντική όσο και οι φαρμακευτικές θεραπείες και αναγνωρίζεται ως ουσιαστικό μέρος της μη-φαρμακευτικής φροντίδας.
Πράγματι, ενώ τα υπάρχοντα φάρμακα προορίζονται μόνο για συμπτωματική θεραπεία και σπάνια αλλάζουν την πορεία της νόσου, επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι η κατάλληλη άσκηση (ιδιαίτερα όταν γίνεται με βάση τους κανόνες της αθλητικής επιστήμης) προστατεύει τον εγκέφαλο σε νευρωνικό επίπεδο και συμβάλει στη λειτουργική κινητικότητα, στην ισορροπία, στη βάδιση και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με νόσο Parkinson» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ομότιμος Καθηγητής Εργοφυσιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Δρ Γιάννης Κουτεντάκης.
Ο ίδιος συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι «Το “νους υγιής εν σώματι υγιεί” δεν αφορά μόνο τον γενικό πληθυσμό. Αφορά και τα άτομα με την νόσο Πάρκινσον. Η άσκηση και η εν γένει σωματική δραστηριότητα στοχεύουν στην αύξηση της σωματικής (φυσικής) κατάστασης και στην ικανότητα του καρδιοαναπνευστικού και του νευρομυϊκού συστήματος να υποστηρίζουν την αντοχή (αερόβια και αναερόβια), την κινητικότητα των αρθρώσεων, τον κατάλληλο μυϊκό τόνο και την επαρκή μυϊκή δύναμη, ώστε το άτομο να εκτελεί με επάρκεια τις καθημερινές του δραστηριότητες. Είναι γνωστό άλλωστε ότι άτομα με την συγκεκριμένη νόσο έλαβαν μέρος μέχρι και σε διεθνής αγώνες».
«Μέρος της φιλοσοφίας του προγράμματος είναι η ενίσχυση της εξωστρέφειας και της κοινωνικής συνδεσιμότητας, γι΄ αυτό και το πρόγραμμα έχει ομαδικό χαρακτήρα. Διότι η νόσος δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως ταμπού, και να οδηγεί τον άνθρωπο σε παθητικότητα και κοινωνική απομόνωση. Είναι σημαντικό λοιπόν να ενισχύεται η κοινωνική τους αλληλεπίδραση, το αίσθημα της συμπερίληψης και του «ανήκειν», στοιχεία σημαντικά για μια χρόνια νευρολογική πάθηση, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς ζουν σε μεγάλα αστικά κέντρα» τονίζει από την πλευρά της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υποψήφια διδάκτορας Κλαίρη Καρποδίνη.
Η κ. Καρποδίνη αναφέρεται επίσης στην καινοτομία του προγράμματος που, όπως εξηγεί, «συνίσταται όχι μόνο στη βελτίωση της σωματικής κατάστασης αλλά και στην ενεργοποίηση των γνωστικών λειτουργιών, αφού περιλαμβάνει στοιχεία μουσικοκινητικής αγωγής, και ρυθμικού λόγου. Επιπλέον κάποιες δραστηριότητες πραγματοποιούνται σε εξωτερικό περιβάλλον, με σκοπό όχι μόνο την ποικιλία του ερεθίσματος, αλλά και την υποστήριξη της ημερήσιας ενεργοποίησης και της σύνδεσης του ατόμου με τον φυσικό κύκλο δηλαδή την ενίσχυση του κιρκάδιας ρυθμικότητας».
«Στο πλαίσιο κύκλου μελετών, ερευνούμε τα οφέλη της άσκησης, της μουσικοκινητικής αγωγής και του χορού στη νόσο Πάρκινσον από το 2020. Γνωρίζουμε ήδη λοιπόν ότι τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας σε αυτόν τον πληθυσμό της χώρας μας είναι εξαιρετικά χαμηλά, σε σχέση με τα επίπεδα που προτείνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφορικά με τις μη-μεταδοτικές ασθένειες, στις οποίες συγκαταλέγεται και η συγκεκριμένη νόσος.
Με δεδομένο ότι τα περιστατικά αυξάνονται σταθερά σε ετήσια βάση, το συγκεκριμένο πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, προσπαθεί να καλύψει ένα κενό στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της νόσου, μέσω επιστημονικά τεκμηριωμένων προγραμμάτων άσκησης, και να συνδράμει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών» καταλήγει η κ. Καρποδίνη.
