Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για την 17 Νοέμβρη και σπεύδω ευθύς εξ αρχής να δηλώσω πως αν ήμουν στη θέση του πολύπειρου δημοσιογράφου θα έδινα κι εγώ τον λόγο στον αρχιεκτελεστή της οργάνωσης Δημήτρη Κουφοντίνα.
Αντιλαμβάνομαι απόλυτα τις αντιδράσεις μερίδας των συγγενών που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα από το χέρι του ημίτρελου δολοφόνου. Ωστόσο η δημοσιογραφική έρευνα δεν μπορεί να μην σταθεί στον άνθρωπο που ως βασικός βραχίονας της οργάνωσης κρυβόταν πίσω από δεκάδες δολοφονίες αθώων ανθρώπων.
Άλλωστε όποιος δει τους συγγενείς των θυμάτων που μίλησαν στον Παπαχελά και αντιπαραβάλλει τις εικόνες και την αξιοπρέπειά τους με την τραγική φιγούρα του δολοφόνου που είχε μάθει να ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζοντας με το αίμα αθώων ανθρώπων, παίρνει ηχηρό μήνυμα. Αντιλαμβάνεται πως μιλάμε για απλούς δολοφόνους και όχι για επαναστατικά τοτέμ που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπα(!) επαναστατικής δράσης, δηλαδή διαδικασίες που φωλιάζουν μόνο σε διαταραγμένα μυαλά κρατώντας πιστόλια.
Αν υπάρχουν δυο συμπεράσματα που βγαίνουν από την ιστορία της 17Ν, όπως αυτή καταγράφεται από το ρεπορτάζ του Παπαχελά, το πρώτο είναι πως η εγκληματική οργάνωση παρέμεινε άφαντη επί δεκαετίες επειδή οι διωκτικές αρχές ζούσαν στον δικό τους κόσμο, και το δεύτερο, πως για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα οι εγκληματίες απολάμβαναν τη συμπάθεια μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.
Σίγουρα οι εποχές ήταν διαφορετικές, όπως και η χώρα. Ωστόσο αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως το κοινωνικό περιβάλλον πάντοτε παίζει τον ρόλο του. Και πως οι ευθύνες όσων το διαμορφώνουν, με πράξεις, παραλείψεις και απόψεις, έχουν ιδιαίτερο βάρος.
Η φιγούρα του Κουφοντίνα από τις φυλακές Κορυδαλλού και τα όσα υποστηρίζει προσπαθώντας να εξηγήσει τα αδιανόητα προσφέρουν ένα μεγάλο μάθημα: τριγύρω μας υπάρχουν πάντα άρρωστες προσωπικότητες που μπορούν υπό προϋποθέσεις να προκαλέσουν μεγάλο κακό. Σκεφτείτε τι μπορεί να συμβεί όταν ο κόσμος μας εισέρχεται σε περιόδους κρίσης και ανωμαλίας, όπως αυτός που ζούμε…
