Τις μεγάλες ευθύνες της διοίκησης του εργοστασίου της «Βιολάντα» καθώς και των αρμόδιων αρχών καταγγέλλει ο Άγγελος Λιάκος, γιος της Σταυρούλας Μπουκουβάλα, μίας από τις πέντε εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους.
Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι οι εργαζόμενες είχαν προειδοποιήσει, ωστόσο βρέθηκαν απροστάτευτες. «Το καθεστώς του εργατικού δικαίου – το οποίο στην προκειμένη περίπτωση καταπατήθηκε κατά κόρον – αντιμετωπίστηκε ως εμπόδιο στην αδιάκοπη παραγωγή. Η ασφάλεια των εργαζόμενων θυσιάστηκε στον βωμό του κέρδους της Διοίκησης-Οικογένειας» τονίζει ο Άγγελος Λιάκος σε ανάρτησή του.
«Στην πραγματικότητα, τίποτε δεν λειτούργησε ή δεν υπήρχε καν ώστε να λειτουργήσει, η εικόνα του αποσυνδεμένου καλωδίου της ηλεκτροβάνας, που υποτίθεται ότι θα διέκοπτε την ροή του αερίου, μας στοιχειώνει όλους. Οδηγούμαστε στην παραδοχή πως η Διοίκηση-Οικογένεια έστειλε τις γυναίκες στην απανθράκωση και στον θάνατο» αναφέρει παράλληλα.
«Η λογική οδηγεί απευθείας στο ερώτημα: Πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να διενεργήσουν αυτοψία στο χώρο και να ελέγξουν τις βεβαιώσεις και τις δηλώσεις του ιδιοκτήτη; Πού βρισκόταν η αδειοδοτούσα αρχή (περιφέρεια Θεσσαλίας) να επιβάλει τον νόμο και πώς εξέδιδε άδειες λειτουργίας για ένα εργοστάσιο εντελώς ακατάλληλο και παράνομο, χωρίς καν εξόδους κινδύνου; Η εκ των υστέρων σφράγιση, κατόπιν της έκρηξης, και ο συστηματικός έλεγχος έπειτα της καταστροφής σε άλλα εργοστάσια ομολογούν αδράνεια όλο το προηγούμενο διάστημα. Έπρεπε να εκραγεί η ωρολογιακή βόμβα και να χαθούν ζωές ώστε να ασκηθούν οι νόμιμες αρμοδιότητες. Η σύμπραξη της μαζικής θεσμικής αποτυχίας και της πολιτικής ανευθυνότητας που είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν πέντε ζωές, δεν μπορεί να μείνει δίχως νομικές, ηθικές και πολιτικές συνέπειες, ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί αμείλικτα σε όσους — για άγνωστους λόγους— επέλεξαν να μην τον εφαρμόσουν» καταλήγει ο Άγγελος Λιάκος.
Η ανάρτησή του
«Οι καταγγελίες για εκφοβισμό»
Όσο οι ημέρες περνούν, αντιλαμβανόμαστε όλο και περισσότερο πόσο μόνοι και απροστάτευτοι υπήρξαν οι εργαζόμενοι της Βιολάντα, φτάνοντας μέχρι τον θάνατο πέντε γυναικών και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων άλλων. Η σύμπραξη της εγκληματικής εργοδοσίας με την πλήρη απουσία των αρμοδίων ελεγκτικών μηχανισμών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πως οι εργαζόμενοι χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα «όπλα» —καταγγελίες και αναφορές— που υποτίθεται ότι παρέχει κάθε ευνομούμενη πολιτεία. Όμως, το καθεστώς του εργατικού δικαίου —το οποίο στην προκειμένη περίπτωση καταπατήθηκε κατά κόρον— αντιμετωπίστηκε ως εμπόδιο στην αδιάκοπη παραγωγή. Η ασφάλεια των εργαζόμενων θυσιάστηκε στον βωμό του κέρδους της Διοίκησης-Οικογένειας.
Η τελευταία «δικλείδα ασφαλείας» είναι πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας. Οι επανειλημμένες αναφορές των εργαζόμενων προς τους υπεύθυνους και τη Διοίκηση-Οικογένεια θα έπρεπε να είχαν λειτουργήσει αποτρεπτικά. Ωστόσο, η αύξηση του πλούτου της οικογενειακής επιχείρησης αποδείχθηκε το πρωτεύον και μοναδικό μέλημα, η παραγωγή έπρεπε να συνεχιστεί πάση θυσία. Ακόμη και το τελευταίο «όπλο» των εργαζόμενων, η απεργία, εξουδετερώθηκε στην πράξη, καθώς η Διοίκηση-Οικογένεια παρεμπόδισε παράνομα τη σύσταση σωματείου (κατά παράβαση του Άρθρου 12 του Συντάγματος και του Νόμου 1264/1982). «Όταν επιχειρήσαμε να κάνουμε εκλογές για σωματείο, δεν προσήλθε κανείς εργαζόμενος. Υπήρχε φόβος. Μας κάλεσαν ακόμη και την αστυνομία. Το μήνυμα που περνούσε ήταν ότι όποιος μπλέξει με το σωματείο μπορεί να χάσει τη δουλειά του».
Παρατηρούμε έμπρακτα μια συστηματική καταπάτηση και εγκληματική παράλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας. Στην πραγματικότητα, τίποτε δεν λειτούργησε ή δεν υπήρχε καν ώστε να λειτουργήσει, η εικόνα του αποσυνδεμένου καλωδίου της ηλεκτροβάνας, που υποτίθεται ότι θα διέκοπτε την ροή του αερίου, μας στοιχειώνει όλους. Οδηγούμαστε στην παραδοχή πως η Διοίκηση-Οικογένεια έστειλε τις γυναίκες στην απανθράκωση και στον θάνατο.
Τις πρώτες ώρες μετά την έκρηξη, ενώ προσπαθούσαμε να βρούμε πού πήγαν τα κομμάτια μας, «αυθόρμητοι» εργαζόμενοι — μέλη του συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος της ιδιοκτησίας— δήλωναν ψευδώς σε τηλεοπτική μετάδοση πως όλα ήταν «τέλεια», η πυρασφάλεια ήταν «σωστή», και πως δεν υπήρχε οσμή αερίου. Επρόκειτο για μια ευσυνείδητη προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος —με τις ψευδείς αναφορές— , σε συνδυασμό με το στημένο σόου ώστε να εκβιάσουν ηθικά την κοινωνία, ελπίζοντας συνάμα να εκβιάσουν την δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα με σκοπό να προστατευτεί η εταιρεία οργανώθηκε το σόου υποστήριξης και εντυπώσεων, με τηλεφωνήματα που πραγματοποίησε το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον της ιδιοκτησίας οι οποίοι ταυτόχρονα στελέχωναν υπεύθυνες, διοικητικές αλλά και θέσεις εργασίας στην εταιρεία. Αυτή η στάση αποτέλεσε κανιβαλισμό των πέντε γυναικών και ύβρη κατά της μνήμης τους, η οποία κορυφώθηκε με την λεκτική επίθεση εναντίον συγγενούς θύματος.
Η λογική οδηγεί απευθείας στο ερώτημα: Πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να διενεργήσουν αυτοψία στο χώρο και να ελέγξουν τις βεβαιώσεις και τις δηλώσεις του ιδιοκτήτη; Πού βρισκόταν η αδειοδοτούσα αρχή (περιφέρεια Θεσσαλίας) να επιβάλει τον νόμο και πώς εξέδιδε άδειες λειτουργίας για ένα εργοστάσιο εντελώς ακατάλληλο και παράνομο, χωρίς καν εξόδους κινδύνου; Η εκ των υστέρων σφράγιση, κατόπιν της έκρηξης, και ο συστηματικός έλεγχος έπειτα της καταστροφής σε άλλα εργοστάσια ομολογούν αδράνεια όλο το προηγούμενο διάστημα. Έπρεπε να εκραγεί η ωρολογιακή βόμβα και να χαθούν ζωές ώστε να ασκηθούν οι νόμιμες αρμοδιότητες. Η σύμπραξη της μαζικής θεσμικής αποτυχίας και της πολιτικής ανευθυνότητας που είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν πέντε ζωές, δεν μπορεί να μείνει δίχως νομικές, ηθικές και πολιτικές συνέπειες, ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί αμείλικτα σε όσους — για άγνωστους λόγους— επέλεξαν να μην τον εφαρμόσουν.
