Εγκαίνια της δεύτερης ατομικής έκθεσης της εικαστικού Ειρήνης Σινεγάλια (φωτό-βίντεο)

Παρουσιάστηκε στη γκαλερί σύγχρονης τέχνης Braggart η δεύτερη ατομική έκθεση της εικαστικού Ειρήνης Σινεγάλια, με τίτλο «Αποικοδόμηση».

Η παρούσα ενότητα έργων αποτελεί μια οπτική σπουδή πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την ύπαρξη από την απουσία. Μέσα από μια εσωτερική χαρτογράφηση της απώλειας και του πένθους, τα έργα πραγματεύονται τη βίαιη μεταμόρφωση που επιφέρει ο θάνατος, όχι μόνο σε συναισθηματικό αλλά και σε οργανικό επίπεδο.

Κεντρικός άξονας της δουλειάς είναι η έννοια της Αποικοδόμησης. Στη φύση, η χημική διάσπαση της νεκρής ύλης δεν είναι το τέλος, αλλά η προϋπόθεση για τη νέα ζωή, καθώς τα συστατικά επιστρέφουν στο περιβάλλον για να αφομοιωθούν από τον φυτικό κόσμο. Στα έργα, αυτή η βιολογική διαδικασία μεταβολίζεται σε τέχνη: τα χρυσάνθεμα που κυριαρχούν στις συνθέσεις, λειτουργούν ως σύμβολα μιας παράδοξης αισιοδοξίας. Είναι τα φυτά που τρέφονται από τη φθορά, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που αναγεννάται.

Η δημιουργική διαδικασία χαρακτηρίζεται από μια εμμονική επανάληψη σταθερών στοιχείων. Αυτός ο ρυθμός δεν είναι τυχαίος· αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια επιβολής ελέγχου και τάξης απέναντι στο χάος των ανεξέλεγκτων ανατροπών της ζωής. Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου βρίσκεται το κουνέλι, μια μορφή που ενσαρκώνει το μητρικό πρότυπο και την αναπαραγωγή. Με μάτια που παραπέμπουν στην αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών, το ζώο γίνεται ο συνδετικός κρίκος με την παιδική ηλικία, εκεί όπου η ασφάλεια και ο φόβος συνυπάρχουν.

Η αρχιτεκτονική της απώλειας αποτυπώνεται στα σκοτεινά σπίτια των έργων. Κτίσματα χωρίς φως, που μαρτυρούν το δυσαναπλήρωτο κενό στην καρδιά της οικογένειας μετά από μια απώλεια. Η σύνδεση με την καταγωγή και τη ζωή υπογραμμίζεται από τα σωληνοειδή σχήματα —ομφάλιοι λώροι που διατρέχουν τον χώρο. Σε σημεία, οι λώροι αυτοί κόβονται απότομα, σηματοδοτώντας τον βίαιο αποχωρισμό από τη μητρική φιγούρα.

Τέλος, μέσα στα έντονα κόκκινα σχήματα κάθε έργου, κρύβεται ένας κρυπτογραφημένος κώδικας. Ένα γράμμα σε κάθε σύνθεση, που όταν ενωθούν, σχηματίζουν μια επαναλαμβανόμενη λέξη —μια επίκληση ή μια διαπίστωση που ολοκληρώνει το νοηματικό παζλ αυτής της εσωτερικής διαδρομής από τη διάλυση στη μνήμη.