Έχοντας βρεθεί τα τελευταία 20 χρόνια (και περισσότερα με άλλη ιδιότητα) σε εκατοντάδες εκδηλώσεις βουλευτών, νιώθω πως πρέπει να γράψω δυο – τρία πράγματα για την χθεσινή εκδήλωση της Λίτσας Λιακούλη αφιερωμένη στην ημέρα της γυναίκας.
Το πρώτο είναι πως η χθεσινή εκδήλωση μου κέντρισε το ενδιαφέρον παρακολουθώντας την, κάτι εντελώς ασυνήθιστο για τέτοιου είδους εκδηλώσεις, δηλαδή για εκδηλώσεις οργανωμένες απο βουλευτές, τις οποίες στο τέλος βαριούνται και οι ίδιοι.
Κι αυτό γιατί η όλη εκδήλωση φαινόταν πως είχε δουλευτεί καλά, δεν ήταν δηλαδή από αυτές που γίνονται μόνο για τις φωτογραφίες. Αντιθέτως, παρουσιάστηκε ένα θέμα με αρχή, μέση και τέλος, το οποίο αν μη τι άλλον σεβόταν αυτόν που πήγε να τη δει.
Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι πως το θεατρικό έργο που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση, σε σκηνοθεσία του Άκυ Μητσιούλη (ο οποίος παρεμπιπτόντως όπως απέδειξε χθες θα μπορούσε να πάρει τη δουλειά από πάρα πολλούς Λαρισαίους δημοσιογράφους) και με τη συμμετοχή ερασιτεχνών ηθοποιών του θεατρικού εργαστηρίου του δήμου Κιλελέρ, ήταν έργο γραμμένο από τον ίδια τη Λαρισαία βουλευτή!
Οφείλω να ομολογήσω πως αν και αυτά τα ψάχνω σαν τρελός, μου είχε διαφύγει πως η Λιακούλη γράφει και θεατρικά έργα! Και να ομολογήσω επίσης πως το κείμενο της ήταν πολύ δυνατό.
Η πολιτική μας σκηνή έχει εδώ και πολλές δεκαετίες πάρει διαζύγιο από τα γράμματα και τις τέχνες, με ευθύνη των ίδιων των βουλευτών. Στις αρχές της Μεταπολίτευσης στο πολιτικό προσκήνιο δέσποζαν προσωπικότητες πραγματικά πνευματικοί ογκόλιθοι. Είναι λοιπόν πολύ ενθαρρυντικό πως μια βουλευτής και μάλιστα Λαρισαία κινείται σε ρυθμούς πνευματικούς.
Κι επειδή έχω ασκήσει κριτική στο παρελθόν, όσον αφορά την πολιτική της στάση πάντα, και μάλιστα κάποιες φορές με κίνδυνο να χαλάσει η σχέση πολιτικού-δημοσιογράφου οφείλω αυτή η φορά να αναγνωρίσω πως η επιλογή της χθεσινής της εκδήλωσης με άφησε σχεδόν άφωνο.
Τώρα, αν κάποιοι στέκονται στην παρουσία της Έλλης Στάη χθες βράδυ στο Circus του φίλου μου του Λιάπη, νομίζω πως και με αυτό η Λιακούλη κερδισμένη βγαίνει.
Προσωπικά μένω στην θεατρική συγγραφή και αμαρτία ουκ έχω πλέον καθώς το εξομολογήθηκα και μάλιστα δημόσια…
Λ.Π.
