Γράφει ο Δημήτρης Ζ. Γουγουλιάς
Γίνεται να μην έχεις μπαξέ και να έχεις φρέσκα οικολογικά λαχανικά που δεν τα έχεις αγοράσει; Γίνεται!
Είναι κάποια χρόνια τώρα που για διάφορους λόγους δεν καλλιεργούμε στον κήπο μας ζαρζαβατικά. Όμως τόσο το χειμώνα αλλά πολύ περισσότερο το καλοκαίρι το ψυγείο γεμίζει από φρέσκα ζαρζαβατικά που μας προσφέρουν φίλοι και γείτονες. Από τότε δε που αποφάσισα να περπατάω, όχι στο διάδρομο αλλά στους δρόμους του χωριού, η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους «της διαδρομής μου» δημιούργησε μια νέα ομάδα «φίλων». Είναι όλοι εκείνοι με τους οποίους ανταλλάσσω καλημέρες και καλησπέρες και δυο λόγια στο πόδι και για τους οποίους έχω αναφερθεί κι άλλη φορά.
Πριν κάνα δυο μέρες με σταμάτησε ένας συμπαθής φίλος και με ρώτησε αν έχουμε αυγά. Απάντησα πως δεν έχουμε. Την άλλη μέρα μου είχε έτοιμο ένα κουτί ζαχαροπλαστείου γεμάτο αυγά που μου τα πρόσφεραν αυτός και η γυναίκα του, με τόση χαρά που δεν μπορούσα να διανοηθώ να αρνηθώ την προσφορά τους… και δεν ήταν η μόνη όπως αναφέρω παραπάνω.
Σήμερα όμως αυτό που συνέβη ήταν πέρα για πέρα, μη αναμενόμενο και συγκινητικό.
Γυρνώντας στο σπίτι και λίγο πριν το τέλος «της διαδρομής», είδα να βγαίνουν στο δρόμο μια γιαγιά με τις δυο εγγονούλες της για να παίξουν και να λιαστούν. Όταν λέω γιαγιά μην φανταστείτε καμιά υπερήλικη με άσπρα μαλλιά και μαύρα ρούχα… Ήταν μια από τις σύγχρονες γιαγιάδες, νεότατη, περιποιημένη και γελαστή.
«Τις έβγαλα λίγο έξω μήπως και ησυχάσουνε γιατί με έχουν τρελάνει μέσα στο σπίτι» μου είπε η γυναίκα.
Οι πιτσιρίκες κάθονταν δίπλα της και άκουγαν την συνομιλία… Τις χάιδεψα στα απαλά μαλλάκια τους και τις χαιρέτησα με τον προσφιλή τρόπο για τα παιδιά, το χτύπημα στην παλάμη. Ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω, το μεγαλύτερο κοριτσάκι (ίσως να ήταν γύρω στα τέσσερα) ήρθε και μου πρόσφερε ένα ματσάκι λουλουδάκια, από αυτά που βρήκε στην άκρη του δρόμου.
Ήταν τόσο αναπάντεχη αυτή η προσφορά, τόση η περίσσεια τρυφερότητας από αυτό το πλάσμα που μόνο συγκίνηση μου έφερε.
Λένε πως όσο μεγαλώνεις γίνεσαι πιο ευσυγκίνητος. Εγώ λέω πως όσο μεγαλώνεις έχεις το χρόνο να διεισδύσεις στα σημαντικά και τα ασήμαντα και να τα επαναξιολογήσεις. Σε μια εποχή που οι πόλεμοι μαίνονται από την μια άκρη ως την άλλη της γης και που η ανθρώπινη ζωή για τους πολεμοχαρείς και πολεμοκάπηλους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα εξάρτημα του οπλικού συστήματός τους, χωρίς ιδιαίτερη αξία μιας και εύκολα αντικαθίσταται από μια άλλη ζωή, από την δεξαμενή των απλών ανθρώπων του κάθε λαού, εικόνες και στιγμές σαν αυτή που έζησα μεγεθύνουν την αξία της ειρήνης, φέρνουν στην επιφάνεια την αθωότητα και την ανιδιοτέλεια.
Είμαστε τυχεροί κι ευλογημένοι που μπορούμε να ανταλλάσσουμε δυο κουβέντες με τους συγχωριανούς, με τους φίλους μας… Οι μικρές τους, αυθόρμητες προσφορές ξεφεύγουν από το υλικό τους περιεχόμενο και γίνονται κάτι ανώτερο. Γίνονται αναφορές στην ύπαρξη της ανθρώπινης μας σύστασης…
Το ματσάκι με τα φτωχά λουλούδια του δρόμου όταν προσφέρονται αυθόρμητα από ένα παιδάκι που βρίσκεται στην αρχή της διαδρομής του στη ζωή, σε ένα άνθρωπο που έχει διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του είναι κάτι το ανεκτίμητο!
Είναι η ίδια η ελπίδα που μπορεί να δώσει ακόμα και το θαύμα!
