Της Ειρήνης Παπουτσή
ΦΩΤΟ: Θ. Μπιάλας // LarissaPress
Αξιοπρόσεκτη και αφιερωμένη στην παγκόσμια δραματουργία η φετινή πρόταση της Εναλλακτικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου, με τους θεατρόφιλο κοινό να έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με το έργο Το Βάρος της Πεταλούδας, βασισμένο στο συναρπαστικό βιβλίο του Ιταλού μυθιστοριογράφου, μεταφραστή και ποιητή, Erri De Luca, σε σκηνική μεταφορά του από τον Λαρισαίο σκηνοθέτη, Άκυ Μητσούλη, με τη LarissaPress να συνομιλεί μαζί του και τον ίδιο, πάντα ενθουσιώδη και… ανατρεπτικό, να περιγράφει ένα έργο που αναδεικνύει μια οριακή στιγμή και την ύστατη αναμέτρηση δύο πλασμάτων, υπό το καταλυτικό βάρος μιας πεταλούδας!
Ανατρέχω στο σημείωμα του βιβλίου… Ο κουρασμένος βασιλιάς των αγριόγιδων απέναντι στην ώρα της διαδοχής. Και ο μοναχικός κυνηγός που μεγαλώνει, νοιώθοντας πως φτάνει επίσης στο τέρμα. Η μεταξύ τους αναμέτρηση, ύστατη, οριακή και καταλύτης το… βάρος μιας πεταλούδας. Πόσο να ζυγίζει μια πεταλούδα και τί διαφορά μπορεί να κάνουν τα μηδαμινά γραμμάριά της;
«Ξέρετε, ο καταλύτης δεν είναι πάντα ούτε ο μεγαλύτερος ούτε ο δυνατότερος», θέτει από νωρίς το… αντισυμβατικό πλαίσιο ο Άκυς Μητσούλης, περιγράφοντας δύο διαφορετικά πλάσματα και την ύστατη αναμέτρησή τους, σε ένα έργο που αποτέλεσε ιδέα του καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεσσαλικού Θεάτρου, Ορέστη Τάτση, την οποία και ο ίδιος αγκάλιασε με ενθουσιασμό.
«Πρόκειται για μια καταπληκτική νουβέλα του Erri De Luca, ενός ιδιαίτερου συγγραφέα, έντονα πολιτικοποιημένου και ένα έργο με πολιτικά στοιχεία, ενώ στην πορεία διαπίστωσα την πολυπλοκότητα και τη δυσκολία της θεατρικής προσαρμογής… Δε σας κρύβω ότι με παίδεψε καλλιτεχνικά περισσότερο από κάθε άλλο. Ο κυνηγός π.χ. θα έλεγα πως θυμίζει φιγούρες του Μπέκετ. Είναι έργο πυκνό, γραμμένο σαν μια τεράστια αφήγηση, δοσμένο σε σύγχρονη θεατρική γλώσσα και φόρμα», συνεχίζει, εξαίροντας ταυτόχρονα τη συνεργασία του με τον Ορέστη Τάτση.
«Ένα θα σας πω, ένας νυν και ένας πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής ενώνουν δυνάμεις και θα υπογράψουν από κοινού τους φωτισμούς της παράστασης!», αποκαλύπτει γελώντας, καθώς και ο ίδιος διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεσσαλικού Θεάτρου (2007), με την… πάσα να μην περνά ανεκμετάλλευτη ως προς τις επιλογές του και το αντισυμβατικό που τον χαρακτηρίζει τόσο καλλιτεχνικά όσο και στον δημόσιο λόγο του.
«Πιστεύω στην ελευθερία του θεάτρου και τελικά, πέρα από τους τίτλους, εκείνο που με ενδιαφέρει είναι οι καλές παραστάσεις. Άλλωστε έχοντας ζήσει την έξαρση του ’90 διαπιστώνω πως οι νεότεροι κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Ας μην ξεχνάμε πως στο παρελθόν το κοινό δεν ήταν τόσο ανοιχτό σε εναλλακτικές προτάσεις. Χρειάζεται χρόνος και πορεία. Εκτιμώ λοιπόν πως μια εναλλακτική σκηνή οφείλει να προκαλεί τον διάλογο ή ακόμη και να ξενίζει», θα πει, σχολιάζοντας ταυτόχρονα την καλλιτεχνική του προσέγγιση.
«Υπηρετώντας την Τέχνη σου σίγουρα δεν μπορείς να απομονώσεις τον χαρακτήρα σου. Αγαπώ το θέατρο, μεγάλωσα με το “Θεσσαλικό” και με ενδιαφέρει να υπηρετώ την Τέχνη από κάθε μετερίζι. Άλλωστε δεν είμαι εμμονικός και όσο περίεργο και αν ακουστεί όσες φορές κλήθηκα να διαχειριστώ έργα με έντονο πολιτικό χαρακτήρα ουδέποτε είχα παρεμβάσεις.
Και όσο για τη συγκεκριμένη παράσταση, ο θεατής καλείται να δει ένα είδος συμβολικής αλληγορίας, μια οριακή στιγμή ανάμεσα σε δύο πλάσματα και ένα ακραία εξπρεσιονιστικό θέατρο. Ένα σχόλιο αν θέλετε όχι μόνο για τη φύση και την οικολογία, αλλά και για τον καταλυτικό ρόλο της πεταλούδας στην κορυφή του τριγώνου. Πρόκειται για ένα έργο με συγκλονιστικό φινάλε, δίχως νατουραλιστική απεικόνιση. Στην ουσία μιλάμε για εναλλακτικό και σύγχρονο θέατρο και μια παράσταση που στηρίζεται στον λόγο, τη μουσική, την κίνηση και φυσικά στη… φαντασία του κοινού».
Επιστροφή στο «Θεσσαλικό» για τον Άκυ Μητσούλη, που – σε μια συγκυρία που δεν προσπερνάς – συνοδεύεται από μια ημερομηνία σταθμό για το θέατρο, καθώς γιορτάζει τα 50χρονα από την ίδρυσή του, με τον Λαρισαίο σκηνοθέτη να μοιράζεται μαζί μας ευχές, σκέψεις και συναισθήματα για την πορεία του: «Το Θεσσαλικό Θέατρο το αγαπάμε και μεγαλώσαμε μ’ αυτό, ωστόσο κάθε φορά είναι σα να περνάμε την πόρτα του πρώτη φορά… Εύχομαι να τα χιλιάσει, να στηρίζεται από όλους και το πιο σημαντικό να συνεχίσει με κείνο το ανατρεπτικό βλέμμα που είχε όταν πρωτοξεκίνησε. Δυναμικό, ανατρεπτικό θέατρο, πάντα κοντά στον κόσμο. Να πέφτει, να σηκώνεται, να προχωράει και να μη χάσει ποτέ τη φλόγα του», καταλήγει.
