Σε δήλωση του Δημάρχου Τυρνάβου Στέλιου Τσικριτσή για τον Τυρναβίτη Σωτήρη Ντάσιο και τον Κώστα Παπανδρέου από τον Αμπελώνα, αναφέρονται τα εξής:
“Με αίσθημα ιστορικής ευθύνης απέναντι στην αγωνιστική παρακαταθήκη του τόπου μας και στη μνήμη όσων έχυσαν το αίμα τους στην πάλη για την υπεράσπιση της πατρίδας, ενάντια στην τριπλή φασιστική κατοχή και στις ναζιστικές θηριωδίες, οφείλουμε να ενώσουμε τις φωνές μας με τις οικογένειες των εκτελεσμένων κομμουνιστών την 1η Μάη του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που απαιτούν από την πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της, ώστε τα ιστορικά αυτά ντοκουμέντα να επιστρέψουν στη χώρα και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν: στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στο Μουσείο Χαϊδαρίου, στο Μπλοκ 15 του πρώην στρατοπέδου συγκέντρωσης και στο Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ.
Δεκάδες οι αγωνιστές που έδωσαν τα ζωή τους για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας απ’ όλη την επαρχία Τυρνάβου, και πόσοι ακόμα ταλαιπωρήθηκαν για χρόνια στις φυλακές, στις εξορίες, στην πολιτική προσφυγιά.
Γι’ αυτή την παρακαταθήκη έχει ξεχωριστή σημασία, ότι ανάμεσα στους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν εκείνη τη μαύρη πρωτομαγιά, βρίσκονταν και δύο δικοί μας άνθρωποι: ο Τυρναβίτης Σωτήρης Ντάσιος του Αθανασίου και ο Αμπελωνίτης Κώστας Παπανδρέου του Χρυσοστόμου.
Ο Σωτήρης Ντάσιος, γεννημένος το 1907 στον Τύρναβο, προερχόταν από φτωχή οικογένεια με ρίζες από το Δομένικο. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική και πολιτική δράση, συνδέθηκε με τους πρώτους κομμουνιστικούς πυρήνες της περιοχής και αναδείχθηκε Πρόεδρος του Συνδικάτου Εργατών Γης Τυρνάβου. Για τη δράση του συνελήφθη το 1936 από την τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Παρέμεινε κρατούμενος και, αντί να σταλεί στο μέτωπο όπως ζητούσαν οι ίδιοι οι φυλακισμένοι αγωνιστές, παραδόθηκε στους κατακτητές. Από τις φυλακές της Λάρισας που βρέθηκε κατοπινά, μεταφέρθηκε στο Χαϊδάρι και εκτελέστηκε την Πρωτομαγιά του 1944. Το όνομά του είναι χαραγμένο στο μνημείο της Καισαριανής, ενώ ο Δήμος Τυρνάβου, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 1984, έδωσε το όνομά του σε οδό της πόλης μας, που περνά από το πατρικό του σπίτι, ως ελάχιστο φόρο τιμής.
Ο Κώστας Παπανδρέου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Καζακλάρ, τον σημερινό Αμπελώνα. Από μικρός εργαζόταν στη γη και στην κτηνοτροφία μαζί με τον πατέρα του. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ και στοχοποιήθηκε για τη δράση του. Συνδικαλιστικά δούλεψε στο σωματείο Σερβιτόρων. Φυλακίστηκε από το καθεστώς Μεταξά και στη συνέχεια παραδόθηκε στα κατοχικά στρατεύματα. Από τα Πυροβολικά Λάρισας μεταφέρθηκε στο Χαϊδάρι. Η τελευταία φορά που τον είδαν οι δικοί του ήταν λίγο πριν τη μεταγωγή του. Την 1η Μάη 1944 στάθηκε κι αυτός μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, μαζί με τους συντρόφους του, βαδίζοντας προς τον τόπο της θυσίας με το κεφάλι ψηλά.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις φωτογραφικού υλικού από την εκτέλεση των 200 συγκλονίζουν ολόκληρη τη χώρα. Αποτελούν ιστορική κληρονομιά του ελληνικού λαού και τεκμήρια της θυσίας αγωνιστών που στην πλειοψηφία τους ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.
Τιμούμε τους δύο Ήρωες της περιοχής μας, τον Σωτήρη Ντάσιο και τον Κώστα Παπανδρέου, που μαζί με τους διακόσους κομμουνιστές στάθηκαν αγέρωχοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, βαδίζοντας προς το θάνατο αλύγιστοι με ακλόνητη την πίστη στο δίκιο του αγώνα για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.
Αποτελούν έμπνευση για τις νεότερες γενιές σε μια εποχή που τα σύννεφα ενός ευρύτερου ιμπεριαλιστικού πολέμου πυκνώνουν απειλητικά, που η γενικευμένη ανασφάλεια κυριαρχεί εξαιτίας της βάρβαρης πολιτικής που μετρά μόνο κέρδη για τους λίγους, και διδάσκουν πως όταν ο λαός είναι αποφασισμένος, πεισμένος για το δίκιο του μπορεί να σταθεί όρθιος. Γι’ αυτό το λόγο, αποκτούν τεράστια αξία, αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.
Τιμή και περηφάνια στους Αλύγιστους της ταξικής πάλης”.
