Σε μια συναισθηματικά φορτισμένη τελετή στην Καισαριανή, την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου, αποκαλύφθηκε μνημείο προς τιμήν των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στη συμβολή της λεωφόρου Εθνικής Αντίστασης με την οδό Θυμάτων Τεμπών.
Η Γιάννα Βούλγαρη, μητέρα του μηχανοδηγού Σπύρου Βούλγαρη, έσπασε τη σιωπή της και μίλησε για πρώτη φορά δημόσια, εκφράζοντας την οδύνη και την αδικία που αισθάνεται για τη στοχοποίηση του γιου της. Ο Σπύρος Βούλγαρης, ένας από τους δύο μηχανοδηγούς της εμπορικής αμαξοστοιχίας που ενεπλάκη στο δυστύχημα, ήταν μόλις 35 ετών.
Η μητέρα αναζητά δικαιοσύνη
Η κ. Βούλγαρη απευθύνθηκε στη σύνθεση του δικαστηρίου, εκφράζοντας την ελπίδα της για δικαιοσύνη. «Ελπίζω η δικαιοσύνη να αποδώσει αυτό που πρέπει. Να σκεφτούν πρώτα σαν γονείς και μετά ότι κάνουν ένα λειτούργημα», δήλωσε με συγκίνηση.
Μέχρι τώρα, η μητέρα δεν είχε εμφανιστεί σε κανάλια και δεν είχε κάνει δηλώσεις, καθώς, όπως εξήγησε, ο γιος της είχε λοιδορηθεί όσο κανείς. «Το παιδί μου δούλευε, αγαπούσε τη δουλειά του», ανέφερε, περιγράφοντας τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε η οικογένειά της μετά το δυστύχημα.
Ένας νέος με όνειρα και αγάπη για τη δουλειά του
Η κ. Βούλγαρη περιέγραψε τον Σπύρο ως έναν νέο άνθρωπο με σπουδές και αγάπη για τη δουλειά του, παρά τις δικές της ανησυχίες για το επάγγελμα του. «Τελείωσε το ΤΕΙ, έκανε μεταπτυχιακό και μετά μπήκε στον ΟΣΕ, αν και δεν το ήθελα λόγω των δύσκολων βαρδιών», εξήγησε.
Ο Σπύρος, όπως ανέφερε η μητέρα του, έφευγε και ερχόταν πάντα με ένα χαμόγελο, γεμάτος αισιοδοξία, λέγοντας πάντα «όλα καλά θα πάνε μάνα, όλα καλά».
Η ανάγκη για στήριξη και κατανόηση
Κλείνοντας την ομιλία της, η κ. Βούλγαρη απευθύνθηκε στον Παύλο Ασλανίδη, πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, εκφράζοντας την επιθυμία της να τον γνωρίσει. Ο κ. Ασλανίδης την πλησίασε και την αγκάλιασε θερμά, σε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή.
Στην τελετή παρέστησαν εκπρόσωποι των συγγενών των θυμάτων, οι οποίοι κατέθεσαν λουλούδια στο μνημείο, αποτίοντας φόρο τιμής στους αγαπημένους τους που χάθηκαν. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, με συναισθήματα θλίψης και νοσταλγίας να διαπερνούν τον χώρο.
