Ο Επικεφαλής της Δημοτικής Ομάδας Συμπαράταξη Λαρισαίων Δημήτρης Δεληγιάννης ανέφερε τα ακόλουθα στη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Λάρισας για το θέμα με τις “κάμερες στα σχολεία”:
“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
η σημερινή συζήτηση δεν αφορά απλώς την εγκατάσταση κάποιων τεχνικών μέσων φύλαξης. Αφορά μια επιλογή με σαφές πολιτικό και παιδαγωγικό αποτύπωμα. Αφορά το τι σχολείο θέλουμε και τι μήνυμα στέλνουμε στα παιδιά μας.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η εμπειρία χρόνων, τα ερευνητικά δεδομένα το επιβεβαιώνουν. Η ασφάλεια σε ένα σχολείο δεν οικοδομείται με τεχνολογικά μέσα. Οικοδομείται με παρουσία, με πρόληψη, με ενίσχυση της σχολικής κοινότητας.
Και εδώ, η αρνητική θέση της Συμπαράταξης, όπως αυτή εκφράστηκε με την ανακοίνωση των δύο δημοτικών Συμβούλων, του Μιχάλη Τολίκα και της Ιωάννας Καραβάνα που είναι μέλη της Δημοτικής Επιτροπής, είναι ξεκάθαρη. Και μετρημένη.
Η απόφαση για την τοποθέτηση καμερών δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι διοικητική ρουτίνα. Είναι επιλογή που μεταβάλλει τον χαρακτήρα του σχολικού χώρου. Και γι’ αυτό απαιτεί αυξημένη θεσμική σοβαρότητα, πλήρη τεκμηρίωση και ουσιαστική διαβούλευση.
Και ακριβώς επειδή μιλάμε για ανηλίκους, το νομικό πλαίσιο είναι αυστηρό. Οι ευρωπαϊκές κατευθυντήριες γραμμές είναι σαφείς: η βιντεοεπιτήρηση δεν θεωρείται αυτομάτως αναγκαία όταν υπάρχουν ηπιότερα μέσα. To νομικό πλαίσιο επιβάλλει να εξετάζεται πρώτα αν ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο παρεμβατικά μέτρα.
Η ίδια η Υφυπουργός Παιδείας Ζέττα Μακρή έχει επισημάνει ότι η ύπαρξη και μόνο καμερών σε χώρους όπου δραστηριοποιούνται ανήλικοι απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, διότι ενδέχεται να επηρεάζει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα παιδιά να θεωρήσουν φυσιολογικό να παρακολουθούνται.
Αυτά δεν είναι ιδεολογήματα. Είναι θεσμικές επισημάνσεις.
Διάβασα, βέβαια, και τοποθετήσεις που χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις ως «αντανακλαστική καχυποψία» με ρίζες στη μεταπολιτευτική δυσπιστία απέναντι στην κρατική εξουσία.
Και για την ίδια την έννοια της επιτήρησης ότι είναι δήθεν αντίθετη προς τη δημοκρατία.
Θα είμαι ξεκάθαρος: Μια κοινωνία που επιλέγει να είναι υπό επιτήρηση πρέπει να είναι πολύ προσεκτική.
Κάθε περιορισμός δικαιώματος πρέπει να αποδεικνύεται αναγκαίος και αναλογικός.
Η Συμπαράταξη Λαρισαίων δεν αμφισβητεί την ανάγκη προστασίας των σχολικών μονάδων. Όμως η ασφάλεια δεν ταυτίζεται με την επιτήρηση. Το σχολείο δεν είναι εμπορικό κέντρο ούτε είναι χώρος υψηλής επικινδυνότητας. Δεν πρέπει να είναι.
Είναι χώρος διαμόρφωσης προσωπικοτήτων, ανάπτυξης κοινωνικών δεσμών, καλλιέργειας δημοκρατικής συνείδησης
Γιατί αυτό δεν σταματά. Σήμερα δυο σχολεία, αύριο όλα , μεθαύριο οι παιδικές χαρές, ο δημόσιος χώρος.
Και μέσα σ’ όλα αυτά έγινε κριτική για όσους έχουν διαφορετική άποψη ότι είναι απλά κραυγές.
Αν κάτι αποτελεί κατάκτηση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, είναι η υποχρέωση της διοίκησης να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα των παρεμβάσεών της.
Χωρίς να ψάχνει άλλοθι.
Μια ώριμη δημοκρατία δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Τις απαντά. Και τις ενσωματώνει στον [προβληματισμό της. Ρωτώ, λοιπόν, ευθέως: Υπάρχει τεκμηριωμένη και επαναλαμβανόμενη κατάσταση σοβαρού κινδύνου; Πού είναι τα στοιχεία; Παρουσιάστηκαν στην Επιτροπή Παιδείας;
Ποια είναι πραγματικά η πρόταση της Δημοτικής Αρχής. Κάμερες με τη λήξη του ωραρίου του σχολείου. Ή μετά την ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων το βράδυ μετά τις 10;
Άλλα λέει η απόφαση των Σχολικών Συμβουλίων, η πρόταση του Δικηγόρου και η Επιτροπή Παιδείας. Άλλα λέει στις κάμερες ο Αντιδήμαρχος. Έχουν εξαντληθεί εναλλακτικά μέσα, όπως φύλαξη, φωτισμός, συντήρηση; Έχει εκπονηθεί η μελέτη στην οποία αναφέρθηκε ο κος Αγορίτσας; Υπάρχει; Γιατί δεν μας μοιράστηκε; Έχει προηγηθεί ουσιαστική διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς, αλλά και μαθητές; Οι μαθητές απουσιάζουν και στα δύο συμβούλια.
Χωρίς όλα αυτά, η συζήτηση περί «ωριμότητας» δεν έχει περιεχόμενο.
Σε μια πόλη με τη βαριά ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα της Λάρισα, οφείλουμε να σταθμίζουμε κάθε απόφαση με βάση και τις αξίες που εκπέμπει.
Η τεχνολογία δεν είναι εχθρός. Αλλά δεν είναι και υποκατάστατο πολιτικής. Η ασφάλεια δεν οικοδομείται μόνο με κάμερες. Οικοδομείται με παρουσία, με πρόληψη, με ενίσχυση της σχολικής κοινότητας.
Η Συμπαράταξη Λαρισαίων ζητά σαφώς: – Θεσμική διαβούλευση με όλους τους φορείς της σχολικής κοινότητας. – Εξάντληση ηπιότερων μέτρων πριν από οποιαδήποτε εγκατάσταση καμερών. – Ανοιχτά σχολεία στη γειτονιά, ζωντανά, με δραστηριότητες
Η πόλη που θέλουμε δεν είναι μια πόλη που συνηθίζει τα παιδιά της στην ιδέα ότι η επιτήρηση είναι φυσιολογική συνθήκη ζωής.
Είναι μια πόλη εμπιστοσύνης, συμμετοχής και δημοκρατικής ευθύνης”.
