Ο προερχόμενος από παρθενογένεση επικεφαλής της παράταξης «Πόλη που Θέλουμε» στον Δήμο Τυρνάβου, μαζί με τα «πρωτοκλασάτα» στελέχη της παράταξής του (όπως αυτοαποκαλούνται δημόσια), εξέδωσαν στη σελίδα της παράταξης στο Facebook ανακοίνωση στην οποία κριτικάρουν, «άκουσον άκουσον», τη δημοτική αρχή επειδή κατάφερε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση και να εκτελέσει έργο το οποίο θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια, αναφερόμενοι στις εκτεταμένες ασφαλτοστρώσεις των τελευταίων μηνών.
Η ανακοίνωση βέβαια μπορεί να πέρασε στα «ψιλά» ωστόσο θεωρούμε υποχρέωσή μας να μην αφήσουμε τίποτα αναπάντητο.
Φαίνεται ότι ο κ. Αμάρι, στη θολούρα της εκκρεμότητας για τα επόμενα πολιτικά βήματα τόσο του ίδιου όσο και των «πρωτοκλασάτων», και πιστοί στην τακτική του κόμματος το οποίο στηρίζουν –ακόμα και κρυπτόμενοι όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στα «πολύ κάτω του» και θεωρούσαν χρήσιμο να φορούν τον μανδύα του ανεξάρτητου– ξέχασαν ότι συμμετείχαν σε μία από τις χειρότερες δημοτικές αρχές που πέρασαν από τον Δήμο Τυρνάβου. Μία δημοτική αρχή που έφυγε χωρίς να αφήσει ούτε μία πρόταση για έργα, ούτε μία μελέτη για τα κακώς κείμενα του δήμου. Το μόνο που έκανε ήταν να
ανεβάσει στα ύψη τα τιμολόγια της ύδρευσης, δημιουργώντας δυσβάσταχτα χρέη στους δημότες και οικονομικό αδιέξοδο στη ΔΕΥΑ Τυρνάβου.
Γιατί άραγε ξέχασαν ότι, με αποκλειστική ευθύνη της δημοτικής αρχής Μαλάκου, το Δημοτικό Συμβούλιο είχε μετατραπεί σε ρινγκ σε πάρα πολλές συνεδριάσεις και ότι έστειλαν δημότες στα δικαστήρια που διεκδικούσαν το αυτονόητο: να παραμείνει το νερό δημόσιο αγαθό;
Αλήθεια, τι έκαναν με το έργο της αποχέτευσης, εξαιτίας του οποίου επέβαλαν τις τεράστιες αυξήσεις στο νερό;
Ξέχασε ο επικεφαλής της παράταξης <<Η Πόλη που θέλουμε>>, μαζί με τα «πρωτοκλασάτα» στελέχη, ότι αντί για αποχέτευση, φεύγοντας από τον δήμο, η δημοτική αρχή στην οποία συμμετείχαν τότε τα ίδια προςωπα άφησε έναν κεντρικό αγωγό που περισσότερο με λεωφόρο διέλευσης ποντικών έμοιαζε παρά με έργο αποχέτευσης; Ένα έργο που ολοκληρώθηκε- όπως ολοκληρώθηκε, στη μεθεπόμενη δημοτική αρχή.
Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, επί της δικής μας δημοτικής αρχής και ήδη στα δύο μόλις χρόνια της θητείας μας έχουν διατεθεί 2 εκατομμύρια ευρώ για ασφαλτοστρώσεις χιλιομέτρων στον Τύρναβο, στον Αμπελώνα και σε χωριά όπου για δεκαετίες δεν είχε πέσει ούτε μέτρο ασφάλτου. Παράλληλα, υλοποιήθηκαν αντιπλημμυρικά έργα ύψους 3 εκατομμυρίων ευρώ στον Τύρναβο,
στην ανατολική πλευρά της πόλης, ενισχύοντας ουσιαστικά την προστασία των κατοίκων και των υποδομών.
Επιπλέον, κατατίθενται νέα έργα και άλλα βρίσκονται ήδη υπό δημοπράτηση, ενώ προχωρά και το νέο μεγάλο έργο αποκατάστασης του βιολογικού καθαρισμού Αμπελώνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, συμπεριλαμβανομένων και νέων απαραίτητων ασφαλτικών αποκαταστάσεων. Πρόκειται για έργο για το οποίο έχουμε ήδη ενημερώσει υπεύθυνα και αναλυτικά τους δημότες.
Καλά θα κάνουν, λοιπόν, πριν προχωρήσουν σε διαπιστώσεις και σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής με μοναδική έννοια την πολιτική τους καριέρα, να κάνουν την αυτοκριτική τους και, έστω και τώρα, να ζητήσουν συγγνώμη για τα έργα και τις ημέρες της δημοτικής αρχής στην οποία συμμετείχαν και την οποία στήριζαν ασυζητητί σε όλες τις αποφάσεις και ενέργειές της.
Ως σημερινή αντιπολίτευση πέρα από το να επαναλαμβάνουν σε κάθε δημοτικό συμβούλιο, τα ίδια και τα ίδια, δεν έχουν καταθέσει ούτε μία ολοκληρωμένη πρόταση, ούτε έχουν ασκήσει ούτε μπορούν να το κάνουν με γόνιμη, τεκμηριωμένη κριτική. Το επιβεβαιώνει και το ίδιο τελικά το κείμενο της ανακοίνωσης τους: το μόνο που τελικά καταλογίζουν στη δημοτική αρχή είναι ότι «έκανε το αυτονόητο». Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι:αυτονόητο δεν είναι τίποτα, αν δεν υπάρχει πολιτική βούληση να γίνει.
Αν δεν υπήρχε η σημερινή δημοτική αρχή, η εγκατάλειψη του Αμπελώνα – και συνολικά του Δήμου Τυρνάβου – θα συνέχιζε να είναι ο κανόνας. Αυτός ο κανόνας έσπασε. Και έσπασε μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Όχι με μακέτες.
Με έργα.
Και ναι, όσα έγιναν σε δύο χρόνια, άλλοι χρειάστηκαν θητείες ολόκληρες για να τα υποσχεθούν – και τελικά να μην τα κάνουν.
Από μετά Χριστόν προφήτες χορτάσαμε. Ανθρώπους που θα βάλουν πλάτη για το καλό του δήμου και των δημοτών ψάχνουμε. Επίσης, με τα ίδια υλικά νέα σούπα δεν γίνεται· η ίδια θα βγει και θα
είναι και χειρότερη.
Ο Δήμος Τυρνάβου σήμερα έχει σχέδιο, ροή έργου και διοίκηση που δεν κρύβεται πίσω από δικαιολογίες. Συγκρούεται με ένα ασφυκτικό πλαίσιο, διεκδικεί πόρους, στηρίζεται στους εργαζόμενους και παλεύει να κρατήσει τον Δήμο λειτουργικό, ανθρώπινο και χρήσιμο.
Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα – και εδώ οι μάσκες πέφτουν. Όχι ανάμεσα στο «αυτονόητο» και το «μεγάλο όραμα», αλλά ανάμεσα στη διαχείριση της αδράνειας και στη ρήξη με την εγκατάλειψη.
Και αυτή τη ρήξη, η σημερινή δημοτική αρχή την κάνει πράξη.
