Σε ανακοίνωση η Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Λάρισας επισημαίνει τα εξής, αναφορικά με ην φράση «το τζάμπα πέθανε» της βουλευτή της ΝΔ Χρ. Αλεξοπούλου:
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΔΑΚΕ ΘΑ ΚΟΒΕΙ ΠΙΤΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!
Είναι πολύ γνωστή η αισιόδοξη άποψη πως “το πιο βαθύ σκοτάδι είναι ακριβώς πριν την αυγή” . Πολύ θα θέλαμε να μπορούσε να επιβεβαιωθεί και σε ό,τι αφορά την χώρα μας. Η χωρίς φρένο καταβύθιση προς τα έσχατα όρια πολιτικής ηθικής πρέπει να ανακοπεί άμεσα και δραστικά. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της πατρίδας μας έχουν σήμερα καθήκον και όχι απλώς δικαίωμα να αντιπαλέψουν τον γενικευμένο ξεπεσμό. Είναι πια όρος επιβίωσης. Μεγάλο μέρος της ευθύνης αυτής ανήκει και σε μας τους εκπαιδευτικούς, στο μέτρο του πλήθους μας αλλά και λαμβάνοντας υπόψη τον ρόλο μας. Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε πια. Η πραγματικότητα φωνάζει και η φωνή της μπορεί να διαπεράσει και την πιο αποτελεσματική κομματική ηχομόνωση, το πιο ιδιοτελές μικροσυμφέρον και την πιο απέλπιδα αναμονή ατομικού “βολέματος”. Ως συνάδελφοι πια πρέπει τίμια να πάρουμε θέση. Αυτή είναι η χώρα που ταιριάζει σε μας και τις επόμενες γενιές; Μπορούμε να αντέξουμε κι άλλο την αναδυόμενη δυσωδία; Μπορούμε να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε κι άλλους θανάτους εργαζομένων; Κι αλλά εγκλήματα που συντελούνται στο όνομά μας και για το καλό μας δήθεν; Μπορούμε να παρακολουθούμε κι άλλο σκοτάδι να σκεπάζει την πατρίδα μας;
Η απάντηση είναι αυτονόητη, ούτε μπορούμε κι ούτε πρέπει. Ο τρόπος αντίδρασης ίσως δεν είναι το ίδιο αυτονόητος για όλους μας. Μια καλή αρχή όμως και μια ελάχιστη κοινή τοποθέτηση θα ήταν το να προφυλάξουμε την συλλογική μας έκφραση, το σωματείο μας, από την διαβρωτική επιρροή των υπεύθυνων για την πραγματικότητα που βιώνουμε. Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιους, όποτε έχουμε εκλογές στην ΕΛΜΕ, να ξεχνάνε την κομματική τους ταυτότητα. Δεν προσπαθούμε να τους πείσουμε αν η ζωή δεν μπορεί να τους πείσει. Τουλάχιστον ας κάνουμε το ελάχιστο. Ας σταματήσουμε να σιωπούμε μπροστά σε όσους απαντούν στα καθημερινά προβλήματα και τις βιοτικές ανάγκες με ένα αυτάρεσκο όσο και πολιτικά αισχρό “ο τζάμπας πέθανε” (!). Εκτός κι αν οι τόσες και με κάθε ευκαιρία προσκλήσεις στους κυβερνητικούς βουλευτές για πίτες, χορούς και πανηγύρια γίνονται για να τους εκφράσουν οι συνάδελφοι την έντονη διαμαρτυρία τους.
ΥΓ. Αν για τους συναδέλφους της ΔΑΚΕ είναι δύσκολο να καταγγείλουν την κυρία βουλευτή τους που εκστόμισε αυτή την χυδαιότητα , φανταζόμαστε πως τους είναι αδύνατον να έρθουν σε αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική που έχει διαλύσει τη χώρα και τη ζωή μας.
