Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
«Το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή χάος. Δεν το δέχομαι γιατί είναι ψεύτικο. Το δίλημμα είναι Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος…»
Η απάντηση του Πρωθυπουργού στο ερώτημα του Αλέξη Παπαχελά κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης που παραχώρησε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, έθεσε και το δίλημμα των επερχόμενων εκλογών, οι οποίες, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα γίνουν στο τέλος –περίπου- της κυβερνητικής θητείας με το ισχύον εκλογικό σύστημα.
Ο Μητσοτάκης διαθέτοντας την εκλογική εμπειρία αντιλαμβάνεται πως ο Έλληνας ψηφοφόρος τις περισσότερες φορές ψηφίζει «τιμωρητικά». Ψηφίζει δηλαδή καταψηφίζοντας και όχι υπερψηφίζοντας. Με πιο απλά λόγια στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» δεν θα είχε πρόβλημα να επιλέξει το «χάος», καθώς, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, στην ίδια πάντα συνέντευξη, «όντως υπάρχει θυμός στην κοινωνία». Τώρα γιατί υπάρχει θυμός στην κοινωνία από τη στιγμή που η κυβέρνηση, όπως υποστήριξε ο ίδιος, έχει καταφέρει να πάει την Ελλάδα πιο ψηλά, είναι μιας άλλης τάξης συζήτηση, η οποία εκ των πραγμάτων θα ανοίξει προεκλογικά, όταν δηλαδή έρθει η ώρα.
Μπροστά λοιπόν στον κίνδυνο του χάους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να το προσωποποιήσει: Ανδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος. Και φαντάζομαι πως στη συνέχεια θα προστεθούν και Τσίπρας, Καρυστιανού και ενδεχομένως Σαμαράς.
Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί μαζί και ο Κυριάκος απέναντι;
Επειδή, πρώτον, εξ ορισμού ολόκληρη η αντιπολίτευση είναι πάντα απέναντι στην κυβέρνηση, και, δεύτερον, επειδή ο ίδιος ο Μητσοτάκης θεωρεί πως το «βαρύ χαρτί» της ΝΔ και στις επόμενες εκλογές θα είναι ο ίδιος και όχι το κόμμα. Η προσωποποίηση λοιπόν του χάους βολεύει στρατηγικά τον ίδιο, καθώς στις εκλογές, ανεξαρτήτως των κριτηρίων της ψήφου των πολιτών, παράγεται εκ των πραγμάτων αποτέλεσμα, το οποίο δεν είναι άλλο από το ποιος θα σχηματίσει τελικά κυβέρνηση.
Στο σημείο λοιπόν αυτό βρίσκεται και το πρόβλημα. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που αποτυπώνουν σήμερα την πολιτική κατάσταση στη χώρα, αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα ή θα οδηγούμασταν σε κυβέρνηση συνεργασίας ή σε δεύτερες εκλογές, αν είχαμε εκλογές την Κυριακή.
Πώς όμως θα μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας; Δηλαδή πόσο εύκολα θα μπορούσε ο πρώτος (δηλαδή ο Μητσοτάκης) να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με το… χάος;
Η στρατηγική διέξοδος που δημιουργεί το προσωποποιημένο δίλημμα του Μητσοτάκη ενδέχεται να δημιουργήσει στρατηγικό αδιέξοδο για τη χώρα. Αυτός θα είναι ο βασικός πολιτικός άξονας των επόμενων μηνών, μέχρι δηλαδή ο διαιτητής σφυρίξει και επίσημα την έναρξη του ματς, δηλαδή της προεκλογικής περιόδου.
Όταν θα σφυρίξει τη λήξη της, θα έχει αποφασίσει ο λαός. Οπότε τα διλήμματα πάσης φύσεως θα πάρουν τη θέση τους στον κάλαθο των αχρήστων, καθώς θα προκύψουν νέα. Έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία. Η οποία, όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν οι πολιτικοί, δεν έχει αδιέξοδα. Αδιέξοδα, τα οποία όμως τις περισσότερες φορές φροντίζουν να δημιουργούν οι ίδιοι…
