Της Ειρήνης Παπουτσή
ΦΩΤΟ: Δ. Καστανάρας // LarissaPress
Διαδεδομένο από χρόνια σε μεγάλους συλλόγους της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ευρώπης εμφανίζεται στη χώρα μας περί τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 με την πρώτη ανεπίσημη διοργάνωση πρωταθλήματος να ξεκινά το 1996 και την επίσημη το 1998, όταν και η ομάδα του Κερατσινίου πανηγύριζε την πρώτη της «κούπα».
Ο λόγος για το ποδόσφαιρο σάλας, με τη LarissaPress να καταγράφει όχι μόνο τη Λαρισινή παρουσία στο άθλημα, με το “βυσσινί” brand να φιγουράρει στη φανέλα των παικτών, μα και την παρουσία στην άκρη του πάγκου της ΑΕΛ Futsal της Νόνης Γρέκα, της νεαρής τεχνικού που κρατά τα πρωτεία ως η μοναδική Ελληνίδα κόουτς πιστοποιημένη προπονήτρια UEFA για το συγκεκριμένο άθλημα.
Μια περιπέτεια που ξεκίνησε πιότερο ως βόλτα και ικανοποίηση της παρέας και της… περιέργειάς της για να εξελιχθεί αναπάντεχα σε καριέρα μα και τρόπο ζωής περιγράφει η κόουτς, που στέκεται ιδιαιτέρως τόσο στις συναρπαστικές ιδιαιτερότητες του αθλήματος, όσο και στην στήριξη και την εμπιστοσύνη που έλαβε από την ομάδα μα και την οικογένεια και τον σύντροφό της, μόνιμους στις κερκίδες των γηπέδων όπου αγωνίζεται η ΑΕΛ Futsal!
«Το άθλημα είναι γνωστό παγκοσμίως από τη δεκαετία του 1930, ωστόσο στη χώρα μας ήρθε πολύ αργότερα. Όσο για μένα, η παραίνεση φίλων για την παρακολούθηση Σχολής Προπονητών Ποδοσφαίρου Σάλας την περίοδο του κορωνοϊού (2019) – που δεν σας κρύβω αντιμετώπισα περισσότερο σαν ευκαιρία μιας… εκδρομής με την παρέα, ικανοποιώντας ταυτόχρονα και την περιέργειά μου για το άθλημα – με οδήγησε σε ένα μοναδικό ταξίδι με απρόσμενη εξέλιξη, καθώς ανακάλυψα τη δυναμική και τα τακτικά κομμάτια ενός αθλήματος που λάτρεψα», μοιράζεται μαζί μας την πρώτη της επαφή με τον χώρο και το συγκεκριμένο άθλημα.
«Το ποδόσφαιρο σάλας έχει διαφορές με το ποδόσφαιρο που γνωρίζουμε και παίζεται στο χορτάρι, όχι τόσο στα τεχνικά κομμάτια όσο στον αριθμό των παικτών (ομάδες αποτελούμενες από 5 ποδοσφαιριστές) και τις μικρότερες διαστάσεις των γηπέδων και των τερμάτων, παίζεται δε ιδανικά σε παρκέ και βασίζεται πολύ στην επαφή και το “τζαρτζάρισμα”, ενώ η απουσία του οφσάιντ από τους κανονισμούς το καθιστά συναρπαστικό, με απίστευτες εναλλαγές στο σκορ σε περίπτωση που κάνεις το… λάθος και χαλαρώσεις», συνεχίζει… απτόητη, παρά το όχι και τόσο διαδεδομένο του αθλήματος.
«Δεν πτοούμαι. Το αγαπάω τόσο πολύ και το ζω κάθε φορά με το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση δίχως να υπολογίζω αν παίζουμε με περισσότερους ή λιγότερους φίλους στην εξέδρα, ενώ στο κλειστό του Αγ. Θωμά, όπου και η έδρα μας, δεν έλειψε και η παρουσία των οργανωμένων της ΑΕΛ, που στηρίζουν την προσπάθεια», θα πει, εξαίροντας παράλληλα την στήριξη της διοίκησης της Ερασιτεχνικής ΑΕΛ, όπως και των χορηγών, που υποστηρίζουν την προσπάθεια.
Αξιοπρόσεκτη η πορεία της ΑΕΛ Futsal στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, με την ομάδα – μετά και τη νίκη της με σκορ 9-5 απέναντι στον Απόλλων Καισαριανής – να φιγουράρει στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα (Β’ Όμιλος) και τη Νόνη Γρέκα να στέκεται όχι μόνο στο όνειρο της ανόδου μα κυρίως στην ανάγκη υποστήριξης και ανάπτυξης υποδομών για την εξέλιξη του ποδοσφαίρου σάλας.
«Ξέρετε, στη Θεσσαλία υπάρχουν μόλις δύο ομάδες, η δική μας και των Τρικάλων, ενώ στο πρωτάθλημα μετέχουν κυρίως ομάδες των Αθηνών. Εκτιμώ λοιπόν πως κύρια στόχευση θα πρέπει να είναι η γνωριμία και ανάπτυξη του αθλήματος από τη βάση, με τη λειτουργία ακαδημιών που στην πορεία θα στελεχώσουν τις ομάδες. Άλλωστε το κομμάτι των υποδομών είναι πολύ σημαντικό ώστε στη συνέχεια να δημιουργήσεις μια “δεξαμενή” παικτών, κάτι που επιδιώκουμε με συνέπεια, σοβαρότητα και προγραμματισμό στη Larissa Futsal, όπου και λειτουργεί ακαδημία αποτελούμενη από 65 παιδιά, ηλικίας 5-13 ετών», υπογραμμίζει, σημειώνοντας τα πλεονεκτήματα του αθλήματος όσον αφορά στις συγκεκριμένες ηλικίες, καθώς τα παιδιά αναπτύσσουν τεχνική, αλληλεπιδρούν και φυσικά απολαμβάνουν τη συχνότερη επαφή με την μπάλα.
Αναγνωρισμένο το άθλημα από τη ΓΓΑ, ισχύει άραγε το ίδιο και για την παρουσία σας στην άκρη του πάγκου μιας ανδρικής ομάδας και τελικά πόσο σας “ενοχλεί” (ή όχι) η ερώτηση σχετικά με την υποδοχή (και αποδοχή) που σας επιφύλαξαν οι παίκτες, τη ρωτώ λίγο πριν ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με την ίδια να μη διστάζει λεπτό: «Δεν με ενοχλεί ούτε η ερώτηση ούτε ο ρόλος στον οποίο καλούμαι να ανταποκριθώ. Ανέκαθεν μου άρεσε το ποδόσφαιρο, ενώ έχω δώσει και δίνω καθημερινά διαπιστευτήρια μέσα από τη δουλειά μου. Προσεγγίζω το τμήμα και τους ποδοσφαιριστές με τον ίδιο τρόπο. Ο σεβασμός λοιπόν είναι δεδομένος και η συνεργασία μας εξαιρετική», καταλήγει, προσκαλώντας όλους στον επόμενο αγώνα της ομάδας. Να πάμε, άλλωστε όπως λέει και η κόουτς «στη Λάρισα είναι αλλιώς σαν αγωνίζεσαι με το άλογο στο στήθος»!
