Δεν ήταν απλώς εργάτριες της νυχτερινής βάρδιας. Ήταν η Έλενα, η Βασιλική, η Σταυρούλα, η Αναστασία και η Αγάπη. Μητέρες και γιαγιάδες που διάλεγαν το «δύσκολο» μεροκάματο της νύχτας για να προλαβαίνουν το πρωί να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο. Σήμερα, τα Τρίκαλα θρηνούν πέντε ηρωίδες της καθημερινότητας που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» δεν ισοπέδωσε μόνο ένα κτίριο, αλλά ξεκλήρισε πέντε οικογένειες. Το ρεπορτάζ φέρνει στο φως τις ιστορίες των γυναικών που έγιναν σύμβολα της βιοπάλης:
Αγάπη Μπουνόβα (65 ετών): Η τελευταία σορός που ανασύρθηκε. Μετρούσε αντίστροφα για τη σύνταξη μετά από 15 χρόνια στο εργοστάσιο. Είχε επιστρέψει από τη Γερμανία για να χαρεί το χωριό της και δούλευε νύχτα για να προσέχει τα εγγόνια της.
Βασιλική Σκαμπαρδώνη (41 ετών): Πρώην κομμώτρια που μπήκε στην παραγωγή για να στηρίξει οικονομικά το σπίτι της. Αφήνει πίσω δύο ορφανά, μόλις 3 και 5 ετών.
Σταυρούλα Μπουκουβάλα: Η «Αργιθεατοπούλα» με τα τρία παιδιά. Ένα υπόδειγμα συζύγου και μητέρας που, παρά την κούραση της νύχτας, δεν σταματούσε ποτέ να φροντίζει το σπίτι που με κόπο έφτιαξε.
Έλενα Κατσαρού (45 ετών): Μητέρα ενός 13χρονου αγοριού. Στο ίδιο εργοστάσιο δούλευε και η μητέρα της, με την οποία άλλαζαν βάρδιες για να μην μένει ποτέ μόνο του το παιδί.
Αναστασία Νάσιου: Μητέρα τριών αγοριών, που επέστρεψε από τη Γερμανία πριν έξι μήνες. Ήθελε να είναι κοντά στους γονείς της και να απολαμβάνει το χωριό της τα πρωινά.
Οι αποκαλύψεις για τις καταγγελίες: Την ώρα που το πένθος πνίγει την περιοχή, οι αποκαλύψεις του υπουργείου Εργασίας προκαλούν ερωτηματικά. Μέσα στο 2025 είχαν γίνει δύο καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για τη «Βιολάντα»:
Ιούλιος 2025: Για θερμική καταπόνηση των εργαζομένων.
Νοέμβριος 2025: Για ελλείψεις στον εξοπλισμό, όπου εντοπίστηκαν παραβάσεις σχετικά με τη σήμανση ασφαλείας (CE) και προβλήματα σε διάδρομο μηχανήματος.
Αν και οι αρχές δηλώνουν πως αυτές οι παραβάσεις δεν σχετίζονται άμεσα με την έκρηξη, η κοινωνία των Τρικάλων ζητά πλήρη διαλεύκανση για το αν οι συνθήκες ασφαλείας ήταν πράγματι αυτές που έπρεπε για ένα εργοστάσιο που λειτουργούσε με προπάνιο.
