Όχι, δεν θα γράψω μια ακόμη κριτική της ταινίας. Θα συμφωνήσω ότι ήταν μια παραγωγή που χρειαζόταν μεγαλύτερο budget και ότι κακώς αυτό δεν δόθηκε, ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία υστερούν, ότι η ιστορική αλήθεια δοκιμάζεται. Όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
Για να ξεκαθαρίζουμε το θέμα της ιστορικής αλήθειας, τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες διαθέτουν μεγάλο αριθμό ιστορικών βιβλίων, και βέβαια το Ίδρυμα Καποδίστριας και η Εταιρία Μελέτης του έργου του Καποδίστρια μπορούν να συμβάλλουν στη γνώση της ιστορίας.
Τα ίδια ακριβώς μειονεκτήματα είχε μια ταινία που σηματοδότησε τη χειραφέτηση της νεολαίας της μεταπολίτευσης και η οποία είχε εκπαιδευτεί σε αγώνες για τη δημοκρατία και την ελευθερία, ζητώντας στον «Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο» έναν φάρο αγωνιστικότητας και ανυπέρβλητου θάρρους μπροστά στην εξουσία, προσδίδοντάς του μια εξιδανίκευση. Μήπως με τον ίδιο τρόπο, η νεολαία της μεταμεταπολίτευσης αναζητά τον δικό της φάρο;
Μια νεολαία που αμφισβητεί θεσμούς, αδιαφορεί για κομματικές ταυτότητες, αντιλαμβάνεται και στη συνέχεια λοιδορεί πρακτικές που στη μεταπολίτευση φάνταζαν λογικές ή στη χειρότερη αναγκαίο κακό. Τώρα η νομιμοποίηση είναι πιο δύσκολη. Όταν το πρώτο κόμμα ψηφίζεται από το 1/3 αυτών που ψηφίζουν και αυτοί είναι οι μισοί τότε και η νομιμοποίηση είναι μειωμένη και το αποτέλεσμα της επόμενης τετραετίας είναι απρόβλεπτο.
Στον «Καποδίστρια» ο bro μας βλέπει ένα πολιτικό υπόδειγμα το οποίο θεωρεί ξένο για την δική του εμπειρία. Μια ανιδιοτέλεια μαγευτική. Μη ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε σε μια γενιά που έχει χορέψει συρτάκι στο Σύνταγμα, έχει δει τις τράπεζες κλειστές, τους φίλους να φεύγουν στο εξωτερικό, έχει δει μετρίους να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι εθνικό χρήμα, έχει δει σκάνδαλα, ΟΠΕΚΕΠΕ, εργολάβους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και αυτή η προβληματική και άδικη απεικόνιση του Μαυροκορδάτου, επειδή παρομοιάζεται με την εικόνα του πολιτικάντη, αποσπά μεν αρνητικά σχόλια από το φιλελεύθερο ακροατήριο, αλλά ως εκεί. Στο μυαλό του θεατή είναι ο αγώνας μεταξύ του παλιού και του νέου, του φθαρμένου και του άφθαρτου.
Και είναι η δολοφονία του Κυβερνήτη, παρουσιασμένη σαν θυσία, που φορτίζει συναισθηματικά και επιβάλλει την καινούργια αρχή, επιφορτίζοντας τον θεατή με την ευθύνη να συνεχίσει την προσπάθεια.
Ο «Καποδίστριας» μίλησε στην ψυχή του θεατή γιατί τον έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με τη δική του άνιση καθημερινότητα. Του έδειξε ότι το νέο και ρηξικέλευθο απαιτούν θυσίες. Εμείς βέβαια δεν είμαστε τόσο γενναίοι να κοιτάξουμε τον θάνατο στα μάτια μια Κυριακή πρωί. Όμως μια τέτοια Κυριακή θα πάμε να ψηφίσουμε.
