Σαν “βόμβα” έσκασε στον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ η επιστολή παραίτησης του συνδικαλιστή Χρήστου Μάρκου από το κόμμα, λίγες ώρες πριν ξεσπάσει η «δίνη Κοντονή» που μονοπωλεί σήμερα την επικαιρότητα στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο ίδιος, μιλώντας σήμερα στη LP, αποσυνδέει εντελώς τα δυο γεγονότα, «τα οποία απλά συνέπεσαν χρονικά» και εξηγεί για ποιον λόγο οδηγήθηκε στην παραίτηση:
«Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να συμμετέχω σε ένα κόμμα που αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς πορεύεται. Είμαι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος της δράσης, για την οποία κρίνομαι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να ανήκω σε ένα κόμμα το οποίο έχει αποφασίσει να παραμείνει στάσιμο και μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών», δηλώνει ο κ. Μάρκου.
Ο πρόεδρος του ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων Περιφέρειας Θεσσαλίας, Αντιπρόεδρος ΓΣ Ομοσπονδίας συλλόγου Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδος, Μέλος ΕΓ ΝΤ ΑΔΕΔΥ Λάρισας, Υπάλληλος Περιφ. Θεσσαλίας / Επόπτης Αγοράς Τμ. Εμπορίου Π.Ε. Λάρισας κάνει λόγια για «αβελτηρία και έλλειψη ορατού πολιτικού σχεδίου» από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνει πως «οι πολίτες δεν μπορούν να εμπιστευτούν ένα κόμμα που έχει αποφασίσει να μείνει ακίνητο».
«Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν εκφράζει τους ανθρώπους του μόχθου, ούτε όλους αυτούς που δεν έχουν τίποτα να ελπίζουν από την δεξιά κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Δεν υπάρχει καμία σύνδεση με την κοινωνία. Γι αυτόν τον λόγο και για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου αποφάσισα να παραιτηθώ από μέλος του κόμματος. Θα συνεχίζω μέσα από τα συνδικαλιστικά όργανα να δίνω τον αγώνα μου για την προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων. Είμαι άνθρωπος της μάχης και όχι της στασιμότητας», δηλώνει ο κ. Μάρκου, καταλήγοντας με την άποψη που έχει συμπεριλάβει στην επιστολή της παραίτησης του:
Με λυπεί βαθιά η επιλογή μου αυτή, διότι προτού ακόμη ενταχθώ ως οργανωμένο μέλος στο κόμμα εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο, είχα υποστηρίξει δημοσίως προοδευτικές πολιτικές ή αποφάσεις της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω να υποστηρίζω κάτι που δεν με εκφράζει πλέον.
Λ.Π.
